Καστοριά: Δείτε τι έκρυβε η λίμνη για 7.254 χρόνια!

Πρόκειται για το παλιότερο οργανωμένο γραπτό κείμενο που βρέθηκε στη γη της Ευρώπης και χρονολογείται πριν από 7.254 χρόνια!

Είναι μια ξύλινη επιγραφή με άγνωστο μήνυμα, χαραγμένο από ένα νεολιθικό ψαρά ή έμπορο λιμναίου προϊστορικού οικισμού στο Δισπηλιό Καστοριάς, γραμμένο δύο χιλιάδες χρόνια πριν από τα γραπτά ευρήματα των Σουμερίων και τέσσερις χιλιάδες χρόνια πριν από τις κρητομυκηναϊκές πήλινες πινακίδες της γραμμικής γραφής.

Η ανακοίνωση της ανακάλυψης του ευρήματος έγινε από τον καθηγητή της Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο ΑΠΘ, κ. Γιώργο Χουρμουζιάδη: «Η ξύλινη πινακίδα με την επιγραφή που βρέθηκε στη λίμνη της Καστοριάς αποκαλύφθηκε στη διάρκεια ανασκαφικής έρευνας και χρονολογήθηκε επακριβώς με τη μέθοδο του άνθρακα–14 στον "Δημόκριτο", στο έτος 5260 π.Χ., δηλαδή στο τέλος της μέσης νεολιθικής περιόδου!

Όπως αντιλαμβάνεστε, το εν λόγω εύρημα στη λίμνη της Καστοριάς, γνωστό και ως "Πινακίδα του Δισπηλιού", ανατρέπει όλες τις "επίσημες" θεωρίες περί καταγωγής της γραφής από τη Μεσοποτομία ή τη Μέση Ανατολή και επιβεβαιώνει τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, ότι οι πρόγονοί μας, οι προϊστορικοί κάτοικοι της Ελλάδας, που αποκαλούμε Πελασγούς, είναι οι εφευρέτες της γραφής.                                                         πηγή: toxwni.gr

Αρχαίες υπερατλαντικές επαφές

Η άποψη ότι ο Χριστόφορος Κολόμβος ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που ανακάλυψε την Αμερική, το 1492, έχει ξεπεραστεί εδώ και αρκετό καιρό. Είναι αποδεδειγμένο ότι οι Βίκινγκς πήγαν στην Αμερική πολλά χρόνια πριν απο τον Κολόμβο, όπως υπέδειξε η ανακάλυψη ενός σημαντικού οικισμού των Βίκινγκς στο L'Anse aux Meadows, στη σημερινή Νέα Γη του Καναδά. Όμως, κατά τη διάρκεια των περιπλανήσεών τους, οι Βίκινγκς έκαναν απλώς σύντομες επισκέψεις στα νησιά Σέτλαντ, στην Ισλανδία, στη Γροιλανδία και στις ανατολικές ακτές της βόρειας Αμερικής ή επηρέασαν σημαντικά την πολιτισμική ανάπτυξη του νέου κόσμου.                                                                                                                                                                                                                      Η άποψη του Ζακ ντε Μαγιέ   Ένας από τους υπέρμαχους της άποψης ότι οι Βίκινγκς επηρέασαν σημαντικά τον αρχαίο πολιτισμό της Αμερικής, είναι ο Γάλλος ανθρωπολόγος και κοινωνιολόγος Ζακ ντε Μαγιέ. Σύμφωνα με αυτόν, οι Βίκινγκς δεν περιορίστηκαν στην περιοχή του σημερινού Καναδά. Επιπλέον, υπέθεσε ότι ομάδες από αυτούς προχώρησαν κατά μήκος της ανατολικής ακτής μέχρι το Μεξικό και από εκεί συνέχισαν έως τις δυτικές ακτές της νότιας Αμερικής. Πως όμως κατέληξε ο Μαγιέ στη διατύπωση μιας τόσο υπερβολικής και ριψοκίνδυνης υπόθεσης; Ο ίδιος θεωρεί ότι ανακάλυψε την επιροητ ων λευκών ανθρώπων του βορρά στους πολιτισμούς του Μεξικό, του Ισημερινού (Εκουαδόρ), της Κολομβίας και του νότιου τμήματος της λατινικής Αμερικής.                                                                                                                                                                       Ούλμαν, ο αινιγματικός Βίκινγκ   Σύμφωνα με τον Ζακ ντε Μαγιέ, το 967 ένας Νορμανδός ονόματι Ούλμαν παρασύρθηκε με το σκάφος του από ισχυρούς ανέμους, βγήκε από την πορεία του και έφτασε στην περιοχή του σημερινού Μεξικού. Οι Αζτέκοι, βλέποντας τον ξανθό γίγαντα να καταφτάνει με το μεγαλοπρεπές πλοίο του, πίστεψαν ότι επρόκειτο για την άφιξη κάποιας θεότητας. Τον ονόμασαν Κουετζαλκοάτλ («φτερωτό φίδι»). Οι Βίκινγκς όμως εγκατέλειψαν την περιοχή λόγω του κλήματος και εγκαταστάθηκαν στα υψίπεδα του Αναχουάκ. Υποδούλωσαν τους αυτόχθονες και τους μετέδωσαν τη γεωργική οικονομία, τη μεταλλουργία και τη θρησκεία τους. Ο Ούλμαν έγινε ο βασιλιάς τους. Είκοσι χρόνια αργότερα, ο Ούλμαν βρέθηκε στη χερσόνησο Γιουκατάν, στους Μάγια της Ιτζά. Τέλος οι οπαδοί του προχώρησαν προς τη νότια Αμερική, όπου στα μέσα του 11ου αι. ίδρυσαν το μεγαλειώδες βασίλειο του Τιαουανακού, το οποίο εκτεινόταν από τη σημερινή Κολομβία μέχρι τη Χιλή.. Τα υψίπεδα της Μπογκοτά ονομάζονται ακόμα και σήμερα Κουντιναμάρκα, μια λέξη η οποία είναι ελαφρώς μεταλλαγμένη η Ισπανική λέξη «κοντανεμάρκα» που σημαίνει «βασιλική δανέζικη αγορά».                                                                                                                                       Οι «λευκοί Ινδιάνοι»   Γύρω στο 1290, οι έποικοι της Σκανδιναβίας ηττήθηκαν από άλλες φυλές. Κάποιοι από τους επιζήσαντες επιβιβάστηκαν στις βάρκες τους και έπλευσαν προς τα δυτικά, όπου και εποικοισαν τα νησιά του Ειρηνικού. Άλλοι φαίνεται ότι επέστρεψαν στα βουνά του Απουριμάκ, απ' όπου δέκα χρόνια αργότερα, υπό τις διαταγές του Μάνκο Κάπακ, ανεβηκαν προς το Κούσκο, για να ιδρύσουν το βασίλειο των Ίνκας. Μια άλλη ομάδα κατέφυγε στο τροπικό δάσος και έφτασε σε μια περιοχή ανατολικά των Άνδεων. Η άποψη αυτή αποδεικνύεται από τις αναφορές των Ισπανών κατακτητών σχετικά με «λευκούς Ινδιάνους» και από τις μούμιες με ξανθά μαλλιά που βρέθηκαν στο Περού. Οι τελευταίοι ταξιδιώτες αποτέλεσαν τη φυλή των Γκουαγιάκι («οι λευκοί από την πεδιάδα») και βρέθηκαν στην Παραγουάη. Μέσα από τις ανθρωπολογικές μελέτες του, ο Μαγιέ κατέληξε ότι οι Γκουαγιάκι παρουσίαζαν σωματικά χαρακτηριστικά, τα οποία συναντούσε κανείς ιδιαίτερα στη βόρεια Ευρώπη. Παρά τις συνεχείς επαφές με τους Γκουαρανί, επί πολλές γενεές, τα σωματικά αυτά χαρακτηριστικά δεν διαφοροποιήθηκαν ιδιαίτερα.                                                                                                                Κατάγονται οι Κλόβις από την Ευρώπη;   Υπάρχουν επιστήμονες οι οποίοι υιοθετούν ότι η επαφή του παλαιού κόσμου με τον νέο κόσμο ανάγεται στο απώτατο παρελθόν. Κατά την επικρατούσα άποψη, φορείς του αρχαιότερου πολιτισμού της Αμερικής ήταν οι μογγολικές φυλές, οι οποίες μετά το τέλος της εποχής των παγετώνων περιπλανήθηκαν για περισσότερα από 11.000 χρόνια στη χερσαία γέφυρα που υπήρχε τότε, μεταξύ Σιβηρίας και Αλάσκας, και δημιούργησαν τον επονομαζόμενο πολιτισμό των Κλόβις. Αντίθετα, ο Ντένις Στάνφορντ, από το ινστιτούτο Σμιθσόνιαν των ΗΠΑ, υποστηρίζει την άποψη ότι οι Κλόβις ήρθαν στην Αμερική από την Ευρώπη, διασχίζοντας τον Ατλαντικό. Η τεχνική της επεξεργασίας των πέτρινων λεπίδων στον πολιτισμό των Κλόβις είναι ακριβώς η ίδια που ανακαλύφθηκε σε ισπανικές λεπίδες του σολούτριου πολιτισμού.                                     to-emblima.blogspot.com

Πώς μετέφεραν τις γιγάντιες πέτρες των πυραμίδων οι αρχαίοι Αιγύπτιοι;

Ερευνητές του ολλανδικού ερευνητικού ινστιτούτου FOM -που εξειδικεύεται στην έρευνα της ύλης- και του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ ανακάλυψαν τον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, ή μάλλον οι σκλάβοι τους, μετέφεραν γιγάντιες πέτρες μέσα στην έρημο για να κατασκευάσουν τις περίφημες πυραμίδες.

Μέσω πειραμάτων εξομοίωσης των συνθηκών που επικρατούν στην έρημο, η επιστήμονες ανακάλυψαν ότι το μυστικό της μετακίνησης των πέτρινων όγκων βάρους 2,5 τόνων ο καθένας πάνω στο πορώδες έδαφος της ερήμου βρίσκεται στηνυγρασία της άμμου.

Κατέληξαν έτσι στην απάντηση ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι μάλλον ύγραιναν την άμμο ώστε μεγάλες σανίδες, σαν έλκηθρα, με κυρτές άκρες να μπορούν να γλυστρήσουν στην άμμο χωρίς να τη σκάβουν.

Η έρευνα αποκάλυψε ότι αν η άμμος υγρανθεί στον κατάλληλο βαθμό μπορεί να διπλασιαστεί ηακαμψία της.

Σταγονίδια νερού που διεισδύουν στο αμμώδες έδαφος, συνδέουν τους κόκκους της άμμου μεταξύ τους και δημιουργούν μια επιφάνεια κατάλληλη για να συρθεί το έλκηθρο.

Τα ευρήματα της μελέτης επιβεβαιώνει και μια αρχαία τοιχογραφία που ανακαλύφθηκε στον τάφο του Νομάρχη Τζεχουτιχοτέπ ο οποίος έζησε κατά την περίοδο του Μέσου Βασιλείου της Αιγύπτου, που διήρκεσε από το 2055 π.Χ. ως το 1650 π.Χ.

Εκεί απεικονίζεται, μεταξύ άλλων, ένας σκλάβος που ραντίζει με υγρό την άμμο μπροστά από τα έλκηθρα.

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν ακόμα φορτηγίδες στον Νείλο για να μεταφέρουν βαριά φορτία υλικών από τα λατομεία στα εργοτάξια των πυραμίδων.

Πηγή: econews.gr

Η θαυμαστή τεχνολογία της αρχαιότητας

                                                                                                                       Όταν ο Λουκιανός (121-180 μ.Χ.) επισκέφθηκε την πόλη Ιεράπολις της σημερινής Συρίας, έμεινε έκθαμβος στη θέα του ναού της Ήρας. Ένας «φωτεινός πολύτιμος λίθος», ο οποίος τροφοδοτείτο από μια «μαγική» πηγή ενέργειας, έλουζε τον ιερό εσωτερικό χώρο του ναού με δυνατό φως. Αναφορές για τέτοιες θαυμαστές λυχνίες απαντούν συχνά σε αρχαία κείμενα. Ήταν απλώς προϊόντα της φαντασίας ανθρώπων, οι οποίοι έκαναν παράτολμες προβλέψεις των επιτευγμάτων του μέλλοντος; Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα οι μάγοι και οι επιστήμονες σε ανεπτυγμένους αρχαίους πολιτισμούς να κατείχαν εκπληκτικές γνώσεις. Για τους σύγχρονούς τους, όλα αυτά ανήκαν στη σφαίρα της μαγείας.                                                                                                                                                                                                          Αρχαία φωτιστικά σώματα                                                                        Στα βιβλία ιστορίας διαβάζουμε ότι ο Λουίτζι Γκαλβάνι (1737-1798) ανακάλυψε τον ηλεκτρισμό το 1791 και ότι ο Τόμας Έντισον (1847-1931) εφηύρε τον φωτιστικό ηλεκτρικό λαμπτήρα το 1871. Ωστόσο, φαίνεται πως ο ηλεκτρισμός ήταν γνωστός στους ανθρώπους τουλάχιστον 3.000 χρόνια πριν. Από την περίοδο της βασιλείας του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α' (527-565 μ.χ.) υπάρχει μια αναφορά, σύμφωνα με την οποία στην Αντιόχεια της Συρίας βρισκόταν μια λάμπα που φώτιζε αιώνια. Αναφέρεται επίσης ότι τον 7ο αι. π.Χ., ο μυθικός βασιλιάς της Ρώμης Πομπίλιος Νουμάς τοποθέτησε στον θόλο ενός ναού της πόλης μια λάμπα που έκαιγε αιώνια. Ένα τεχνητό δυνατό φως υπήρχε επίσης στον ναό της αρχαίας ρωμαϊκής θεότητας Μινέρβα, όπως αναφέρει ο ιστορικός Παυσανίας (2ος αι. μ.Χ.). Ο φιλόσοφος και άγιος της Δυτ. Καθολικής Εκκλησίας Αυγουστίνος (354-430 μ.Χ.), ένας άνθρωπος με ιδιαίτερο κριτικό πνεύμα, αναφέρει μια «μαγική λάμπα», η οποία υποτίθεται ότι φώτιζε διαρκώς σε έναν ανιμιστικό ναό της Ίσιδας. Ούτε ο αέρας ούτε η βροχή μπορούσαν να τη σβήσουν. Εκτός αυτού, για τον Βιργίλιο αναφέρεται ότι είχε στήσει έναν κίονα στο κέντρο της Ρώμης και ότι «είχε τοποθετήσει μια μεγάλη γυάλινη λάμπα, η οποία έκαιγε συνεχώς, χωρίς να σβήνει». Ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι ο λαμπτήρας είχε ένα γυάλινο περίβλημα, ακριβώς όπως και οι σημερινοί.                                                                                          

 Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (23-79 μ.χ.) ήταν από τους εξέχοντες Λατίνους λογίους. Στα 37 βιβλία που συνέγραψε σχετικά με τη φυσική ιστορία αναφέρει και την κατασκευή άθραυστου γυαλιού τον 1ο αι. π.χ.                                                                                                                                                                                                                 Το φως των Φαραώ                                                                             Όταν οι επισκέπτες της «Κοιλάδας των Βασιλέων», κοντά στο Λούξορ της Αιγύπτου, κατέρχονται στους τάφους των Αιγυπτίων Φαραώ, οι οποίοι βρίσκονται βαθιά στη γη, αναρωτιούνται συχνά πως είναι δυνατόν αυτοί οι σκοτεινοί διάδρομοι να είχαν διακοσμηθεί τόσο περίτεχνα με έγχρωμες ζωγραφιές. Οι ακτίνες του φωτός που ανακλώνται σε καθρέφτες, χάνονται στο βαθύ σκοτάδι. Καθώς στα θαυμάσια συστήματα των στοών δεν υπάρχουν σημάδια καπνιάς από πυρσούς, οι οποίοι θα μπορούσαν ενδεχομένως να είχαν χρησιμοποιηθεί για φωτισμό, οι αρχαιολόγοι καλούνται να απαντήσουν στο ερώτημα σχετικά με το πως μπόρεσαν να φιλοτεχνηθούν αυτά τα περίφημα έργα στα τοιχώματα πριν από 3.500 χρόνια και πλέον. Είχαν οι Φαραώ στη διάθεσή τους ηλεκτρικό φως; Ο φυσιοδίφης Ατανάζιους Κίρχερ (1602-1680) αναφέρεται σε μια αναμμένη λάμπα, η οποία είχε ανακαλυφθεί στην εποχή του στους υπόγειους θολωτούς χώρους της πρωτεύουσας της αρχαίας Αιγύπτου, της Μέμφιδος. Μπορούν αυτές οι διηγήσεις να αποδειχθούν με κάποιον τρόπο;                                                                                                                                                                             Υψηλή τεχνολογία πριν από χιλιάδες χρόνια                                            Ένα αποδεικτικό στοιχείο ίσως βρίσκεται σε έναν ναό της ύστερης δυναστικής περιόδου της Αιγύπτου, 60 χιλιόμετρα, βόρεια του Λούξορ. Στις υπόγειες κρυπτές του ναού της θεάς Αθώρ στην Ντέντερα οι οποίες κατασκευάστηκαν τρία επίπεδα κάτω από τη γη. βρίσκονται μοναδικά ανάγλυφα. Δίπλα σε ανθρώπινες μορφές, οι ιερείς της θεάς Αθώρ απεικόνισαν κωνικά σχήματα, τα οποία μοιάζουν με τεράστιους λαμπτήρες και στηρίζονται σε στήλες “ντζεντ”, το ιερογλυφικό σύμβολο για τη «δύναμη». Γύρω από αυτά τα αντικείμενα ελίσσονται φίδια κυματοειδούς μορφής, τα οποία βγαίνουν από την κορυφή ενός άνθους λωτού.                                                                                     

Τον 20ό αι., ένας Αυστριακός επιστήμονας κατασκεύασε αυτόν τον λαμπτήρα, ο
οποίος υπήρχε στην αρχαία Αίγυπτο, όπως μπορεί κανείς να δει σε ένα ανάγλυφο σε
τοίχο του ναού της Αθώρ στην Ντέντερα. Αν και η συσκευή δεν έχει πολύ μεγάλη
απόδοσή, το φως που παράγει επαρκεί για τον φωτισμό των σκοτεινών διαδρόμων
του ναού.                                                                                                Θεϊκοί λαμπτήρες                                                                                        Ο Αυστριακός ηλεκτρολόγος μηχανικός Βάλτερ Γκαρν (γενν.1940) απέδειξε το 1980 ότι αυτές οι παραστάσεις πρέπει να ήταν απεικονίσεις πραγματικών λαμπτήρων. «Οι απεικονίσεις είναι εκπληκτικές», αναφέρει ο Γκαρν. «Οι στήλες “ντζεντ” είναι όμοιες με μονωτήρες υψηλής τάσης. Τα φίδια θα μπορούσαν να είναι ηλεκτρικοί σπινθήρες ή φωτεινές εκ φορτίσεις αερίου, οι οποίες παράγονταν από την υψηλή τάση από τις άκρες του άνθους του λωτού. Χωρίς στοιχειώδεις γνώσεις ηλεκτροτεχνίας, αυτό το σχέδιο δεν ήταν δυνατό να γίνει. 'Ολα αυτά δεν μπορεί να είναι απλώς συμπτώσεις». Ο επιστήμονας κατασκεύασε ένα πιστό αντίγραφο τής εικονιζόμενης συσκευής, ένα γυάλινο σώμα μήκους 40 εκατοστών, το άκρο του οποίου περιέχυσε με ρητίνη, και έβαλε στη μια πλευρά ένα ηλεκτρόδιο και στην άλλη μία μεταλλική ακίδα. Ο Γκαρν περιγράφει αυτό που συνέβη ως εξής: «Εάν δημιουργήσουμε κενό σε έναν λαμπτήρα, όπου βρίσκονται δυο μεταλλικά εξαρτήματα, προκαλείται εκφόρτιση ακόμα και σε χαμηλές τάσεις. Κάτω από πίεση 40 Torr δημιουργείται μια φωτεινή γραμμή από το ένα μεταλλικό εξάρτημα στο άλλο. Αν αφαιρεθεί περαιτέρω αέρας από τον λαμπτήρα, τότε η φωτεινή γραμμή πλαταίνει, ώσπου στο τέλος καλύπτει όλο το εσωτερικό του λαμπτήρα. Αυτό ανταποκρίνεται πλήρως στις απεικονίσεις που βρίσκονται στους υπόγειους διαδρόμους του ναού τής Αθώρ».

                                                                                                                Η μαγεία του φωτός                                                                       Μπορούμε εύκολα να φανταστούμε τι εντύπωση θα πρέπει να προκαλούσε ένας τέτοιος μηχανισμός στους πιστούς πριν από 2.000 χρόνια και πλέον, όταν η ιριδίζουσα λάμψη θα φαινόταν να κινείται σαν φίδι στο σκοτάδι της κρύπτης, εκπέμποντας μπλε φως και φωτίζοντας τους τοίχους. Εκεί, μεταξύ άλλων, βρισκόταν και μια προσωπογραφία του Θωθ, του θεού τής Σελήνης, τον οποίο θεωρούσαν επίσης προστάτη των ερευνητών. Σε έναν από τους πολλούς μύθους που υπάρχουν για τον Θωθ, ο θεός παρουσιάζεται να φτάνει στους ανθρώπους μέσα σε ένα άνθος λωτού από τον ουρανό, για να τους φέρει το «φως».

Ντετέκτιβ της επιστήμης                                                                       Στο μουσείο της Βαγδάτης στο Ιράκ φυλασσόταν μια ηλεκτρική μπαταρία. Ο Γερμανός αρχαιολόγος Βίλχελμ Κένιχ σημείωσε το 1938, στην αναφορά της ανασκαφής σε έναν παρθικό οικισμό, ότι ένα πήλινο δοχείο σε σχήμα βάζου, ύψους 14 εκατοστών, το οποίο είχε στο εσωτερικό του έναν κύλινδρο από χαλκό και μια σιδερένια ράβδο, έμοιαζε με γαλβανικό στοιχείο, δηλαδή με ηλεκτρικό στοιχείο με κάθοδο (χαλκός) και άνοδο (σίδηρος). Ο συντηρητής Ρολφ Σούλτε και ο αιγυπτιολόγος Άρνε Έγκεμπρεχτ του μουσείου Πελιτσέους στο Χιλντεσχάιμ της Γερμανίας, κατασκεύασαν μια πειραματική διάταξη, πιστό αντίγραφο του ευρήματος. Έπειτα χρησιμοποίησαν ξύδι ως ηλεκτρολύτη και η συσκευή έδωσε ρεύμα τάσης 0.5 Volt.

Το 1789, ο Ιταλός γιατρός και φυσιολόγος Λουίτζι Γκαλβάνι παρατήρησε ηλεκτρικές εκφορτίσεις κατά τη διάρκεια πειραμάτων που έκανε πάνω στους μυς του μηρού βατράχων. Αυτή η χαλκογραφία απεικονίζει πώς πρέπει να ήταν τότε ο θάλαμος όπου ο Γκαλβάνι διεξήγανε τα πειράματά του. Οι έρευνες του Γκαλβάνι προσέφεραν νέες γνώσεις και έδωσαν νέα ώθηση στον τομέα του ηλεκτρισμού. 
                                                                                                  Γυάλινα μυστικά                                                                              Πολλοί λαοί της αρχαιότητας γνώριζαν μεθόδους για την κατασκευή γυαλιού. Ήδη πριν από αρκετές χιλιετίες, οι Ινδοί οι Κινέζοι, και οι Ασσύριοι κατασκεύαζαν κάθε είδους γυαλί. Όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Γάιος Ιούλιος Καίσαρ Οκταβιανός Αύγουστος (63 π.χ. - 14 μ.χ.) κατέκτησε την Αίγυπτο το 31 π.χ., απαίτησε ένα μέρος από τον φόρο υποτέλειας να πληρώνεται σε γυαλί. Πως όμως μπορούσαν οι ιερείς της Αθώρ να αφαιρούν τον αέρα από το γυάλινο δοχείο, ώστε να δημιουργείται υποπίεση; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα βρίσκεται επίσης στον ναό της Αθώρ. Ακριβώς δίπλα στο αντικείμενο που έχει σχήμα λαμπτήρα, απεικονίζονται τέσσερις άντρες να ψεκάζουν νερό από έναν σωλήνα ή κάτι παρόμοιο. Αυτό παραδόξως μοιάζει με αντλία εκτόξευσης νερού, η οποία μπορεί να δημιουργήσει σχετικά μεγάλα κενά αέρος.                                                                                                                to-emblima.blogspot.gr

Κίνα: Βρέθηκαν φλάουτα 9.000 ετών!

Νοέμβριος, 2013

Φλάουτα φτιαγμένα από οστά βρέθηκαν σε νεολιθικό τάφο στην κεντρική Κίνα. Οι αρχαιολόγοι εξεπλάγησαν από τα ευρήματα, τα οποία αποδεικνύουν ότι οι πρόγονοι του ανθρώπου άρχισαν να παίζουν μουσική πολύ πριν αρχίσουν να γράφουν.

Οι Κινέζοι ειδικοί υποστηρίζουν ότι αυτά τα απλά μουσικά όργανα, ακατέργαστης κατασκευής,  που εντοπίστηκαν τον Οκτώβριο στην περιοχή Τζιάχου στην επαρχία Χενάν, οι αρχαίοι κάτοικοι της σημερινής Κίνας έπαιζαν μουσική πριν από 9.000 χρόνια.

Τα φλάουτα είναι επτατονικά, μουσικό όργανο σε προχωρημένη μορφή, είναι μήκους 20 εκατοστών και πλάτους 1,1 εκατ.

Οι αρχαιολόγοι δήλωσαν ότι ο πολιτισμός της Τζιάχου είναι της ιδίας χρονολογικής περιόδου με τον πολιτισμό του Τίγρη και Ευφράτη στη Μεσοποταμία.

Η αρχαιολογική περιοχή της Τζιάχου ερευνάται κατά τα τελευταία 30 χρόνια και από αυτήν έχουν βγει στο φως ορισμένα αντικείμενα τα οποία θεωρούνται ως μεγάλες πολιτιστικές ανακαλύψεις.

Μία από αυτές ήταν η ανακάλυψη μιας ουσίας σε σκεύος η οποία πιστεύεται ότι είναι αλκοόλη νεολιθικής εποχής. Ο πολιτισμός της Τζιάχου καθορίζεται από 9.000 έως 7.500 χρόνια πριν την εποχή μας.                                                                                                                                                                 source: mikres-ekdoseis.gr