Ο ΛΟΓΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

Ο Ηράκλειτος, παρά τα λίγα αποσπάσματά του, που σώθηκαν αποδεικνύεται μεγάλος κοσμολόγος, αστρονόμος, μαθηματικός, βιολόγος και πολιτικός, μιά τέλεια πολυμερής προσωπικότητα. Αναζητώντας τον εαυτό του ανάμεσα στη δίνη της διαρκούς κι αδιάκοπης ροής και πάλης των εξωτερικών και εσωτερικών του στοιχείων, αληθινός στοχαστής, είδε την αλήθεια κατάματα στην ολότητά της και απαλλαγμένος από κάθε πάθος και σκοπιμότητα την αποκάλυψε στους ανθρώπους λακωνικά και σιβυλλικά καθοδηγώντας τους στο δρόμο της αρετής και της σοφίας. Αλήθειες ωμές, ιδέες ελεύθερες και αυτοδύναμες συνθέτουν το ηρακλείτειο έργο, που ενωμένες σε σύνολο καλύπτουν όλους τους χώρους του επιστητού, γνωστούς και αγνώστους.

O Hράκλειτος δεν πρότεινε κανένα νέο υλικό στοιχείο, για να εξηγήσει τη γένεση των όντων και του κόσμου, αλλά προχωρώντας πιό πέρα συνέλαβε την έννοια του Λόγου: «Kόσμον τόνδε τον αυτόν απάντων ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν· αλλ΄ ήν αεί και έστι και έσται πώρ αείζωον· απτόμενον μέτρα και σβεννύμενον μέτρα» (Απόσπ. 30). (Ο κόσμος αυτός, ο οποίος για όλα τα όντα είναι ίδιος, δεν δημιουργήθηκε από κανένα θεό, ή άνθρωπο, αλλά υπήρχε πάντοτε και υπάρχει και πάντοτε θα υπάρχει, ένα αιώνιο ζωντανό πύρ, που μόνο του αναζωογονείται σύμφωνα με ορισμένους νόμους και σβήνει πάλι σύμφωνα με ορισμένους νόμους). Αυτή η τάξη του κόσμου, η εσωτερική του νομοτέλεια, με τους αναπόσπαστους από αυτήν νόμους, δηλαδή με το ρυθμό της, είναι ο αιώνιος Λόγος του κόσμου.

Ο χριστιανισμός εισήγαγε μια ιουδαϊκή απομίμηση του Λόγου («εν αρχή ήν ο λόγος»), την οποία προσωποποίησαν και ταύτισαν με τον Μεσσία αλλοιώνοντας τις συλλήψεις του ηρακλείτειου πνεύματος επιχειρώντας να προσδώσουν σε αυτές δογματικό χαρακτήρα.


Δεν είναι ο Ηράκλειτος φυσιολόγος, ή θεολόγος, ή αστρονόμος, ή πολιτικός, όπως τον παρουσιάζουν κι οι ηρακλειτικοί ακόμα. Πρόκειται για το στοχαστή, που, σαν τέτοιος, αγκαλιάζει τον κόσμο στην ολότητά του και ποτέ μερικά. Άλλωστε αυτός δεν είναι, που έφτασε στο τολμηρό συμπέρασμα, ότι το Όν και το μή Όν είναι το ίδιο πράγμα, για να τα αρνηθεί και τα δύο μετά τη διαπίστωση, ότι τίποτε από αυτά δεν υπάρχει; Πράγματι, μέχρι που να σκεφθεί κανείς το όν, το ηρακλείτειο ποτάμι ήδη τόχει συμπαρασύρει και τη θέση του έχει καταλάβει το μή όν. Καμμία ουσία, κανένα στοιχείο και καμμία στιγμή δεν υπάρχει, παρά μόνο για να καταστραφεί από την αμέσως επόμενή της, που κι εκείνη την περιμένει η ίδια μοίρα.

Η ύλη του κόσμου δεν είναι παρά ενέργεια, αίτιο μεταβολής και αποτέλεσμα. Ούτε χάος, ούτε σταθερό δημιούργημα, ούτε παραδείσιοι κήποι, ούτε τόποι τιμωρίας του όντος, ούτε ζωή, ούτε θάνατος, παρεκτός το αιώνιο μεταβαλλόμενο γίγνεσθαι. Όσο κι άν ψάξει ο στοχαστής μέσα στο θέατρο του πολυμορφισμού του κόσμου και των φαινομένων του, δεν βλέπει παρά τον ένα και μοναδικό κόσμο, τη μία σοφία, τον ένα και Απολλώνειο (απλό) Λόγο. Ο Εφέσιος παραμένει πάντοτε απόλυτα και καθολικά «ενιστής».

Η μεταβολή και εναλλαγή του Όντος γίνεται με βάση αλάνθαστους νόμους και βεβαιότητες, με συμμετρία και τάξη, με συνέπεια και αλληλουχία, που αποτελεί τη δικαίωση του γίγνεσθαι. Η πάλη των στοιχείων αποτελεί την ακρότατη δικαιοσύνη και διέπεται από τον Κοσμογονικό Νόμο, από το Λόγο, από τη μία και μοναδική Ποιότητα, που «εθέλει και ουκ εθέλει λέγεσθαι Ζηνός Όνομα».

Ο Ηράκλειτος γεννήθηκε στην πόλη της Μικράς Ασίας, Έφεσο, που βρίσκεται 60 χιλιόμετρα νότια της Σμύρνης, Οι μεταγενέστεροι συγγραφείς τοποθετούν την ακμή του περί την 69η Ολυμπιάδα (504 – 501 π.Χ., Διογένης Λαέρτιος, Σουΐδας). Από τα σωζόμενα αποσπάσματά του φαίνεται, ότι ήταν βαθύτατα επηρεασμένος από τις θεωρίες της Σχολής της Μιλήτου, ιδίως δε του Αναξίμανδρου (βλ. Θαλής, Αναξίμανδρος, Αναξιμένης). Θεωρείται πολύ πιθανό, ότι ο Ηράκλειτος άκουσε πρώτα μαθήματα στη Μίλητο και κατόπιν στην Ελέα με διδάσκαλο τον Ξενοφάνη (Διογένης Λαέρτιος, Σωτίων).

Παρά την υψηλή θέση, που του εξασφάλιζε η αριστοκρατική του καταγωγή, επειδή έβλεπε, ότι η δημοκρατία κατέληγε συχνά σε αναρχία, αποτραβήχτηκε τελείως από τα κοινά. Ο Ηράκλειτος πρέσβευε, ότι κατά τη λειτουργία μιάς Πολιτείας πρέπει να υπάρχει απόλυτος σεβασμός στους νόμους. («Μάχεσθαι χρή τον δήμον υπέρ του νόμου όκωσπερ τείχεος», δηλαδή ο λαός πρέπει να μάχεται υπέρ του νόμου, όπως όταν υπερασπίζεται τα τείχη της πόλης κατά την προσβολή από τους εχθρούς). Ήταν ο πρώτος αρχαίος φιλόσοφος, που επιχείρησε να αναμορφώσει την αρχαία πολιτική ζωή με τη βοήθεια της φιλοσοφικής γνώσης. Όπως μέσα στη φύση επικρατεί ο αιώνιος νόμος, έτσι και μέσα στην πολιτεία πρέπει να επικρατεί ο άκαμπτος ηθικός νόμος. Τόσο μεγάλη ήταν η φήμη του Ηράκλειτου, ώστε ο βασιλιάς τών Περσών Δαρείος τόν προσκάλεσε να μεταβεί στήν Αυλή του. Ο Ηράκλειτος δεν αποδέχθηκε τήν πρόταση.

Στην ακμή της ηλικίας του συνέγραψε περίφημο βιβλίο, το οποίο έφερε τον τίτλο «Περί φύσεως», όπου συγκέντρωσε τα αποτελέσματα των πολυετών ερευνών του σε όλα σχεδόν τα πεδία του επιστητού. Σύμφωνα με το Διογένη Λαέρτιο το εν λόγω σύγγραμμα περιείχε τρία μέρη: «Περί του Παντός», τον «Πολιτικό» και τον «Θεολογικό» (Λόγο). O τρό­πος της διατύπωσης τών σκέψεων του Ηράκλειτου ήταν αφοριστι­κός. Στά διάφορα ερωτήματα και απορήματα απαντούσε με αφορισμούς. Γι΄ αυτό ήταν δύσκολο να γίνει εύκολα κατανοητός και ονομάστηκε σκο­τεινός φιλόσοφος.

Χαρακτηριστική της δυσκολίας προς κατανόηση του συγ­γράμματος του Ηράκλειτου είναι η πληροφορία, την οποία παρέχει ο Διογένης Λαέρτιος, που γράφει τα έξης: «Φασί δ΄ Ευριπίδην αυτώ δόντα το Ηρακλείτου σύγγραμμα ερέσθαι “τι δοκεί;” τον δέ φάναι “α μεν συνήκα, γενναία· οίμαι δέ και α μη συνήκα· πλην δηλίου γέ τινος δείται κολυμβητού”» (II, 22). [Λέγουν δε, ότι όταν ο Ευριπίδης έδωσε σε αυτόν (τον Σω­κράτη) το σύγγραμμα του Ηράκλειτου και τον ρώτησε “πώς σου φαίνεται;” αυτός του απάντησε: “όσα κατάλαβα μού φαίνονται σπουδαία, νομίζω δε και όσα δέν κατάλαβα· αλλά γι΄ αυτά υπάρχει ανάγκη Δήλιου κολυμβητή”» (σ.σ.: ο ο­ποίος να κατορθώσει να εισδύσει στο βάθος των σκέψεων του Ηράκλειτου, χωρίς να πνιγεί· οι δήλιοι θεωρούνταν οι καλύτεροι κολυμβητές της Ελλά­δας)].

Τα σωζόμενα αποσπάσματα του «Περί φύσεως» βιβλίου του Ηράκλειτου ανέρχονται μόλις σε 130. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται ορισμένα, τα οποία δεν θεωρούνται γνήσια, αλλά πολύ μεταγενέστερες χριστιανικές παραχαράξεις. Τα περισσό­τερα έχουν έκταση ενός ή δύο στίχων, ενώ λίγα έχουν μεγαλύτερη έκταση. Το περίφημο απόσπασμα «τα πάντα ρεί», θεωρείται μεν γνήσιο ως προς το νόημά του, διότι εκφράζει ακριβώς την κοσμογονική θεωρία του Εφέσιου φιλόσοφου, δεν ανευρίσκεται όμως στα συναφή χειρόγραφα.

Στο κοσμογονικό πρόβλημα ο Ηράκλειτος ακολουθεί τον τρόπο έρευνας της Σχολής της Μιλήτου. Ο Θαλής θεωρούσε αρχή και στοιχείο των όντων το ύδωρ, ο Αναξίμανδρος το άπειρο, ο Αναξιμένης τον αέρα. Γιά τον Ηράκλειτο όμως, είναι ματαιοπονία να ζητάει κανείς να βρεί την πρώτη ύλη· πνεύμα εξόχως παρατηρητικό και πηγαίο, προχωρεί πο­λύ περισσότερο από τον Αναξίμανδρο και τον Αναξιμένη και αποφαίνεται: «πυρός τε ανταμοιβή τά πάντα και πύρ απάντων όκωσπερ χρυσού χρήματα και χρη­μάτων χρυσός» (Απόσπ. 90). [Τά πάντα προέρχονται από την μετατροπή του πυρός (θερμικής ενέργειας)και αυτό προέρχεται από την μετατροπή εξ όλων των πρα­γμάτων, όπως εκ του χρυσού αποκτώνται πράγματα και εκ των πραγμάτων χρυσός]. Πώς εκ του πυρός (της ενέργειας) προέρχονται τά πράγματα, και πώς εκ των πραγμάτων (της ύλης) προέρχεται το πυρ (η ενέργεια), αυτό ο Ηράκλειτος δέν το καθορίζει. Αλλά και η σημερινή επιστήμη, η οποία δέ­χεται την μετατροπή της ύλης σε ενέργεια και το αντίθετο, βρίσκεται σε αδυναμία να προβεί σε συναφή καθορισμό.

Ο Αέτιος μας πληροφορεί επίσης, ότι κατά τον Ηράκλειτο αρχή των πάντων είναι το πυρ (η ενέργεια). Όταν δε τούτο σβήνει (παύει να εκδηλούται ως ενέργεια), τα πάν­τα λαμβάνουν την μορφή, υπό την οποία υποπίπτουν στις αισθήσεις μας, γίνονται δηλαδή ύλη. [«Εκ πυρός γαρ πάντα και εις πυρ πάντα τελευτά». (Δοξογράφοι Diels 283, από του Στοβαίου Εκλογαί Ι 10, 14)]. Κατά τον Σιμπλίκιο, ο Ηράκλειτος θεωρεί το σύμπαν ένα και πεπερασμένο και πρεσβεύει, ότι τα πάντα προέρχονται από το πυρ διά πυκνώσεως και μανώσεως (δηλαδή αραίωσης) τούτου και σε πυρ (δηλαδή ενέργεια) κατα­λήγουν, θεωρούμενου του πυρός ως στοιχείου των όντων. Ακόμη σαφέστερα μας πληροφορεί για την μετατροπή του πυρός σε διάφορα πράγματα (ύλη) ο γιατρός Γαληνός, ο οποίος λέει, ότι κατά τον Ηράκλειτο, όταν το πυρ (η ενέργεια) πυκνωθεί, γίνεται ο αήρ, όταν πυκνωθεί ακόμη περισσότερο γίνεται ύδωρ, και ακόμη περισσότερο γίνεται γη (Diels, Frag, Vors. A 5-8).

H μετατροπή των υλικών πραγμάτων σε πυρ (ενέργεια) ονομάζεται από τον Ηράκλειτο κόρος, ενώ από τους μεταγενέστερους καλεί­ται εκπύρωση. Ομολογία (ομόνοια) και ειρήνη οδηγούν τα πράγματα στην εκπύρωση (μετατροπή ύλης σε ενέργεια), ενώ πόλεμος και έρις, στη γένεση του κόσμου (μετατροπή ενέργειας σε ύλη).

Δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ άν εμβαίης

Το εντελώς νέο, το ρηξικέλευθο, το οποίο απαντάται στην κοσμογονική θεωρία του Ηράκλειτου, είναι η δοξασία του, ότι ο φαινομενικός κό­σμος, τα αισθητά πράγματα, διαρκώς μεταβάλλονται και τίποτε δεν μένει σταθερό. «Λέγει που Ηράκλειτος ότι πάντα χωρεί και ουδέν μένει και ποταμού ροή απεικάζων τα όντα λέγει ως δις ες τον αυτον ποταμον ουκ άν εμβαίης» (Πλάτωνος Κρατύλος, 402 Α). (Λέγει κάπου ο Ηράκλειτος, ότι όλα προχω­ρούν και τίποτε δέν μένει και παρομοιάζοντας τα όντα με ροή ποταμού λέει, ότι στον ίδιο ποταμό δέν είναι δυνατόν να εισέλθει κανείς δύο φορές, δηλαδή εννοεί στα ίδια ύδατα του ποταμού). Στον κόσμο παρατηρείται συνεχής περιοδική δημιουργία καί καταστροφή.

Το αίτιο, στο οποίο οφείλεται η ροϊκότητα των αισθητών (η συνεχής μεταβολή των πραγμάτων) είναι οι εκ φύσεως αντιθέσεις, που υπάρχουν μεταξύ των πραγμάτων. «Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεούς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους» (Απόσπ. 53). (Το αίτιο, στο οποίο οφείλον­ται όλα τα πράγματα είναι ο πόλεμος, αυτός δε είναι κυρίαρχος όλων και άλλους μεν ανέδειξε θεούς, άλλους δέ ανθρώπους, άλλους μεν έκαμε δούλους, άλλους δε ελεύθερους). Δεν θα υπήρχε αρμονία στον κόσμο, άν δέν υπήρχαν οι αντιθέσεις μεταξύ των πραγμάτων και φαινομένων, όπως αυτό παρατηρείται στη μουσική, όπου η αρμονία προκαλείται από τη μείξη του οξέος ήχου και του βαρέος και στα ζώα, όπου η αρμονία προέρχεται από την ύπαρξη των αντιθέσεων άρρενος - θήλεος. Ο Ηράκλειτος επιτι­μούσε τον Όμηρο, ο οποίος έγραφε, ότι «μακάρι να εξαφανιζόταν από τους θεούς και τους ανθρώπους η φιλονεικία και η οργή» (Σ 107), διότι χωρίς τις αντιθέσεις αυτών δεν είναι δυνατόν να υπάρχει αρμονία στον κόσμο.

Ο Ηράκλειτος επιτι­μούσε τον Όμηρο, ο οποίος έγραφε, ότι «μακάρι νά εξαφανιζόταν από τους θεούς και τους ανθρώπους
η φιλονεικία και η οργή» (Σ 107), διότι χωρίς τις αντιθέσεις αυτών
δέν είναι δυνατόν να υπάρχει αρμονία στον κόσμο.

Αυτή τη σύνθεση των αντιθέσεων μέσα στη νόησή μας επεξεργάσθηκε στη νεώτερη εποχή ο Γερμανός φιλόσοφος Έγκελς, που την ονόμασε διαλεκτική σκέψη· αργότερα την ολοκλήρωσαν οι Κάρλ Μάρξ και Λένιν. Το λάθος, που έκαναν οι μαρξιστές είναι, ότι παρουσίασαν τον Ηράκλειτο ως υλιστή. Ο Ηράκλειτος δεν ήταν υλιστής. Ήταν ιδεαλιστής επομένως; Ούτε και ιδεαλιστής ήταν. Ο Εφέσιος φιλόσοφος έβλεπε τα πράγματα όπως ήταν στην ολότητά τους με ακρίβεια, χωρίς να έχει τέτοια διαχωριστικά ψευτοδιλήμματα.

Ο Πλάτων είχε βαθύτατα επηρεασθεί από τις θεωρίες του Ηράκλει­του περί της αέναης ροής των αισθητών και της εκ των αντιθέσεων αρμο­νίας στον κόσμο. Ο αντίκτυπος του επηρεασμού αυτού φθάνει να έχει αποτυπωθεί και στο δυσκολότατο σε κατανόηση Δέκατο Βιβλίο των Στοιχείων του Ευκλείδη, όπου σε 115 θεωρήματα δημιουργείται από την ποικιλία των ασύμ­μετρων μεγεθών (από τις αντιθέσεις) ένα περίλαμπρο αρμονικό όλο. Διό­τι ο Ευκλείδης είναι Πλατωνικός και οικείος προς την Πλατωνική φιλοσοφία (Πρόκλος εις Ι Ευκλ. σελ. 68, εκδ. Friedlein, 1878). H φύση δέν θέλει να αποκαλύπτει τους νόμους της («φύσις κρύπτεσθαι φιλεί», Απόσπ. 123) και η αφανής αρμονία είναι καλύτερη της φανερής («αρμονίη αφανής φανερής κρείττων», Απόσπ. 54) είναι ρήσεις του Η­ράκλειτου, που μαρτυρούν την πεποίθησή του, ότι πίσω από όλες τις αντιθέσεις στον κόσμο κυριαρχεί η αρμονία, η οποία είναι κρυφή και δέν γίνεται αντιληπτή από τον κάθε τυχόντα. Συναφής κάπως πρός τον μυστικισμό του Ηράκλειτου, τον οποίο προδίδουν οι προηγούμενοι λόγοι του είναι και η ρήση του: «ο άναξ ου το μαντείον εστι το εν Δελφοίς, ούτε λέγει, ούτε κρύπτει αλλά σημαίνει» Απόσπ. 93. [Ο άναξ (ο Απόλ­λων), στον οποίο ανήκει το μαντείο των Δελφών, ούτε λέει φα­νερά, ούτε αποκρύπτει, αλλά τα λέγει εμμέσως, τα υποδηλώνει, αφήνει να υπονοηθούν].




Ο κοινός, παγκόσμιος (ξυνός) ηρακλείτειος Λόγος από αποστάσεις 10 εκατομμυρίων ετών φωτός (1023 m) στο Σύμπαν μέχρι το ηλεκτρόνιο στο πεδίο ενός ατόμου (10-11m).

1. 10 εκατομμύρια έτη φωτός (1023 m), η απόσταση του Γαλαξία Milky-Way. (Έτος φωτός είναι η απόσταση, που διανύει το φώς σε ένα έτος. Η ταχύτητα του φωτός είναι 300.000 km/sec).

2. 1 εκατομμύριο έτη φωτός.

3. 100.000 έτη φωτός. Διακρίνεται με δυσκολία ο Γαλαξίας μας.

4. 1.000 έτη φωτός.

5. 1 έτος φωτός. Με λίγη προσοχή διακρίνεται ο Ήλιος μας.

6. 100 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα. Το Ηλιακό μας Σύστημα αρχίζει να φαίνεται. (Οι τροχιές των πλανητών έχουν χρωματιστεί).

7. 100 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Οι τροχιές: της Αφροδίτης (πράσινη), της Γης (μπλέ) και του Άρη (κόκκινη).

8. 100.000 Χιλιόμετρα. Η Γη φαίνεται ακόμα μικρή.

9. 10.000 χιλιόμετρα. Το βόρειο ημισφαίριο της Γής.

10. 1.000 km. Χαρακτηριστική φωτογραφία από δορυφόρο (Το ακρωτήριο Φλόριντα των ΗΠΑ).

11. 100 μέτρα. Συνηθισμένη θέα από ελικόπτερο.

12. 1 μέτρο. Ό,τι βλέπει κάποιος με τεντωμένο χέρι.

13. 10 εκατοστά. Τα φύλλα ενός φυτού.

14. 1 χιλιοστό. Διακρίνονται οι κρύσταλλοι του φύλλου.

15. 10 μάικρον (10-5 m). Φαίνονται καθαρά τα κύτταρα.

16. 100 Άνγκστρομ (10-8 m). Η αλυσίδα του DNA.

17. 1 Άνγκστρομ. Το νέφος ηλεκτρονίων του ατόμου του άνθρακα.

18. 10 πικόμετρα (10-11 m). Το ηλεκτρόνιο στο πεδίο ενός ατόμου.


Η έννοια του Λόγου στο Σύμπαν

Όλα όσα βρίσκονται στον κόσμο τα κυβερνά ο Λόγος, ο φυσικός Νόμος: «Του δε λόγου τούδε εόντος αεί αξύνετοι γίνονται άνθρω­ποι και πρόσθεν ή ακούσαι και ακούσαντες το πρώτον» (Απ. 1). «Διό δει έπεσθαι τω ξυνώ, του λόγου δ΄ εόντος ξυνού ζώουσιν οι πολλοί ως ιδίαν έχοντες φρόνησιν» (Απ. 2). «Ουκ εμού, αλλά του λόγου ακούσαντας ομολογείν σοφόν εστιν εν πάντα είναι» (Απ. 50 ). «Ξύν νόω λέγοντας ισχυρίζεσθαι χρή τω ξυνώ πάντων, όκωσπερ νόμω πόλις, και πολύ ισχυροτέρως. Τρέφονται γαρ πάντες οι ανθρώπειοι νόμοι υπό ενός του θείου· κρατεί γαρ τοσούτον οκόσον εθέλει καί εξαρκεί πάσι καί περιγίνεται» (Αποσπ. 114 ).

[Ενώ δε υπάρχει αιωνίως αυτός ο λόγος (τον οποίον ερμηνεύει ο Ηράκλειτος), οι άνθρωποι γίνονται πάντοτε ασύνετοι (και δέν τoν εννοούν) είτε χωρίς να τον ακούσουν, είτε αφού προηγουμένως τον ακούσουν. Γιά την αιτία αυτή πρέπει να ακολουθεί κανείς τον κοινό(τον παγκόσμιο) λόγο. Ενώ δέ ο λόγος είναι κοινός, οι άνθρωποι ζουν σαν να είχαν δική τους φρόνηση. Όχι γιατί το λέω εγώ, αλλ΄ αφού ακούσετε τον λόγο, είναι σοφό να ομολογήσετε, ότι τα πάντα είναι ένα. Γιά να μιλήσουμε δε με την απλή λογική λέμε, ότι πρέπει να στηριζόμαστε στο λόγο, ο οποίος διευθύνει τά πάντα, όπως η πόλη στηρίζεται στο νόμο και ακόμη μάλιστα πολύ ισχυρότερα. Διότι όλοι οι ανθρώπινοι νόμοι τρέφονται από ένα νόμο, του θείου, γιατί αυτός κυριαρχεί τόσο, όσο θέλει, και φθάνει παντού και επι­κρατεί όλων].

Εάν θελήσουμε να εμβαθύνουμε στις δοξασίες του Ηράκλειτου, ότι «τα πάντα ρει» και ότι «δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ άν εμβαίης» και να τις εκφράσουμε κατά τη σημερινή ορολογία της Φυσικής, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα, ότι ο Ηράκλειτος εξαγγέλλει ήδη πρό 2.500 ετών το φαινόμενο της Εντρο­πίας, σύμφωνα με το οποίο οι μεγάλες μεταβολές, που παρατηρούνται στον κόσμο ακολουθούν μία μόνον κατεύθυνση χωρίς να είναι αντιστρεπτές. Εξ άλλου η περιοδική γένεση και καταστροφή των κόσμων (ηλιακών συστημάτων) στο σύμπαν, που πρεσβεύει ο Ηράκλειτος με την μετατροπή της ύλης σε ενέργεια και της ενέργειας σε ύλη συμφωνεί η σημερινή Αστροφυσική.

Στα γραπτά αρχαίων φιλοσόφων βρίσκονται οι έννοιες της δημιουργίας και του / των θεών. Δημιουργία υπάρχει κάθε στιγμή μέσα στο σύμπαν. Ο κάθε ένας μας έχει δημιουργηθεί από τους γονείς του. Εκατομμύρια γαλαξίες δημιουργούνται κάθε δευτερόλεπτο. Οι θεοί για τους φιλόσοφους είναι ισχυρές ενδοσυμπαντικές δυνάμεις, που έχουν κωδικοποιηθεί και τους έχουν αποδοθεί ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά από τη μυθολογία. Όλα όμως υπάρχουν και γίνονται ενδοσυμπαντικά και μόνον. Η έννοια του εξωσυμπαντικού δεν υπήρχε στους αρχαίους έλληνες.



Στον παραπάνω πίνακα του Εστάς Λέ Σέρ (1649), που εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου (δεξιά λεπτομέρεια) εικονίζεται ο Σαούλ - Παύλος (όρθιος στη μέση), να καίει μαζί με την ακολουθία του τα ελληνικά επιστημονικά συγγράμματα της φημισμένης Βιβλιοθήκης της Εφέσου ( «Πράξεις», ιθ΄ 17-19).

Ευαγγελιστής Ιωάννης εναντίον Ηράκλειτου

Προκειμένου να επιβάλει η χριστιανική ηγεσία το παρά φύση δόγμα της και τον παρά φύση προσυμπαντικό και εξωσυμπαντικό θεό, έννοιες, που δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές από έναν ελεύθερο κατά φύση φιλοσοφούντα άνθρωπο, έπρεπε να εμποδίσει τους ανθρώπους να φιλοσοφούν. Έθεσε λοιπόν τη φιλοσοφία υπό άγριο διωγμό κατακρεουργώντας φιλοσόφους, καίοντας βιβλιοθήκες, κλείνοντας δια νόμου φιλοσοφικές σχολές κ.τ.λ.. (Βλ. Ένα χρονικό του διωγμού των φιλοσόφων δια μέσου των αιώνων). Μέγιστο εμπόδιο αποτελούσε ο κατέχων πρώτιστη θέση στην Ιστορία του πνεύματος και του πολιτισμού, εφέσιος φιλόσοφος, Ηράκλειτος, του οποίου ο Λόγος, ως αρχή, που συντηρεί κι ενώνει τον κόσμο είναι -φυσικά- ενδοσυμπαντικός.

Παρουσίασαν λοιπόν οι ταγοί του χριστιανισμού το «κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο», το οποίο υποτίθεται, ότι γράφτηκε -πού αλλού;- στην Έφεσο, το οποίο αρχίζει με -τι άλλο;- με το Λόγο: «Εν αρχή ην ο λόγος και ο λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο Λόγος. Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν. Πάντα δι΄ αυτού εγένετο και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν». Ο λόγος λοιπόν είναι ο θεός-Γιαχβέ, ο οποίος υπήρχε στην αρχή (προσυμπαντικός κι εξωσυμπαντικός) κι από αυτόν δημιουργήθηκαν τα πάντα. Πρόκειται για την αντίληψη περί «λόγου», που συνδέει τον όρο αυτό όχι με την κοσμολογία και την κατά φύση φιλοσοφική σκέψη, αλλά με το εβραϊκό δόγμα της δημιουργίας του κόσμου εκ του μηδενός.

Στην Έφεσο επίσης, αναφέρεται ο Ιωάννης και στην Αποκάλυψη (β΄ 1-7), ενώ προς εφεσίους έχει απευθύνει επιστολή ο Απόστολος Παύλος. Αργότερα πλάστηκαν οι παραδόσεις περί συγγραφής και του ευαγγελίου του Λουκά στην Έφεσο, αλλά και της έκδοσης των επιστολών του Παύλου, καθώς και του θανάτου της Παναγίας εκεί, η οποία είχε δήθεν μεταβεί στην Έφεσο μαζί με τον Ιωάννη.



Ο Ναός Αρτέμιδος στην Έφεσο ήταν ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Αποτελούνταν από διπλή ιωνική κιονοστοιχία από 117 κίονες εξωτερικά και τριπλή κιονοστοιχία στη δυτική πλευρά. Το 406 μ.Χ. ο Ιωάννης Χρυσόστομος διέταξε την εκθεμελίωση και πυρπόλησή του: «Μαθών δε την Φοινίκην έτι περί τας των δαιμόνων τελετάς (ο Ιωάννης Χρυσόστομος) μεμηνέναι, ασκητάς μεν ζήλω θείω πυρπολουμένους συνέλεξε, νόμοις δε αυτούς οπλίσας βασιλικοίς κατά των ειδωλικών εξέπεμψε τεμενών, τα δε τοις καταλύουσι τεχνίταις και τοις τούτων υπουργοίς χορηγούμενα χρήματα ουκ εκ ταμιείων βασιλικών λαμβάνων ανήλισκεν, αλλά τας πλούτω κομώσας και πίστει λαμπρυνομένας γυναίκας φιλοτίμως ταύτα παρέχειν ανέπειθε, την εκ της χορηγίας φυομένην ευλογίαν επιδεικνύς τους μεν ουν υπολειφθέντας των δαιμόνων σηκούς τούτον τον τρόπον εκ βάθρων ανέσπασεν» (Θεοδώρητος, Εκκλησιαστική Ιστορία, 329-330). Άλλα τεμάχια του ναού χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση χριστιανικών ναών στην περιοχή κι άλλα μεταφέρθηκαν αργότερα κατ΄ εντολή του Ιουστινιανού στην Κωνσταντινούπολη για την ανέγερση της Αγίας Σοφίας, στη βάση του τρούλλου της οποίας υπάρχουν τέσσερις γρανιτένιοι κίονες από την Έφεσο (βλ. Η Θαμμένη Ελλάδα). Στην αριστερή φωτογραφία φαίνεται ό,τι έχει απομείνει από τις καταστροφές των χριστιανών: Ένας πρόχειρα πρόσφατα αναστηλωμένος κίονας.

Στο χώρο του ναού του αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Έφεσο (δεξιά) ενίοτε λειτουργεί ο πατριάρχης Βαρθολομαίος. Ο ναός αυτός βρίσκεται δίπλα στα ερείπια του ναού της Αρτέμιδος κι έχει κτιστεί με χρήση πλήθους υλικών του.

Παρά τις χριστιανικές διώξεις, την παραχάραξη και την εξαφάνιση μεγάλου μέρους του έργου του εφέσιου φιλόσοφου, ο αριθμός των ανθρώπων, που τον μελετούν και διδάσκονται από αυτόν αυξάνεται αλματωδώς, ιδιαίτερα μεταξύ των επιστημόνων. «Θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε, ότι η σύγχρονη φυσική είναι κατά κάποιο τρόπο οριακά κοντά στις ιδέες του Ηράκλειτου» (Χάιζενμπεργκ).

Δεν μένει παρά να αρχίσουν να αγχιβατούν με τον εφέσιο και οι πολιτικοί και οι κοινωνιολόγοι, ώστε να γίνει ο κόσμος μας ηρακλειτικός, δηλαδή φυσικός και έλλογος· ανθρώπινος με μία λέξη.      Πηγή: freeinquiry.gr

Κεν Γουίλμπερ: εξέλιξη της συνειδητότητας

  Έχει χαρακτηριστεί ο «Αϊνστάιν της έρευνας της συνειδητότητας». Οι προκλητικές του θέσεις είναι αποτέλεσμα σύνθεσης των επιστημών της φιλοσοφίας και της φυσικής, με την ψυχολογία του βάθους και τις πνευματικές διδασκαλίες της ανθρωπότητας. Ο βιοχημικός και φυσικός Κεν Γουίλμπερ δεν επιχειρεί να εξηγήσει τίποτα λιγότερο από την εξέλιξη της ανθρώπινης συνειδητότητας, από τις απαρχές της έως την επίτευξη του στόχου της.                                                                    

                                                                                                                      Η έκπτωση του πνεύματος    Ο Κεν Γουίλμπερ (γενν. 1949) σπούδασε ιατρική για δυο χρόνια στη Βόρεια Καρολίνα των ΗΠΑ, προτού τον κερδίσει η βιοχημεία και η φυσική. Από τη δεκαετία του 1970, στα επιστημονικά του ενδιαφέροντα συγκαταλέγονται και διδασκαλίες σοφίας της ανατολικής Ασίας. Έτσι, ο Γουίλμπερ, ο οποίος σήμερα έχει αποσυρθεί στο Μπόουλντερ του Κολοράντο, άρχισε να ασκείται στην τέχνη του Ζεν. Στο μοντέλο του, η «έκπτωση του πνεύματος» ως εισέλιξη (εξέλιξη προς τα πίσω) προηγείται της «εξέλιξης της συνειδητότητας». Η δημιουργία του κόσμου είναι μια βαθμιαία κάθοδος του καθαρού πνεύματος σε όλο και πιο πυκνές μορφές υλικής ύπαρξης, μέχρι που φτάνει στην υψηλότερη πυκνότητα, τη λεγόμενη νεκρή ύλη. Το πνεύμα εκπίπτει σε ύλη, σχεδόν όπως συνέβη η έκπτωση των αγγέλων, κατά τον μύθο. Μεταφορικά, το καθαρό πνεύμα σε κάθε βαθμίδα που κατέρχεται «ξεχνιέται» όλο και περισσότερο, δηλαδή γίνεται όλο και πιο πυκνό, έως ότου στη μορφή της νεκρής ύλης επέρχεται η απόλυτη λήθη του. Η αλυσίδα της εισέλιξης σύμφωνα με τον Γουίλμπερ, βασίζεται στη λήθη του πνεύματος από το ίδιο το πνεύμα. Από αυτό το βαθύτερο σημείο της καθόδου αρχίζει η διαδικασία της επιστροφής. Υπάρχουν υποτυπώδεις μορφές ζωής, από τις οποίες αναπτύσσονται ζωντανοί οργανισμοί. Από τους τελευταίους ξαναγεννιέται σταδιακά το πνεύμα και, στο τέλος, αφυπνίζεται στην ανθρώπινη συνειδητότητα. Το πνεύμα ξεκινά να ανέρχεται τις βαθμίδες τις οποίες είχε προηγουμένως κατέβει για να φτάσει τελικά στη θεϊκή πανσοφία.                                                

                                                                                                                                            

                                                                                                            Σύμφωνα με τη θεωρία της εξέλιξης της συνειδητότητας, ένα από τα κατώτερα επίπεδα της επανάκτησης της θείας συνειδητότητας από τον άνθρωπο ήταν οι φρυγικές λατρείες της θεάς Κυβέλης στη σημερινή Ανατολία.                                                                                                                                                            Η αφύπνιση του πνεύματος    Ο Γουίλμπερ χωρίζει την επάνοδο του πνεύματος σε δέκα βαθμίδες, από την κατάσταση της πλήρους ασυνειδησίας μέχρι την ολοκληρωτική αφύπνιση, το απόλυτο πνεύμα. Ο μεγάλος αυτός φιλόσοφος θεωρεί ότι, έως σήμερα, η ανθρωπότητα έχει καλύψει περίπου το μισό αυτής της πορείας. Ο Γουίλμπερ, εξάλλου, είναι επίσης γνωστός ως πρωτοπόρος και διακεκριμένος συγγραφέας της υπερπροσωπικής ψυχολογίας. Σε όλα τα επίπεδα, η βαθμίδα συνειδητότητας της ανθρωπότητας αντικατοπτρίζεται στα πολιτισμικά της επιτεύγματα, αλλά κυρίως στους μύθους και στις θρησκείες της. Η ανάγκη που ενυπάρχει σε κάθε άτομο να αναζητήσει το συμπαντικό «Όλον» αποτελεί την κινητήριο δύναμη για την εξέλιξη της συνειδητότητας. Δηλαδή το πνεύμα, το οποίο κάποτε ηταν τμήμα της αρχικής ολότητας, όταν βρίσκεται στην κατώτατη βαθμίδα, επιδιώκει την επιστροφή στην πρότερη κατάστασή του, αυτήν της αρχικής ολότητας. Παρότι ο Γουίλμπερ πιστεύει ότι σήμερα η ανθρωπότητα βρίσκεται στο μέσον της πορείας προς την ολότητα, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, όπως σε όλες τις εποχές, που έχουν προχωρήσει πολύ πνευματικά και οι οποίοι ξεχωρίζουν από τη μάζα. Εξερευνούν κατά κάποιον τρόπο το πνεύμα του μέλλοντος και οι αντιλήψεις και οι διδασκαλίες τους υποδεικνύουν μελλοντικά επίπεδα συνειδητότητας.

 

Ο ερευνητής της συνειδητότητας, Κεν Γουίλμπερ, ο οποίος σήμερα έχει αποσυρθεί, μετά από ένα τραγικό συμβάν στην προσωπική του ζωή, έγινε γνωστός κυρίως μέσω των πολυάριθμων βιβλίων που έχει εκδώσει.                                                                                                                                                                                      Σύμφωνα με τον Κεν Γουίλμπερ, η εξέλιξη τη συνειδητότητας μπορεί να παραλληλιστεί με το γνωστό βιβλικό θέμα της έκπτωσης των αγγέλων. Κάποτε ο Θεός έριξε όλους τους αποστάτες αγγέλους στη γη. Εκείνοι που κάποτε περιδιάβαιναν χαρούμενοι και προστατευμένοι στον κήπο της Εδέμ, ξαφνικά ταλαιπωρούνταν από γήινα βάσανα και δεν μπορούσαν πια να θυμηθούν τη θεϊκή τους καταγωγή. Σιγά-σιγά πρέπει να εξελιχθούν ξανά σε αυτό που ήταν πριν. Έτσι συμβαίνει και με την ανθρώπινη συνείδηση. Το ανώτερο πνεύμα του Θεού ενυπάρχει σε μας, μόνο που δεν το θυμόμαστε πια, λόγω μιας συμβολικής «έκπτωσης αγγέλων».                                                                        
                                                                                                                                                         Στην αλλαγή της εποχής    Ο Γουίλμπερ ονομάζει ένα από τα κατωτέρα επίπεδα της εξέλιξης «Εποχή του Τυφώνα», από το αρχαιοελληνικό μυθολογικό ον Τυφωέα ή Τυφώνα. Αυτό το τέρας, μισό άνθρωπος και μισό φίδι, το κεφάλι του οποίου άγγιζε τα αστέρια και τα ανοιχτά του χέρια εκτείνονταν από την Ανατολή έως τη Δύση, συμβολίζει το κατώτερο επίπεδο εξέλιξης της συνειδητότητας, μπορεί μεν το σώμα ως Εγώ να αρχίζει να διαχωρίζεται από το περιβάλλον, ωστόσο το πνεύμα δεν διαχωρίζεται ακόμα από το σώμα. Γύρω στη 10η χιλιετία π.χ. η συνειδητότητα αλλάζει. Το άτομο αντιλαμβάνεται ότι είναι μέλος μιας κοινότητας και ότι εντάσσεται σε μια συμπαντική τάξη. Δημιουργούνται πολιτισμοί βασιζόμενοι στην καλλιέργεια της γης, δραστηριότητα μέσω της οποίας γίνεται αντιληπτή η έννοια του χρόνου. Παραχωρείτε προτεραιότητα στη γλώσσα, η οποία επιτρέπει την επικοινωνία ανάμεσα στα μέλη της κοινότητας, και έτσι γεννιέται μια μνήμη απελευθερωμένη από το σώμα, ένα λεκτικό Εγώ. Αυτή είναι η αρχή της κουλτούρας και του πολιτισμού. Από τη μεγάλη μητέρα-φύση ο άνθρωπος διαμόρφωσε τη θρησκεία της Μεγάλης Θεάς.                                                                                                                                         to-emblima.blogspot.com

Φωτογραφήθηκε από τo Διεθνή Διαστημικό Σταθμό « τεράστιο αντικείμενο» με διάμετρο 5000 km! (Βίντεο)

   3000 Mile Wide Disc Caught By ISS?                                            

Ο Βρετανός ερευνητής Stephen Hannard ADG έχει υποβάλει στην δημοσιότητα αυτή την εικόνα που έχει κυκλοφορήσει από το Πλανητάριο Μπραζίλια προσφάτως, και δείχνει ένα αντικείμενο ή τουλάχιστον ένα τεράστιων διαστάσεων, σε σχήμα δίσκου που εμφανίζεται πάνω από την ατμόσφαιρα της Γης.
                                                                  Υπολογίζεται ότι ο δίσκος έχει διάμετρο περίπου 3.000 μίλια έως (περίπου 5.000 χιλιόμετρα), και φωτογραφήθηκε από τους αστροναύτες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.


«Αν κοιτάξετε στο κάτω αριστερό μέρος της εικόνας – δήλωσε ο Stephen Hannard-μπορείτε να δείτε ένα σχηματισμό των νεφών που περνά πάνω από την κορυφή της ανωμαλίας. Αυτό υποδεικνύει ότι το αντικείμενο δεν είναι μια προβολή στη Γη. Δεν έχω ιδέα τι είναι αυτό το αντικείμενο, μπορώ να κάνω μόνο εικασίες σε αυτό το σημείο. Ήρθα σε επαφή με το Πλανητάριο για περαιτέρω διευκρινίσεις σχετικά με την παρουσίαση, αλλά θα δημοσιεύσουμε μια ενημέρωση, για μία ποίο λεπτομερή απάντηση. »

Προφανώς, κοιτάζοντας αυτές τις φωτογραφίες, έχουμε μία ερώτηση: αυτή η ανωμαλία μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της του HAARP; Ή μήπως είναι μια μαγνητική ανωμαλία στον πλανήτη; Περιμένουμε απαντήσεις από το παρατηρητήριο και από τον ερευνητή Stephen Hannard.

πηγή:http://conspiracyfeeds.blogspot.gr/

Σεισμοί και σεισμολογία

Η θεωρία που έχει επικρατήσει πλέον για την γένεση των των σεισμών είναι αυτή των τεκτονικών πλακών, η οποία λέει πως η γη χωρίζεται σε τεράστιες πλάκες στερεού φλοιού (αυτές που συγκροτούν τη λιθόσφαιρα) οι οποίες κινούνται πάνω στο μανδύα της γης (τη λιωμένη και πυρακτωμένη μάζα κάτω από τη λιθόσφαιρα και πάνω από τον πυρήνα του πλανήτη). Αυτές οι πλάκες λοιπόν κατά τη κίνησή τους, συγκρούονται μεταξύ τους και στα σημεία που συγκρούονται δημιουργούνται ρήγματα τα οποία έχουν σαν συνέπειες τους σεισμούς.                                                                                                                                            Η πλάκα της Ευρώπης πάνω στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα κινείται κατά 4 εκατοστά το χρόνο προς την Αφρική η οποία κινείται επίσης κατά 1 εκατοστό προς την Ευρώπη. Έτσι σε 5 εκατομμύρια χρόνια αν αυτή η κίνηση συνεχιστεί σταθερά, είναι πιθανόν να πηγαίνετε στη Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου με το τραίνο! Τα τελευταία χρόνια έχουν χαρτογραφηθεί τα μεγαλύτερα και ενεργά ρήγματα παγκοσμίως και οι σεισμολόγοι προσπαθούν να βρουν κάποιο μαθηματικό συσχετισμό ανάμεσα στα μεγέθη των ρηγμάτων και τους σεισμούς που προκαλούν. Και οι Έλληνες σεισμολόγοι έχουν καταφέρει να καταλήξουν σε κάποιους συσχετισμούς, βασισμένοι στους πρόσφατους αλλά και παλαιότερους σεισμούς που γίνονται στον ελλαδικό χώρο. Βλέπετε η χώρα μας έχει το "προνόμιο" να είναι η πλέον σεισμογενής περιοχή της ευρύτερης Ευρασίας.                                                                                                                                                                                 Και αυτό σημαίνει πως σε μια γεωγραφική περιοχή από το Γιβραλτάρ μέχρι την Κίνα και από τον βόρειο μέχρι το νότιο πόλο, η περιοχή της Ελλάδας είναι η πλέον σεισμογενής! Εντυπωσιακό βέβαια όσο και τρομακτικό. Χωρίς να έχουν καταλήξει σε οριστικό συσχετισμό φαίνεται πως τα ρήγματα μεγέθους 200 χιλιομέτρων είναι ικανά να προκαλέσουν σεισμούς μεγέθους 8 Ρίχτερ, ενώ εκείνα των 120 χιλιομέτρων (όπως αυτό που βρίσκεται κοντά στην Κωνσταντινούπολη) μπορεί να φτάσει τα 7.5 Ρίχτερ. Αν ενδιαφέρεστε για τον ελληνικό χώρο μπορούμε να πούμε πως ο μεγαλύτερος σεισμός που μπορεί να σημειωθεί είναι των 8 Ρίχτερ. Αν αυτό δεν σας φαίνεται καθόλου παρήγορο να προσθέσουμε πως ευτυχώς μόνο 2 τέτοιου μεγέθους σεισμοί φαίνεται να έχουν σημειωθεί στην περιοχή μας τα τελευταία 2000 χρόνια και μάλιστα ο ένας είχε απόσταση 1000 χρόνων από τον άλλο. Μάλιστα ο ένας από τους δυο αυτούς σεισμούς που σημειώθηκε στη νότια Κρήτη αποδείχθηκε κατά προσέγγιση πως ήταν 8 Ρίχτερ από την ανύψωση του εδάφους του ρωμαϊκού λιμανιού, που υπήρχε εκεί, κατά δεκάδες μέτρα με την πάροδο του χρόνου.                                                                                                                                                                                                                            

Μια ανύψωση που οφείλεται στη βύθιση της αφρικανικής πλάκας κάτω από την ευρωπαϊκή αντίστοιχή της. Τα τελευταία χρόνια πάντως η συχνότητα εμφάνισης μεγάλων σεισμών στον ελληνικό χώρο έχει αυξηθεί, γεγονός που έχει κάνει τους Έλληνες σεισμολόγους ακόμα πιο προσεχτικούς για τα γεγονότα αυτά. Αν αναρωτιέστε πάντως ποιος είναι ο μεγαλύτερος σεισμός που μπορεί να υπάρξει στον πλανήτη, υπάρχει και αυτή η απάντηση. Μέχρι πριν μερικά χρόνια υπήρχε η αντίληψη ότι ο μεγαλύτερος σεισμός που μπορεί να γίνει είναι της τάξης των 8.5 Ρίχτερ, αλλά αυτή η άποψη έχει ανατραπεί και πιστεύεται ότι μπορεί να συμβεί σεισμός μέχρι και της τάξεως των 9 Ρίχτερ. Και αν η διαφορά του μισού βαθμού δεν είναι σημαντική, σκεφτείτε πως κάθε 0,1 της κλίμακας Ρίχτερ σημαίνει πως έχουμε σεισμό 10 φορές ισχυρότερο από εκείνον στον προηγούμενο βαθμό! Μεγαλύτεροι σεισμοί από 9 Ρίχτερ δεν είναι δυνατόν να συμβούν στη Γη σύμφωνα με τους σεισμολόγους, με βάση τα γεωλογικά δεδομένα και το μέγεθος του πλανήτη. Μεγαλύτεροι σεισμοί μπορούν να συμβούν σε μεγαλύτερους πλανήτες. Τι ακριβώς όμως μετράει η κλίμακα Ρίχτερ; Μετράει την δύναμη/ένταση του σεισμού, την ενέργεια που απελευθερώνεται από το ρήγμα που προκάλεσε το σεισμό. Η δύναμη αυτή απελευθερώνεται θεωρητικά ίσα προς όλες τις κατευθύνσεις και αυτό σημαίνει πως διαφορετικά σεισμολογικά εργαστήρια σε ολόκληρο τον κόσμο μπορούν να καταγράψουν την ένταση του σεισμού με σχετικές μικρές αποκλίσεις. Αυτές οι αποκλίσεις που είναι συχνές, οφείλονται σε γεωλογικούς παράγοντες που επηρεάζουν τη μετάδοση της ενέργειας του σεισμού. Πέρα από την ένταση του σεισμού έχουμε κι άλλα χαρακτηριστικά, όπως είναι το επίκεντρο και το βάθος του. Επίκεντρο είναι το ακριβές σημείο του ρήγματος όπου εκπέμπεται το μεγαλύτερο μέρος ενέργειας του σεισμού ενώ το βάθος των σεισμών παίζει σημαντικό ρόλο στην τελική καταστροφικότητά του.                                                                                                                                                           Σεισμοί μεγάλου βάθους είναι κατά κανόνα λιγότερο καταστροφικοί από τους επιφανειακούς σεισμούς. Το μεγαλύτερο βάθος όπου μπορεί να εκδηλωθεί σεισμός είναι περίπου 700 χιλιόμετρα, ενώ δυστυχώς και πάλι για τον ελληνικό χώρο, οι περισσότεροι σεισμοί που γίνονται εδώ είναι σχετικά επιφανειακοί. Εκτός από την κλίμακα Ρίχτερ υπάρχει και η κλίμακα Μερκάλι η οποία δε μετράει την ένταση του σεισμού αλλά τα αποτελέσματα του σε καταστροφές. Η σύγχρονη σεισμολογία (η οποία όπως θα έχετε καταλάβει ήδη πως λόγω ιδιαίτερων συνθηκών είναι εξαιρετικά ανεπτυγμένη στην Ελλάδα) προσπαθεί με διάφορους τρόπους να κάνει από τη μια μακροχρόνια πρόβλεψη της εμφάνισης σεισμών και από την άλλη να βοηθήσει στην κατασκευή πιο ικανών κτιρίων για να αντιστέκονται στη σεισμική δραστηριότητα. Τα τελευταία χρόνια πρέπει να παραδεχτούμε πως υπάρχουν κάποιες επιτυχίες, όχι στην πρόβλεψη των σεισμών, αλλά στη μακροχρόνια πρόγνωσή τους.                                                                                                                                                                                                              Εδώ και 20 χρόνια επίσης η γνωστή ομάδα ΒΑΝ προσπαθεί να εκμεταλλευτεί αυτό που ονομάζουμε,"πρόδρομα σύνδρομα" της εμφάνισης των σεισμών, όπως είναι μεταξύ άλλων και οι αλλαγές στα ηλεκτρομαγνητικά πεδία που εμφανίζονται πριν την εκδήλωση των σεισμών. Στα πρόδρομα φαινόμενα της εμφάνισης του σεισμού περιλαμβάνονται επίσης και οι αλλαγές στη συμπεριφορά των ζώων (τα φίδια που φεύγουν από τις φωλιές τους και τα ποντίκια που εξαφανίζονται, μεταξύ άλλων) αλλά και κάποια γεωλογικά φαινόμενα όπως η εμφάνιση ποσοτήτων τοξικών ουσιών, τα οποία όλα είναι υπό μελέτη από διάφορους κλάδους της σεισμολογίας                                                                                                                                                             http://to-emblima.blogspot.gr/

Αναζητώντας ζωή στα πιο απίθανα μέρη

                                                                             Κάποια περιβάλλοντα είναι αφιλόξενα, άλλα απλώς θανατηφόρα. Σε αυτά τα μέρη ο μικροβιολόγος Καρλ Στέτερ, από το πανεπιστήμιο του Ρέγκενσμπουργκ στη Γερμανία, αναζητά τα μικρόβια που αναπτύσσονται εκεί που δεν ζει τίποτε άλλο. Αυτά τα μικρόβια ίσως μας δώσουν στοιχεία για το πως θα είναι η ζωή σε άλλους πλανήτες. Εδώ ο Στέτερ παραθέτει τα ποιο ακραία από αυτά τα περιβάλλοντα στη γη.                                                                                                                                                                                                                                          Από το 1 έως το 7                                              1. Βαθύαλα υδροθερμικά φρεάτια. Το θερμότερο περιβάλλον στο οποίο έχουν εντοπιστεί μορφές ζωής. Το θαλασσινό νερό διαπερνά το φλοιό της γης στις μεσοωκεάνιες ράχες, ζεσταίνεται και αναβλύζει από αυτά τα φρεάτια. Τα αρχαία, πρωτόγονα, μονοκύτταρα μικρόβια, ζουν εδώ στους 120 °C.                                                                                                          2. Οι άνυδρες κοιλάδες της Ανταρκτικής. Εδώ η θερμοκρασία πέφτει κάτω από τους -65 °C. Ωστόσο στρώματα φωτοσυνθετικών μικροοργανισμών έχουν βρεθεί μέσα σε ημιδιαφανή πετρώματα.                                                                                                                                          3. Θαλάσσιες τάφροι. Στα βάθη των ωκεανών επικρατεί ψύχος και τρομακτική πίεση. Στην τάφρο των Μαριάνων, στον Ειρηνικό Ωκεανό,ένα ιαπωνικό βαθυσκάφος συνέλεξε μικρόβια που ζουν σε βάθος 11.000 μέτρων σε συνθήκες τεράστιας πίεσης.                                                                                                    4. Αλμυρές λίμνες. Τα αλόφιλα αρχαία (αρχαιοβακτήρια, παλαιότερα) αφθονούν στη Μεγάλη Αλμυρή Λίμνη και στη Νεκρά Θάλασσα, όπου η συγκέντρωση αλατιού υπερβαίνει τα 300 γραμμάρια ανά λίτρο.                                                                                                                                        5. Θερμοπηγές. Στη χερσόνησο Καμτσάτκα της Ρωσίας (τα μικρόβια ζουν σε πηγές που δεν είναι απλά ζεστές - κάποιες έχουν νερά όξινα σαν υγρά μπαταρίας, άλλες αλκαλικά και άλλες γεμάτα αρσενικό.                                       

                                                                                                                      6. Βαθιά στη γη. Υπερθερμόφιλα μικρόβια έχουν εντοπιστεί σε κοιτάσματα πετρελαίου σε βάθος 3.000 μέτρων κάτω από το Βόρειο Πρανές της Αλάσκας και τον πυθμένα της Βόρειας Θάλασσας, όπου επικρατούν μεγάλες θερμοκρασίες εξαιτίας της γεωθερμικής ενέργειας.                                                                                                                                                                                                                                      7. Θέσεις απόθεσης ραδιενεργών αποβλήτων. Πανίσχυροι μηχανισμοί επανόρθωσης του DNA επιτρέπουν στο βακτήριο Kineococcus  radiotolerans να αντέχει σε εκατονταπλάσια ακτινοβολία απ' ο,τι ο άνθρωπος!                                                                                                                                                                                                                                          to-emblima.blogspot.com

Ο θαυμαστός κόσμος της τέταρτης διάστασης

Μια τρισδιάστατη εικόνα που δημιουργείται με τη βοήθεια της τεχνολογίας λειζερ, ένα ολόγραμμα δηλαδή, χρησιμεύει ως μοντέλο για μια νέα αντίληψη του κόσμου, το οποίο θα μπορούσε να εξηγήσει πλήθος μυστήριων φαινομένων. Ο φυσικός Ντέιβιντ Μπομ (1917-1992) και ο νευροφυσιολόγος Καρλ Πρίμπραμ θεωρούν ότι ο εγκέφαλος μας, αλλά και ολόκληρο το σύμπαν, λειτουργούν σαν ολόγραμμα. Εάν τεμαχίσει κανείς ένα ολόγραμμα σε χιλιάδες μικρά τμήματα, οι πληροφορίες που περιέχονται σε αυτά δεν χάνονται. Έτσι, κάθε τμήμα εμπεριέχει το σύνολο των πληροφοριών. Κατά συνέπεια, σύμφωνα πάντα με τους δυο επιστήμονες, θα πρέπει για παράδειγμα, στο κύτταρο ενός βατράχου να εμπεριέχεται και η δομή του νεφελώματος της Ανδρομέδας, εάν υποθέσουμε ότι ο βάτραχος αποτελεί μέρος του σύμπαντος.                                                                                          

                                                                                               Σημαντικοί διανοητές                                                                             Ο Μπομ και ο Πρίμπρομ ανήκουν στους πλέον σημαντικούς σύγχρονους διανοητές. Κατέληξαν, ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον, στη θεωρία ότι όλα τα όντα του σύμπαντος, από τον κρύσταλλο του χιονιού μέχρι το φύλλο της βελανιδιάς και από τον πυρωμένο μετεωρίτη μέχρι τα ηλεκτρόνια, αποτελούν προβολές ενός επιπέδου της πραγματικότητας, το οποίο βρίσκεται πάνω από τη δική μας και πέρα από τον χώρο και τον χρόνο.                                                                                                                                                                           Ταλάντωση και ενέργεια                                                                     Το σύνθετο αυτό μοντέλο του ολογραφικού σύμπαντος εξηγείται ως εξής: 1. Κάθε πτυχή του σύμπαντος αποτελεί εκδήλωση της ταλάντωσης και της ενέργειας.  2. Κάθε πτυχή του σύμπαντος αποτελεί από μόνη της μια ολότητα, δηλαδή ένα συγκεντρωτικό σύστημα ολοκληρωμένης ύπαρξης και σε αυτό βρίσκονται αποθηκευμένες οι πληροφορίες για το ίδιο αλλά και για τα άλλα συστήματα. 3. Κάθε πτυχή του σύμπαντος φαίνεται να αποτελεί μέρος ενός μεγαλυτέρου συστήματος, το οποίο περικλείει τα πάντα.  4. Όπως το κάθε τμήμα του ολογράμματος εμπεριέχει το σύνολο των πληροφοριών, έτσι μπορούμε να θεωρήσουμε ότι κάθε πτυχή του απέραντου σύμπαντος έχει τη δυνατότητα να γνωρίζει όλες τις άλλες πτυχές του σύμπαντος, οι οποίες εμπεριέχονται μέσα στο συνολικό ολόγραμμα.                                                                                                5. Στο ολογραφικό σύμπαν ο χρόνος δεν λειτουργεί γραμμικά. Προχθές, το χθες αποτελούσε ακόμα μέλλον. Αντίθετα, ο χρόνος είναι δυνατόν να κινείται σε πολλές διαστάσεις και κατευθύνσεις.                                                                                                                               Η πραγματικότητα των ονείρων                                                         Εάν δεχθούμε τη θεωρία των Πρίμπραμ και Μπομ, τότε κάθε άνθρωπος θα πρέπει να αποτελεί ένα μικρο σύμπαν. Για παράδειγμα οι σκέψεις μας θα δημιουργούν κατά τη διάρκεια των ονείρων αφηρημένες ολογραφικές εικόνες, οι οποίες θα κινούνται στα ισχνά στρώματα των άλλων διαστάσεων της πραγματικότητας, θα πρέπει δηλαδή να κατέχουμε δυο είδη πραγματικότητας: μια στην οποία αντιλαμβανόμαστε το σώμα μας ως κάτι συγκεκριμένο, το οποίο βρίσκεται σε ένα σταθερό σημείο του χώρου και του χρόνου, και μια στην οποία το Εγώ μας υπάρχει κυρίως ως ένα είδος λεπτής ουσίας. Με Βάση αυτήν τη θεωρία θα μπορούσαν να ερμηνευτούν παραφυσικά φαινόμενα, όπως επιθανάτιες εμπειρίες, εξωαισθητήριες αντιλήψεις και η επίδραση του πνεύματος στην ύλη.                                                  

                                                                                                            Το ολόγραμμα είναι η προβολή μιας τρισδιάστατης εικόνας. Το φαινόμενο δημιουργείται όταν μια ακτίνα λέιζερ χωρίζεται στα δυο, οπότε η μία ακτίνα αντικατοπτρίζεται από το φωτογραφημένο αντικείμενο και η δεύτερη συγκρούεται με την αντικατοπτρισμένη ακτίνα.                                                                                                                                                                           Νέα συστήματα αξιών                                                                         Επειδή η σύγχρονη συμβατική γνώση δεν επαρκεί για να συλλάβουμε το ολογραφικό σύμπαν συνολικά, οι φιλόσοφοι ζητούν ένα είδος μετά-σκέψης για να ερμηνεύσουν τον κόσμο μιας υψηλότερης διάστασης.                                                                                                                    Όσοι σκέπτονται με αυτόν τον τρόπο θα αποτελέσουν το αντίστοιχο του «μυστικιστή» (όρος με μάλλον θρησκευτική χροιά). Με βάση τις εξελίξεις των τελευταίων ετών, φαίνεται ότι βρισκόμαστε στον δρόμο προς μια νέα συνείδηση, η οποία στοχεύει σε άλλα, μη υλικά συστήματα αξιών.

Υψηλότερες διαστάσεις                                                                          Ο άνθρωπος ζει σε έναν τρισδιάστατο κόσμο, μέσα στον οποίο ο ίδιος κινείται σε δυο διαστάσεις: το πλάτος και το μήκος. Στην τρίτη διάσταση το ύψος μπορεί να φτάσει μόνο με βοηθητικά μέσα, όπως σκάλες και αεροπλάνα. Σε αυτήν κινούνται αυτόνομα μόνο τα πτηνά και τα έντομα. Η τέταρτη διάσταση αποτελεί ένα νοητικό κατασκεύασμα: οι φυσικοί και οι μαθηματικοί τη χρησιμοποιούν στους υπολογισμούς, ενώ οι μυστικιστές και οι φιλόσοφοι διαλογίζονται σχετικά με αυτήν. Θεωρητικά, υπάρχουν πολλές υψηλότερες διαστάσεις.                                                                                                                                                                                                        Μια από αυτές θα μπορούσε να είναι ο χρόνος, μια άλλη η καμπυλότητα του διαστήματος και μια άλλη ίσως να μας οδηγεί μέσα από μια μικρή οπή σε ένα παράλληλο σύμπαν. Κάποιοι διανοητές θεωρούν ότι υπάρχει μια τέταρτη διάσταση, στην οποία υπάρχει καμπυλότητα του χώρου και ο χρόνος ακολουθεί πορεία προς τα πίσω. Όσο αλλόκοτη κι αν ακούγεται αυτή η θεωρία, αποτελεί μέρος αναγνωρισμένων επιστημονικών ερευνών, όπως της θεωρίας της σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν, τη θεωρία δηλαδή της φυσικής για τη δομή του χωροχρόνου, η οποία μαζί με τη θεωρία των κβάντα ανήκει στις σημαντικότερες θεωρίες της φυσικής του 20ού αι.      http://to-emblima.blogspot.gr/

ΔΙΑΤΟΜΑ, Γυάλινος Μικρόκοσμος

Ελάχιστα αντικείμενα "είναι πιο ωραία από τα μικροσκοπικά πυριτικά κελύφη των διατόμων - λες και δημιουργήθηκαν για να μπορούμε να τα παρατηρούμε και να τα θαυμάζουμε με τη βοήθεια του μικροσκοπίου". Αυτά έγραφε το 1872 ο Δαρβίνος, απαράμιλλος επιστήμονας αλλά και βικτοριανός

"αισθητιστής". Η συμμετρία και η χάρη των διατόμων είναι σήμερα ακόμη πιο εμφανείς με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο ή κάτω από πολωμένο φως με το μικροσκόπιο παρεμβολής Nomarski που χρησιμοποιήθηκε για τις συγκεκριμένες έγχρωμες φωτογραφίες.

Τι γνωρίζουμε για τα ζωύφια που κατοικούσαν σ' αυτά τα πυριτικά κελύφη; Έχουν αναγνωρισθεί περί τα 70.000 είδη, αρτίγονα (ζώντα) ή απολιθωμένα και πιθανώς υπάρχουν άλλα τόσα. Μολονότι έχουν μικροσκοπικό μέγεθος (γύρω στα 25 εκατομμύρια θα γέμιζαν ένα κουταλάκι), τα διάτομα είναι άφθονα όσο και  απαραίτητα. Αποτελούν περίπου το ένα τέταρτο όλης της φυτικής μάζας στη Γη και παράγουν τουλάχιστον το ένα τέταρτο του οξυγόνου. Προσφέρουν υψηλής αξίας τροφή για μικρά ζώα όπως τα πρωτόζωα και μεγάλα όπως οι φάλαινες. Αφού πεθάνουν, καταλήγουν στον βυθό του ωκεανού. Εκεί το κυτταρικό τους πλάσμα, πλούσιο σε έλαια, μετατρέπεται σε πετρέλαιο. Η "γη διατόμων”, ορυκτό από τα συσσωρευμένα κελύφη τους, χρησιμοποιείται ως απορροφητικό ή στιλβωτικό.                                            

                                                                                      

                                                                                                                                               Η εκπληκτική ποικιλομορφία των διατόμων έχει γοητεύσει επαγγελματίες και ερασιτέχνες βιολόγους, που τον 19ο αιώνα σχημάτιζαν εικαστικές συνθέσεις με διάτομα πάνω στο πλακίδια των μικροσκοπίων. Τα θαλάσσια  διάτομα, αν και συνήθως περιέχουν λιγότερο πυρίτιο από εκείνο του γλυκού νερού εμφανίζουν σχέδια το ίδιο απίθανα όπως, χτένια, αγκράφες, ιπτάμενες οδοντοστοιχίες, σκάλες...!

                                                                                                              Τα διάτομα επιτρέπουν επίσης στους βιολόγους να εντοπίζουν τις πηγές ρύπανσης των υδάτινων πόρων και να παρακολουθούν την κατάσταση της υγείας των οικοσυστημάτων. Ένας από τους λόγους που τα χρησιμοποιούν οι γεωλόγοι είναι για να εξιχνιάσουν τις μετρολογικές συνθήκες του μακρινού παρελθόντος. Κι εμείς χαιρόμαστε την ομορφιά τους, όπως ο Δαρβίνος.  

Διάφανες κίτρινες σχεδίες είναι το μόνο που απομένει από αυτά τα διάτομα (πάνω)

που πολλαπλασιάστηκαν με κυτταρική διαίρεση αλλά και αμφιγονικά. Οι πόροι στα πυριτικά

τους κελύφη (κάτω) σχηματίζουν σχέδια χαρακτηριστικά για κάθε είδος.

                                                                                          

                                                                                                                                                                                  Μια μικρή σταγόνα νερό ακτινοβολεί με τους φαντασμαγορικούς ιριδισμούς αναρίθμητων διατόμων. Ο βιολόγος Edward Theriot μας εξηγεί ότι τα διάτομα τρυπώνουν παντού και είναι πολύ χρήσημα στην αρχαιολογία, την εγκληματολογία, αλλά και την αντικατασκοπία γιατί βοηθούν να προσδιορίσουμε την προέλευση ενός αντικειμένου ή σώματος. Σχεδόν όλα τα διάτομα είναι αβλαβή. Είμαστε τυχεροί, γιατί βρίσκονται παντού γύρω μας!                                                                                                                                                                             http://to-emblima.blogspot.gr/

Ένα ηλιακό σύστημα σαν το δικό μας

                                                                                                                                               Μια ομάδα αστροφυσικών του Γερμανικού Κέντρο Αεροδιαστημικής εντόπισε το πιο πολυπληθές ηλιακό σύστημα μέχρι σήμερα, ανακάλυψη που αποτελεί σημαντικό βήμα στην έρευνα για κόσμους που μοιάζουν με το δικό μας, με απώτατο σκοπό την ανακάλυψη μιας «δεύτερης Γης».
Σύμφωνα με το άρθρο που δημοσιεύεται στο περιοδικό Astrophysical Journal, επτά πλανήτες περιστοιχίζουν το άστρο ΚΟΙ-351 (Kepler Object of Interest -351), 2.500 έτη φωτός μακριά μας, ενώ βρίσκονται σε διάταξη παρόμοια με αυτή του Ηλιακού μας Συστήματος: οι μικρότεροι βραχώδεις πλανήτες στις εσωτερικές τροχιές και οι μεγαλύτεροι αέριοι γίγαντες σε πιο μεγάλες τροχιές γύρω από το άστρο τους.
Οι τρεις εσωτερικοί πλανήτες μάλιστα έχουν περιόδους περιστροφής  60, 211 και 331 ημερών, αρκετά κοντά στους χρόνους που χρειάζονται ο Ερμής, η Αφροδίτη και Άρης για να κάνουν μία περιστροφή γύρω από τον Ήλιο.
Σύμφωνα με τους συγγραφείς της μελέτης κανένα άλλο πλανητικό σύστημα δε δείχνει τόσες ομοιότητες με τον κόσμο μας στην αρχιτεκτονική του όσο το σύστημα γύρω από το ΚΟΙ-351. 
«Η ανακάλυψη αυτού του σύνθετου πλανητικού συστήματος μας βοηθάει να κατανοήσουμε καλύτερα τις διαδικασίες που ευθύνονται για τη δημιουργία τέτοιων συστημάτων», δήλωσε σχετικά ο Χάικε Ράουερ, επικεφαλής για την έρευνα εξωπλανητών του γερμανικού Ινστιτούτου Πλανητικής Έρευνας, και καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου.
Μέχρι σήμερα είναι γνωστοί περίπου 1.000 εξωπλανήτες, όμως γνωρίζουμε μόνο 170 άστρα που φιλοξενούν περισσότερους από έναν πλανήτη. Αυτό δε σημαίνει πως τα υπόλοιπα άστρα δε περιτριγυρίζονται από περισσότερους πλανήτες, όμως ο εντοπισμός τους είναι δυσκολότερος, καθώς η παρουσία πολλών πλανητών μπορεί να δυσκολέψει την ανάγνωση και ανάλυση των παρατηρήσεων.
Για τη συγκεκριμένη ανακάλυψη μάλιστα χρειάστηκε η ανάπτυξη εξειδικευμένου λογισμικού, στο οποίο χρησιμοποιήθηκε ένας αλγόριθμος που επέτρεψε στους επιστήμονες να φιλτράρουν τα δεδομένα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Κέπλερ, το οποίο υπέδειξε περισσότερους από 3.500 πιθανούς πλανήτες.
Στην αναζήτηση εξωπλανητών, οι ερευνητές ενδιαφέρονται για περιοδικές μεταβολές στη φωτεινότητα ενός άστρου, που ίσως να προκαλείται από κάποιον πλανήτη που παρεμβάλλεται εκείνη τη στιγμή μεταξύ του άστρου και του τηλεσκοπίου.



Καθώς τα δεδομένα από τις παρατηρήσεις είναι πολλά, τεχνολογικές εξελίξεις όπως αυτή αναμένεται να βοηθήσουν στην αξιοποίηση μεγάλου όγκου δεδομένου, ειδικότερα από μελλοντικά διαστημικά τηλεσκόπια.                                                                                                                                                                                                    Πηγή: naftemporiki

Η έρευνα της συνείδησης

Η συνείδηση είναι η τελευταία άγνωστη περιοχή της ανθρώπινης γνώσης και ταυτόχρονα αποτελεί τη βάση για ότι γνωρίζουμε. Ως σημείο αναφοράς των βιωμάτων μας, η συνείδηση περιλαμβάνει την αντίληψη, την ανάμνηση, τη φαντασία, το συναίσθημα, τη διάθεση, τη σκέψη αλλά και τη γνώση για όλα αυτά. Έτσι, στην καθημερινότητα η συνείδηση εμφανίζεται και ως συνείδηση του εαυτού μας. Το γεγονός ότι γνωρίζουμε ελάχιστα για τη συνείδηση οφείλεται σε «τεχνικά» προβλήματα.                                                                                           Το μεθοδολογικό πρόβλημα                                       

Η συνείδηση μπορεί να μελετηθεί μόνο εφόσον την εκθέσουμε σε διαφορετικές καταστάσεις, για παράδειγμα με τη λήψη ναρκωτικών ουσιών, οι οποίες τη διευρύνουν. Τέτοιου είδους εμπειρίες ωστόσο, θεωρούνται πολύ υποκειμενικές και σχεδόν άχρηστες για την αντικειμενική επιστήμη. Ο Αυστριακός φιλόσοφος των επιστημών Πολ Φεγεράμπεντ (1924-1993) στο πολυσυζητημένο του έργο «Ενάντια στην καταπίεση της μεθοδολογίας» (1976), αντιτάχθηκε στην έπαρση των επιστημών, οι οποίες δέχονται μόνο τις ορθολογικές μεθόδους έρευνας και παραβλέπουν όλα τα φαινόμενα στα οποία εμπλέκονται ασύμβατες ερευνητικές μέθοδοι.                                                                                                                                       Ασυνήθιστες αφετηρίες έρευνας                                                            Ο δρ. Τσαρλς Ταρτ, ένας από τους κορυφαίους ερευνητές της παραψυχολογίας, επισημαίνει τη σημασία της έρευνας της συνείδησης. Ζητά τῃ διαμόρφωση των λεγόμενων «επιστημών που προσαρμόζονται στις καταστάσεις», δηλαδή τις επιστημονικές μεθόδους έρευνας των αλλοιωμένων καταστάσεων της συνείδησης. κατά τις οποίες ο ερευνητής βρίσκεται ο ίδιος σε μια αλλοιωμένη κατάσταση και ο οποίος καταλήγει σε συμπεράσματα και θεωρίες, με τη χρήση μεθόδων που ισχύουν μόνο για την περίπτωση του.                                                                                                                            Πιθανές μορφές συνείδησης 

      Ο Αμερικανός φιλόσοφος και ψυχολόγος καθηγητής Γουίλιαμ Τζέιμς (1842-1910) εξέτασε στις αρχές του 20ού αι. πειραματιζόμενος με τον εαυτό του, την επιρροή ναρκωτικών ουσιών στη συνείδηση: «Πριν από μερικά χρόνια έκανα ορισμένες παρατηρήσεις για τις επιδράσεις του υποξειδίου του αζώτου. Κατέληξα σε ένα συμπέρασμα, το οποίο μου φαίνεται ακόμα και σήμερα έγκυρο. Ότι δηλαδή η φυσιολογική ορθολογική μας συνείδηση, όπως μπορούμε να την ονομάσουμε, αποτελεί μόνο ένα είδος της συνείδησης και ότι γύρω από αυτό το είδος υπάρχουν και άλλες πιθανές μορφές συνείδησης, οι οποίες είναι τελείως διαφορετικές και  χωρίζονται μόνο με μια λεπτή διαχωριστική γραμμή». Ο Τζέιμς πρόλαβε έτσι μια σύγχρονη θεωρία της έρευνας της συνείδησης, η οποία υποστηρίζει ότι οι καταστάσεις αλλοιωμένης συνείδησης, είτε έχουν προκληθεί από τη λήψη ψυχεδελικών ναρκωτικών ουσιών, είτε με άλλον τρόπο, μπορούν να οδηγήσουν σε μια εντελώς διαφορετική ερμηνεία της πραγματικότητας. Εμπειρίες αυτού του είδους βιώνονται ως ανεξήγητες και έντονες καταστάσεις. Αντιθέτως, η συνηθισμένη εμπειρία των αισθήσεων φαίνεται σε μια τέτοια περίπτωση εντελώς ασήμαντη και εξωπραγματική. Τέτοιου είδους βιώματα ονομάζονται μυστικιστικές εμπειρίες. Ο Γουίλιαμ Τζέιμς τις βίωσε κατά τη διάρκεια των πειραμάτων του με υποξείδιο του αζώτου, οπότε του ανακαλύφθηκε σταδιακά μια ολοένα βαθύτερη πραγματικότητα.                                                                                      Η σοφία της Ανατολής                                                                           Οι σύγχρονοι ερευνητές της συνείδησης αρχίζουν να κατανοούν ότι ιδιαίτερα οι διδασκαλίες της Ανατολής θα έπρεπε να αποτελέσουν οδηγό για την έρευνα, αφού σε πνευματικά συστήματα της Ανατολής διδάσκονται εδώ και χιλιάδες χρόνια διάφορες μορφές διαλογισμού, μέσα από τις οποίες δημιουργείται ένα πλήθος αλλοιωμένων καταστάσεων της συνείδησης και οι οποίες με τη σειρά τους μπορούν να το μεταβάλλουν.                                                                                      Οι δάσκαλοι αυτών των συστημάτων ερεύνησαν μέσω του διαλογισμού τις δυνατότητες του πνεύματος και κατέληξαν σε μια βαθιά επισκόπηση του ευρέως φάσματος της συνείδησης.               

                                                                                                                 Ο Γερμανός γιατρός Φραντς Άντον Μέσμερ ήθελε να χρησιμοποιήσει τη θεωρία του σχετικά με τη θεραπευτική δύναμη του μαγνητισμού, πρόδρομο της θεραπείας με υπνωτισμό, για το κοινό καλό. Σύμφωνα με τη θεωρία του, οι εσωτερικές θεραπευτικές δυνάμεις του σώματος ενεργοποιούνται με ένα είδος έκστασης. Σε λανθασμένα χέρια, ωστόσο, οι ασθενείς μετατρέπονταν σε θύματα των τσαρλατάνων (χαλκογραφία περίπου του 1860).
                                                                                                                 Υπνοβασία

Πρωτοπόρος στην έρευνα της συνείδησης ήταν ο Φραντς Άντον Μέσμερ (1734-1818) ο οποίος ανέπτυξε τη θεωρεία του ζωικού μαγνητισμού.Υποστήριξε ότι μια «μαγνητική δύναμη που επιδρά από μακριά ("ρευστό") δρα μέσα από τον αέρα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για θεραπευτικούς σκοπούς». Σύμφωνα με τον Μέσμερ το ρευστό αυτό που διατρέχει το σώμα του ασθενούς μπορεί να ελεγχθεί με απαλές κινήσεις στο σώμα του. Κατασκεύασε ξύλινα δοχεία, μέσα στα οποία υπήρχαν μπουκάλια με νερό το οποίο είχε μαγνητίσει με απαλές κινήσεις του χεριού. Από τα μπουκάλια προεξείχαν σιδερένιες ράβδοι τις όποιες ακουμπούσαν οι ασθενείς για να θεραπευθούν. Στις επόμενες «μεσμερικές συνεδρίες» σημειώθηκαν περίεργα φαινόμενα. Κάποιοι ασθενείς έκαναν έντονες χειρονομίες, άλλοι έπεφταν σε βαθύ λήθαργο, κατά τον οποίο κινούνταν σαν υπνοβάτες, ενώ ήταν ξύπνιοι άκουγαν και ήταν πρόθυμοι να κάνουν ότι τους έλεγαν . Κατά τη διάρκεια αυτών των συνεδρίων μεταβλήθηκε ακόμα και η συνηθισμένη λεκτική τους συμπεριφορά: αφηγούνταν περίεργα πράγματα και είχαν μαντικά βιώματα. Ο Μέσμερ είχε ανακαλύψει την υπνοβασία, τον πρόδρομο της ύπνωσης. Στη συνέχεια, το πειραματικό ενδιαφέρον στράφηκε σε καταστάσεις αλλοιωμένης συνείδησης, στις επιδράσεις της έκστασης, των ναρκωτικών και των μυστικιστικών και παραφυσικών εμπειριών, χωρίς ωστόσο να προκύψει μια αυτόνομη επιστήμη της συνείδησης.
                                            http://to-emblima.blogspot.gr/