Ένας από τους πιο διάσημους γρίφους της ιστορίας - Η μυστηριώδης εξαφάνιση της Ένατης λεγεώνας (Ντοκιμαντέρ)

Σχεδόν 2.000 χρόνια πριν, η επίλεκτη 9η Λεγεώνα χάθηκε κάπου στα μακρινά σύνορα της Βρετανίας.
Ο μύθος της 9ης Λεγεώνας αποτελεί ένα μεγάλο γρίφο για την ιστορία:
Πώς 5.000 άριστα εκπαιδευμένοι στρατιώτες έγιναν άφαντοι.
Το ντοκιμαντέρ του History Channel, αποκαλύπτει πως η απώλεια της Ένατης λεγεώνας ήταν ένα πραγματικά...καταστροφικό γεγονός. Η είδηση συγκαλύπτεται από τον Αδριανό για τη διασφάλιση της αυτοκρατορίας.
H ιστορία της Ενάτης Λεγεώνας γυρίστηκε και σε ταινία με τον τίτλο The Eagle (2011).

Ένας από τους πιο διάσημους γρίφους της ιστορίας
Ένας από τους πιο διάσημους γρίφους της ιστορίας αποτελεί η εξαφάνιση της Ένατης Λεγεώνας, που χάθηκε στην ομίχλη της Βρετανίας στη ρωμαϊκή εποχή.
Την ιστορία αυτή των πέντε χιλιάδων επίλεκτων στρατιωτών της Ρώμης έφερε ξανά στο προσκήνιο μια ταινία, η οποία βασίζεται στο διάσημο μύθο της ρωμαϊκής Βρετανίας.
Ένας καθηγητής από το πανεπιστήμιο του Bournemouth, ο Miles Russell, δίνει τη δική του εκδοχή.
Σύμφωνα με αυτόν, οι επίλεκτοι στρατιώτες έπεσαν θύματα μιας βάρβαρης ενέδρας.
Μάλιστα, συνδέει την εξέλιξη της ενέδρας με τη χάραξη των συνόρων μεταξύ Αγγλίας και Σκωτίας.
Η Ένατη Λεγεώνα ξεκίνησε το ταξίδι της προς το βορρά για να καταπνίξει μια εξέγερση. Ήταν οι άρτια εκπαιδευμένοι και εξοπλισμένοι στρατιώτες εναντίον μιας ομάδας άτακτων Βρετανών πολεμιστών.
Η άποψη ότι αυτοί οι κατατρεγμένοι πολεμιστές κατάφεραν να εξαφανίσουν τη λεγεώνα, στήνοντας μια επιτυχημένη ενέδρα, περνάει θετικά στο συλλογικό ασυνείδητο τόσο των Άγγλων όσο και των Σκωτσέζων, καθώς πρόκειται για μια αντίστοιχη περίπτωση μάχης «Δαβίδ εναντίον Γολιάθ».
Για τους Σκωτσέζους μάλιστα μια ενδεχόμενη σφαγή της Ένατης Λεγεώνας αποτελεί μια ακόμα σελίδα θριάμβου στην ιστορία τους για την απόκτηση εθνικής ταυτότητας, ακόμα και ως συνέχεια της παράδοσης του Braveheart, μιας δηλαδή ιστορίας αντίστασης και μάχης για την ελευθερία κατά ενός πανίσχυρου εχθρού.
                                                                                                                  Σύμφωνα με τον καθηγητή, το τελευταίο ίχνος των λεγεωνάριων εντοπίζεται στο York, όπου σε μια ρωμαϊκή επιγραφή αναγράφεται ότι η Ένατη Λεγεώνα επισκεύασε ένα πέτρινο φρούριο, το 108 μ.Χ.
Εκείνη την εποχή, κατά την οποία αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Αδριανός, βίαιες εξεγέρσεις ξεσπούσαν στο έδαφος της Βρετανίας και κατά τα φαινόμενα η Ένατη Λεγεώνα έφερε την ευθύνη για την κατάπνιξή τους.
Μετά την εξαφάνισή της σε κάποια θανατηφόρα ενέδρα, ο Αδριανός θορυβήθηκε από το χαμό του επίλεκτου σώματος. Αφού επισκέφθηκε τη Βρετανία, κατάλαβε ότι μόνο ένα τείχος μπορεί να εξασφαλίσει τη σταθερότητα στη νήσο.
Το τείχος του Αδριανού χτίστηκε για να κρατά μακριά τους εισβολείς από τις ρωμαϊκές κτήσεις, καθώς η εξαφάνιση της λεγεώνας σήμαινε ότι κανένα άλλο στρατιωτικό σώμα δεν θα τα κατάφερνε στις ομιχλώδεις βόρειες περιοχές.
Η κληρονομιά της Ένατης Λεγεώνας, λοιπόν, πέραν του μύθου, είναι και η χάραξη ενός μόνιμου συνόρου, που διαιρεί τη Βρετανία και είχε τη δική του συμβολή στη διαμάχη των βασιλείων της Αγγλίας και της Σκωτίας.
                 
apocalypsejohn

Το μυστικό του ιερέα Λε Πεζ

Στις 29 Απριλίου 1975 έγινε μια πρωτοφανής ανακοίνωση στον κόσμο. Ο ιεραπόστολος και αρχαιολόγος Γκουστάβο Λε Πεζ δήλωσε πεπεισμένος ότι σε ανασκαφές στη Χιλή ανακάλυψε τις σορούς ανθρωπόμορφων πλασμάτων από άλλον πλανήτη, που ήταν θαμμένες στη Γη εδώ και χιλιάδες χρόνια. Άραγε παραπλανήθηκε ή έκανε πραγματικά μια από τις πλέον απίστευτες ανακαλύψεις στην ιστορία της αρχαιολογίας; Και προπαντός, που βρίσκονται σήμερα αυτοί οι νεκροί εξωγήινοι;                                

Ούτε ο ιερέας Λε Πεζ μπόρεσε να απαντήσει στο ερώτημα, εάν έχουν επισκεφθεί τον πλανήτη μας εξωγήινοι. Στη φωτογραφία, μια πιθανή τοποθεσία επίσκεψής τους στις Άνδεις.  
                                                                                                                                                Εξωγήινες μούμιες στο Σαν Πέδρο  Όταν ο Βέλγος ιερέας Λε Πεζ (1903-1980) εμφανίστηκε σε εκπροσώπους του Τύπου δήλωσε: «Πιστεύω ότι στους τάφους τους οποίους βρήκα, έχουν ταφεί εξωγήινες οντότητες. Το σχήμα του προσώπου σε κάποιες από τις μούμιες που ανακάλυψα ήταν κάτι το οποίο δεν έχουμε συναντήσει ποτέ στη Γη». Ο Λε Πεζ δεν ήταν ένας τυχαίος ερευνητής. Το 1955 διορίστηκε ιερέας στο χωριό Σαν Πέδρο, με πληθυσμό 2500 κατοίκων, το οποίο είναι χτισμένο σε υψόμετρο 2400 μέτρων, σε μια μικρή όαση της ερήμου Ατακάμα, στη βόρεια Χιλή. Υπήρξε, όμως, και αρχαιολόγος κι έτσι ξεκίνησε να ερευνά τον πολιτισμό των αυτοχθόνων Ατακαμένιος. Μέσα σε 20 χρόνια ανέσκαψε περίπου 5500 ταφους, στάμνες από καμένο πηλό, ξύλινες γροθιές, χρυσές αλυσίδες και άλλα κοσμήματα και, τέλος, στο ηφαίστειο Λικανκαμπούρ (υψόμετρο 5916 μέτρα) ανακάλυψε έναν χώρο τελετουργιών των αυτοχθόνων της ερήμου. Ο Λε Πεζ τιμήθηκε με τον τίτλο του διδάκτορα για τις υπηρεσίες που προσέφερε, έλαβε ανώτερα ευρωπαϊκά και αμερικανικά παράσημα και ονομάστηκε επίτιμος πολίτης της Χιλής. Ήξερε ότι με την ανακοίνωση του περί εξωγήινων διακινδύνευε τη φήμη του και το έργο μιας ολόκληρης ζωής, αλλά δεν δίστασε να δημοσιεύσει την ανακάλυψή του, γεγονός που αποδεικνύει ότι ήταν σίγουρος για τα πορίσματα του.                                                

Συχνά, τα ευρήματα των τάφων δημιουργούν πολύ περισσότερα ερωτήματα απ' όσα μπορούν να απαντηθούν (Μουσείο Σαν Πέδρο ντε Ατακάμα, Χιλη).   
                                                                                                                                             Τα εξαφανισμένα ευρήματα  Ο ιερέας Λε Πεζ, όμως, πήρε το μυστικό του στον τάφο, καθώς, όταν πέθανε το 1980, τα μουμιοποιημένα πτώματα είχαν εξαφανιστεί. Πιθανότατα, τα αινιγματικά ευρήματα μεταφέρθηκαν στο ρωμαιοκαθολικό πανεπιστήμιο της Αντοφαγκάστα, στη Χιλή, το οποίο υποστήριζε επίσημα την ανασκαφή στο Σαν Πέδρο. Ακόμα και κινηματογραφικές μαγνητοσκοπήσεις της ανακάλυψης των μυστηριωδών νεκρών εξαφανίστηκαν. Το πόσο σημαντική ήταν η υπόθεση για τον ιεραπόστολο φαίνεται από τη βαθιά δυσπιστία που έδειξε απέναντι στους επιστημονικούς του συνεργάτες. Λίγο καιρό πριν από τον θάνατό του, ο Λε Πεζ ξεκίνησε να επικοινωνεί με τον διάσημο Ελβετό συγγραφέα Έριχ φον Ντένικεν, ο οποίος πριν από χρόνια είχε διατυπώσει τη θεωρία ότι εξωγήινοι πολιτισμοί είχαν επισκεφθεί τη Γη σε προϊστορικές εποχές. Ο ιερέας ήθελε να του δείξει τις οντότητες που θεωρούσε ότι προέρχονταν από άλλους πλανήτες, αλλά λίγες ημέρες προτού φτάσει ο Ντένικεν στη Χιλή πέθανε ξαφνικά. Το ύστατο γράμμα του κατέληγε με τη φράση: «Κανείς δεν θα με πίστευε, εάν έλεγα τι άλλο βρήκα μέσα στους ταφους». Η απάντηση στο ερώτημα, εάν ο άνθρωπος είναι μόνος στο σύμπαν ή εξωγήινοι πολιτισμοί είχαν έρθει σε επαφή με τη Γη πριν από χιλιετίες, βρίσκεται ενδεχομένως σε κάποιο αρχείο αρχαιολογικών ευρημάτων της Χιλής.

Εδώ και 400 χρόνια δεν έχει βρέξει στην έρημο της Ατακάμα, κάτι που αποδείχθηκε ιδανικό για τις μούμιες, τις οποίες ανακάλυψε ο Ιησουίτης ιερέας Γκουστάβο Λε Πεζ, το 1975, και τις οποίες απέδωσε σε εξωγήινους. Στη φωτογραφία, ένα φρούριο των Ατακαμένιος κοντά στο Σαν Πέδρο στο οποίο οι πολεμιστές του λαού αμύνθηκαν ενάντια στους κατακτητές των Ίνκας.
                                                                                                                                                                                                                                                                                            Αρχαιολογικά ευρήματα στο σαν Πέδρο  Κατά την προκολομβιανή εποχή, στη βόρια Χιλή, την περιοχή με τις ξηρές ερήμους και τις μεγάλες λιμνοθάλασσες, ζούσαν οι Ατακαμένιος, οι οποίοι αυτοαποκαλούνταν «Λίκαν Αντάι», δηλαδή «άνθρωποι της γης». Μια από τις φυλές τους , οι Κούντζα, ήταν εγκατεστημένη κοντά στο σημερινό Σαν Πέδρο. Στην περιοχή πραγματοποιούσε επί 25 χρόνια ανασκαφές ο ιερέας Λε Πεζ, κατά τη διάρκεια των οποίων ανακάλυψε περισσότερες από 400 μούμιες. Προκειμένου να καταστήσει το πλήθος των ανακαλύψεών του προσιτό στο κοινό ανέγειρε ένα σύγχρονο μουσείο. Τα εντυπωσιακότερα κομμάτια της συλλογής του ήταν διάφορα παραμορφωμένα κρανία και μια μούμια ηλικίας 7.800 ετών, η οποία λόγω των χαρακτηριστικών του προσώπου της ονομάστηκε «Μις Χιλή». Οι εξωγήινοι, όμως, που ισχυριζόταν ότι ανακάλυψε ο Λε Πεζ, δεν εκτέθηκαν ποτέ στο μουσείο του.                                                                                      to-emblima.blogspot.gr

Η θαυμαστή τεχνολογία της αρχαιότητας

                                                                                                                       Όταν ο Λουκιανός (121-180 μ.Χ.) επισκέφθηκε την πόλη Ιεράπολις της σημερινής Συρίας, έμεινε έκθαμβος στη θέα του ναού της Ήρας. Ένας «φωτεινός πολύτιμος λίθος», ο οποίος τροφοδοτείτο από μια «μαγική» πηγή ενέργειας, έλουζε τον ιερό εσωτερικό χώρο του ναού με δυνατό φως. Αναφορές για τέτοιες θαυμαστές λυχνίες απαντούν συχνά σε αρχαία κείμενα. Ήταν απλώς προϊόντα της φαντασίας ανθρώπων, οι οποίοι έκαναν παράτολμες προβλέψεις των επιτευγμάτων του μέλλοντος; Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα οι μάγοι και οι επιστήμονες σε ανεπτυγμένους αρχαίους πολιτισμούς να κατείχαν εκπληκτικές γνώσεις. Για τους σύγχρονούς τους, όλα αυτά ανήκαν στη σφαίρα της μαγείας.                                                                                                                                                                                                          Αρχαία φωτιστικά σώματα                                                                        Στα βιβλία ιστορίας διαβάζουμε ότι ο Λουίτζι Γκαλβάνι (1737-1798) ανακάλυψε τον ηλεκτρισμό το 1791 και ότι ο Τόμας Έντισον (1847-1931) εφηύρε τον φωτιστικό ηλεκτρικό λαμπτήρα το 1871. Ωστόσο, φαίνεται πως ο ηλεκτρισμός ήταν γνωστός στους ανθρώπους τουλάχιστον 3.000 χρόνια πριν. Από την περίοδο της βασιλείας του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α' (527-565 μ.χ.) υπάρχει μια αναφορά, σύμφωνα με την οποία στην Αντιόχεια της Συρίας βρισκόταν μια λάμπα που φώτιζε αιώνια. Αναφέρεται επίσης ότι τον 7ο αι. π.Χ., ο μυθικός βασιλιάς της Ρώμης Πομπίλιος Νουμάς τοποθέτησε στον θόλο ενός ναού της πόλης μια λάμπα που έκαιγε αιώνια. Ένα τεχνητό δυνατό φως υπήρχε επίσης στον ναό της αρχαίας ρωμαϊκής θεότητας Μινέρβα, όπως αναφέρει ο ιστορικός Παυσανίας (2ος αι. μ.Χ.). Ο φιλόσοφος και άγιος της Δυτ. Καθολικής Εκκλησίας Αυγουστίνος (354-430 μ.Χ.), ένας άνθρωπος με ιδιαίτερο κριτικό πνεύμα, αναφέρει μια «μαγική λάμπα», η οποία υποτίθεται ότι φώτιζε διαρκώς σε έναν ανιμιστικό ναό της Ίσιδας. Ούτε ο αέρας ούτε η βροχή μπορούσαν να τη σβήσουν. Εκτός αυτού, για τον Βιργίλιο αναφέρεται ότι είχε στήσει έναν κίονα στο κέντρο της Ρώμης και ότι «είχε τοποθετήσει μια μεγάλη γυάλινη λάμπα, η οποία έκαιγε συνεχώς, χωρίς να σβήνει». Ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι ο λαμπτήρας είχε ένα γυάλινο περίβλημα, ακριβώς όπως και οι σημερινοί.                                                                                          

 Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (23-79 μ.χ.) ήταν από τους εξέχοντες Λατίνους λογίους. Στα 37 βιβλία που συνέγραψε σχετικά με τη φυσική ιστορία αναφέρει και την κατασκευή άθραυστου γυαλιού τον 1ο αι. π.χ.                                                                                                                                                                                                                 Το φως των Φαραώ                                                                             Όταν οι επισκέπτες της «Κοιλάδας των Βασιλέων», κοντά στο Λούξορ της Αιγύπτου, κατέρχονται στους τάφους των Αιγυπτίων Φαραώ, οι οποίοι βρίσκονται βαθιά στη γη, αναρωτιούνται συχνά πως είναι δυνατόν αυτοί οι σκοτεινοί διάδρομοι να είχαν διακοσμηθεί τόσο περίτεχνα με έγχρωμες ζωγραφιές. Οι ακτίνες του φωτός που ανακλώνται σε καθρέφτες, χάνονται στο βαθύ σκοτάδι. Καθώς στα θαυμάσια συστήματα των στοών δεν υπάρχουν σημάδια καπνιάς από πυρσούς, οι οποίοι θα μπορούσαν ενδεχομένως να είχαν χρησιμοποιηθεί για φωτισμό, οι αρχαιολόγοι καλούνται να απαντήσουν στο ερώτημα σχετικά με το πως μπόρεσαν να φιλοτεχνηθούν αυτά τα περίφημα έργα στα τοιχώματα πριν από 3.500 χρόνια και πλέον. Είχαν οι Φαραώ στη διάθεσή τους ηλεκτρικό φως; Ο φυσιοδίφης Ατανάζιους Κίρχερ (1602-1680) αναφέρεται σε μια αναμμένη λάμπα, η οποία είχε ανακαλυφθεί στην εποχή του στους υπόγειους θολωτούς χώρους της πρωτεύουσας της αρχαίας Αιγύπτου, της Μέμφιδος. Μπορούν αυτές οι διηγήσεις να αποδειχθούν με κάποιον τρόπο;                                                                                                                                                                             Υψηλή τεχνολογία πριν από χιλιάδες χρόνια                                            Ένα αποδεικτικό στοιχείο ίσως βρίσκεται σε έναν ναό της ύστερης δυναστικής περιόδου της Αιγύπτου, 60 χιλιόμετρα, βόρεια του Λούξορ. Στις υπόγειες κρυπτές του ναού της θεάς Αθώρ στην Ντέντερα οι οποίες κατασκευάστηκαν τρία επίπεδα κάτω από τη γη. βρίσκονται μοναδικά ανάγλυφα. Δίπλα σε ανθρώπινες μορφές, οι ιερείς της θεάς Αθώρ απεικόνισαν κωνικά σχήματα, τα οποία μοιάζουν με τεράστιους λαμπτήρες και στηρίζονται σε στήλες “ντζεντ”, το ιερογλυφικό σύμβολο για τη «δύναμη». Γύρω από αυτά τα αντικείμενα ελίσσονται φίδια κυματοειδούς μορφής, τα οποία βγαίνουν από την κορυφή ενός άνθους λωτού.                                                                                     

Τον 20ό αι., ένας Αυστριακός επιστήμονας κατασκεύασε αυτόν τον λαμπτήρα, ο
οποίος υπήρχε στην αρχαία Αίγυπτο, όπως μπορεί κανείς να δει σε ένα ανάγλυφο σε
τοίχο του ναού της Αθώρ στην Ντέντερα. Αν και η συσκευή δεν έχει πολύ μεγάλη
απόδοσή, το φως που παράγει επαρκεί για τον φωτισμό των σκοτεινών διαδρόμων
του ναού.                                                                                                Θεϊκοί λαμπτήρες                                                                                        Ο Αυστριακός ηλεκτρολόγος μηχανικός Βάλτερ Γκαρν (γενν.1940) απέδειξε το 1980 ότι αυτές οι παραστάσεις πρέπει να ήταν απεικονίσεις πραγματικών λαμπτήρων. «Οι απεικονίσεις είναι εκπληκτικές», αναφέρει ο Γκαρν. «Οι στήλες “ντζεντ” είναι όμοιες με μονωτήρες υψηλής τάσης. Τα φίδια θα μπορούσαν να είναι ηλεκτρικοί σπινθήρες ή φωτεινές εκ φορτίσεις αερίου, οι οποίες παράγονταν από την υψηλή τάση από τις άκρες του άνθους του λωτού. Χωρίς στοιχειώδεις γνώσεις ηλεκτροτεχνίας, αυτό το σχέδιο δεν ήταν δυνατό να γίνει. 'Ολα αυτά δεν μπορεί να είναι απλώς συμπτώσεις». Ο επιστήμονας κατασκεύασε ένα πιστό αντίγραφο τής εικονιζόμενης συσκευής, ένα γυάλινο σώμα μήκους 40 εκατοστών, το άκρο του οποίου περιέχυσε με ρητίνη, και έβαλε στη μια πλευρά ένα ηλεκτρόδιο και στην άλλη μία μεταλλική ακίδα. Ο Γκαρν περιγράφει αυτό που συνέβη ως εξής: «Εάν δημιουργήσουμε κενό σε έναν λαμπτήρα, όπου βρίσκονται δυο μεταλλικά εξαρτήματα, προκαλείται εκφόρτιση ακόμα και σε χαμηλές τάσεις. Κάτω από πίεση 40 Torr δημιουργείται μια φωτεινή γραμμή από το ένα μεταλλικό εξάρτημα στο άλλο. Αν αφαιρεθεί περαιτέρω αέρας από τον λαμπτήρα, τότε η φωτεινή γραμμή πλαταίνει, ώσπου στο τέλος καλύπτει όλο το εσωτερικό του λαμπτήρα. Αυτό ανταποκρίνεται πλήρως στις απεικονίσεις που βρίσκονται στους υπόγειους διαδρόμους του ναού τής Αθώρ».

                                                                                                                Η μαγεία του φωτός                                                                       Μπορούμε εύκολα να φανταστούμε τι εντύπωση θα πρέπει να προκαλούσε ένας τέτοιος μηχανισμός στους πιστούς πριν από 2.000 χρόνια και πλέον, όταν η ιριδίζουσα λάμψη θα φαινόταν να κινείται σαν φίδι στο σκοτάδι της κρύπτης, εκπέμποντας μπλε φως και φωτίζοντας τους τοίχους. Εκεί, μεταξύ άλλων, βρισκόταν και μια προσωπογραφία του Θωθ, του θεού τής Σελήνης, τον οποίο θεωρούσαν επίσης προστάτη των ερευνητών. Σε έναν από τους πολλούς μύθους που υπάρχουν για τον Θωθ, ο θεός παρουσιάζεται να φτάνει στους ανθρώπους μέσα σε ένα άνθος λωτού από τον ουρανό, για να τους φέρει το «φως».

Ντετέκτιβ της επιστήμης                                                                       Στο μουσείο της Βαγδάτης στο Ιράκ φυλασσόταν μια ηλεκτρική μπαταρία. Ο Γερμανός αρχαιολόγος Βίλχελμ Κένιχ σημείωσε το 1938, στην αναφορά της ανασκαφής σε έναν παρθικό οικισμό, ότι ένα πήλινο δοχείο σε σχήμα βάζου, ύψους 14 εκατοστών, το οποίο είχε στο εσωτερικό του έναν κύλινδρο από χαλκό και μια σιδερένια ράβδο, έμοιαζε με γαλβανικό στοιχείο, δηλαδή με ηλεκτρικό στοιχείο με κάθοδο (χαλκός) και άνοδο (σίδηρος). Ο συντηρητής Ρολφ Σούλτε και ο αιγυπτιολόγος Άρνε Έγκεμπρεχτ του μουσείου Πελιτσέους στο Χιλντεσχάιμ της Γερμανίας, κατασκεύασαν μια πειραματική διάταξη, πιστό αντίγραφο του ευρήματος. Έπειτα χρησιμοποίησαν ξύδι ως ηλεκτρολύτη και η συσκευή έδωσε ρεύμα τάσης 0.5 Volt.

Το 1789, ο Ιταλός γιατρός και φυσιολόγος Λουίτζι Γκαλβάνι παρατήρησε ηλεκτρικές εκφορτίσεις κατά τη διάρκεια πειραμάτων που έκανε πάνω στους μυς του μηρού βατράχων. Αυτή η χαλκογραφία απεικονίζει πώς πρέπει να ήταν τότε ο θάλαμος όπου ο Γκαλβάνι διεξήγανε τα πειράματά του. Οι έρευνες του Γκαλβάνι προσέφεραν νέες γνώσεις και έδωσαν νέα ώθηση στον τομέα του ηλεκτρισμού. 
                                                                                                  Γυάλινα μυστικά                                                                              Πολλοί λαοί της αρχαιότητας γνώριζαν μεθόδους για την κατασκευή γυαλιού. Ήδη πριν από αρκετές χιλιετίες, οι Ινδοί οι Κινέζοι, και οι Ασσύριοι κατασκεύαζαν κάθε είδους γυαλί. Όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Γάιος Ιούλιος Καίσαρ Οκταβιανός Αύγουστος (63 π.χ. - 14 μ.χ.) κατέκτησε την Αίγυπτο το 31 π.χ., απαίτησε ένα μέρος από τον φόρο υποτέλειας να πληρώνεται σε γυαλί. Πως όμως μπορούσαν οι ιερείς της Αθώρ να αφαιρούν τον αέρα από το γυάλινο δοχείο, ώστε να δημιουργείται υποπίεση; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα βρίσκεται επίσης στον ναό της Αθώρ. Ακριβώς δίπλα στο αντικείμενο που έχει σχήμα λαμπτήρα, απεικονίζονται τέσσερις άντρες να ψεκάζουν νερό από έναν σωλήνα ή κάτι παρόμοιο. Αυτό παραδόξως μοιάζει με αντλία εκτόξευσης νερού, η οποία μπορεί να δημιουργήσει σχετικά μεγάλα κενά αέρος.                                                                                                                to-emblima.blogspot.gr

Ένα παράξενο και τρομακτικό πουλί βρέθηκε στη Βενεζουέλα! Είναι ένα νέο είδος κουκουβάγιας;

ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ - ΤΑ ΑΛΕΞΙΚΈΡΑΥΝΑ ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΏΝΤΑ

        
Εδώ και σχεδόν δυο αιώνες, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, εφηύρε το αλεξικέραυνο. Είναι μια παραδειγμένη αλήθεια. Ωστόσο, είναι απόλυτα σίγουρο, όπως αναφέρουν και οι αρχαίοι χρονικογράφοι, πως ο Ναός του Σολομώντα εδώ και τρεις χιλιετίες, είχε είκοσι τέσσερα αλεξικέραυνα.                                                                                                                                                                                                                          Κανένας κεραυνός δε χτύπησε ποτέ αυτόν το ναό και ο φυσικός Φρανσουά Αραγκό, του 18ου αιώνα, εξήγησε το προνόμιο του ναού. Η οροφή του Ναού, φτιαγμένη σαν τις ιταλικές με δοκάρια από κέδρο και σκεπασμένη από ένα παχύ στρώμα επίχρυσο, είχε από τη μια άκρη ως την άλλη μακριές σιδερένιες ή ατσάλινες βέργες μυτερές και επιχρυσωμένες.                                                        

Αναπαράσταση του Ναού του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ. Πάνω στο μνημείο φαίνονται τα 24 αλεξικέραυνα που το φύλαγαν από τον "κεραυνό των ουρανών".

                                                                                                                                         Σύμφωνα με τον Ιωσήφ, ο αρχιτέκτονας προόριζε αυτές τις μύτες (που ήταν εικοσιτέσσερις) για να εμποδίζουν τα πουλιά να κάθονται στη σκεπή και να κουτσουλάνε το ναό. Ο τοίχοι του ναού ήταν κι αυτοί σκεπασμένοι από ξύλο επιχρυσωμένο. Τέλος κάτω απ' το προαύλιο του ναού, υπήρχαν δεξαμενές που γέμιζαν απ' το νερό που έφτανε ως εκεί μέσα σε μεταλλικούς σωλήνες.                                                                                                                                                       Βρίσκουμε εδώ και τα αλεξικέραυνα και τους πολυάριθμους αγωγούς, σε σημείο που ο Λίχτενμπεργκ είχε δίκιο να λέει πως το ένα δέκατο των σημερινών εγκαταστάσεων δεν προσφέρει απ' αυτές τις τόσο ικανοποιητικές συνθήκες. Ο Ναός της Ιερουσαλήμ που έμεινε ανέπαφος πάνω από χίλια χρόνια, μπορεί ν΄ αναφερθεί περίφημα σαν το καλύτερο δείγμα της αποτελεσματικότητας του αλεξικέραυνου.                                                                                                                                                                                                                                                  Από που ήξερε ο Σολομώντας κι ο αρχιτέκτονας του ναού το αλεξικέραυνο; Και γιατί δεν κοινοποίησαν το μυστικό τους; Τέτοιες είναι οι ερωτήσεις που κάνουμε στους ανθρώπους του 20ου αι., ζητώντας τους να τις μελετήσουν χωρίς προκατάληψη αν θέλουν να περπατήσουν πάνω στο δρόμο της αλήθειας.

Το υπερπέραν αρχαίων Αιγυπτίων

                                   Από την αρχαιότητα, η περιοχή γύρω από τον ποταμό Νείλο θεωρείτο τόπος ιερός και οι Αιγύπτιοι ο ευσεβέστερος λαός του κόσμου. Οι κατασκευαστές των πυραμίδων ταύτιζαν τη μεταθανάτια ζωή με δυο φυσικά φαινόμενα: αφενός με την καθημερινή πορεία του Ήλιου προς τη δύση και την επανεμφάνισή του το επόμενο πρωί, και αφετέρου με τον κύκλο ζωής των φυτών. Τα φυτά πεθαίνουν, αφού ολοκληρώσουν τον κύκλο τος βλάστησής τους και αναγεννιούνται την επόμενη άνοιξη. Για τους Αιγύπτιους, λοιπόν, ο θάνατος δεν αποτελούσε παρά το κατώφλι μιας άλλης ζωής, μια μεταβατική κατάσταση, η οποία έπρεπε να κατακτηθεί με περίπλοκο και δεξιοτεχνικό τρόπο. Η διατήρηση και συντήρηση του νεκρού γινόταν με μεγάλη επιμέλεια, καθώς το πεπρωμένο κάθε ανθρώπου παρέμενε στενά συνδεδεμένο με το σώμα του ακόμη και μετά ταν θάνατό του.                                                                                                                                                                                                                                                                                                 Η ανάσταση των νεκρών                                                            Όπως για τον Θεό των νεκρών Όσιρη - ο οποίος δολοφονήθηκε από τον αδερφό του Σεθ και επανήλθε στη ζωή από την αδελφή και σύζυγό του Ίσιδα, έτσι ώστε να μπορέσουν να φέρουν στον κόσμο έναν γιο - έτσι και για τους νεκρούς υπήρχε η ελπίδα της ανάστασης. Ήδη από τις αρχές του Αρχαίου Βασιλείου, κατά το 3000 π.Χ., η ταφή ενός Φαραώ σήμαινε την ταυτόχρονη ενθρόνισή του στο υπερπέραν, οπότε το σώμα του βαλσαμωνόταν στα πλαίσια ενός αυστηρά οργανωμένου τελετουργικού.                                                                                                                                Σε μεταγενέστερες εποχές, αποσπούσαν από τον νεκρό την καρδιά, τον εγκέφαλο και τα σπλάχνα, και τα φύλασσαν σε πήλινα δοχεία. Στη συνέχεια τοποθετούσαν τη μούμια σε ξύλινη ή λίθινη σαρκοφάγο, πάνω στην οποία ζωγράφιζαν μάτια και μια πύλη, πιστεύοντας ότι έτσι δίνουν την ευκαιρία στον νεκρό να βγαίνει και να αντικρίζει τον ήλιο.                                      Θυμίαμα και προσευχές                                                              

 Μέσα στους τάφους των Βασιλέων (αλλά και των υψηλών αξιωματούχων και των ιερέων) τοποθετούσαν τρόφιμα, έτσι ώστε να εξασφαλίσουν τη ζωή των νεκρών στο υπερπέραν. Σε τύμβους της προϊστορικής και πρωτοϊστορικής εποχής βρέθηκαν αποθήκες τροφίμων. Στους λατρευτικούς χώρους έκαιγαν θυμίαμα στη μνήμη του νεκρού, καθήκον με το οποίο ήταν επιφορτισμένος ο μεγαλύτερος γιος ή ένας ιερέας του ναού. Συχνά υπήρχε και ένα άγαλμα του νεκρού, για τον οποίο πίστευαν ότι μέσα από τις σχισμές που βρίσκονταν στο ύψος των ματιών μπορούσε να ακούσει τις προσευχές και να εισπνεύσει το θυμίαμα. Στο άγαλμα αυτό μπορούσε να εγκατασταθεί το «Κα» του νεκρού και να παραλαμβάνει τα δώρα.                                                                                                                                  Οι έννοιες της ψυχής                                                                          

Το «Κα» ήταν για τους αρχαίους Αιγυπτίους μια φυσική και ψυχική ζωτική δύναμη, ένα στοιχειώδες χαρακτηριστικό μιας οντότητας, κοινό σε ανθρώπους και θεούς. Το ίδιο ισχύει και για την έννοια του «Μπα», της αθάνατης, άυλης υπόστασης του ανθρώπου, που εννοιολογικά προσεγγίζει τη δική μας ψυχή. Το «Μπα», με σώμα πτηνού και κεφάλι ανθρώπου, συμβολίζει την επιθυμία του νεκρού να κινείται ελεύθερα μεταξύ ουρανού και γης. Η τρίτη σημαντική για τους Αιγυπτίους έννοια της ψυχής ήταν το «Αχ», το πνεύμα που κατοικεί σε κάθε νεκρό, η δύναμη του οποίου είναι τόσο ισχυρή που προκαλεί φόβο ακόμα και στους ζωντανούς.                                                                                                                                                                                                                                                                                Η ζυγαριά του Όσιρη                                                                  Μετά τον θάνατό του, ο νεκρός παρουσιαζόταν σε ένα δικαστήριο με ανώτατο κριτή τον Όσιρη, όπου όφειλε να λογοδοτήσει για τη ζωή του. Η τιμιότητα του νεκρού κρινόταν σε μια θεϊκή ζυγαριά. Στη δεξιά πλάστιγγα βρισκόταν η καρδιά του και στην αριστερή ένα σύμβολο, συνήθως το φτερό της Μάατ, θεάς της αλήθειας. Όταν η πλάστιγγα έγερνε υπέρ της αλήθειας, ο νεκρός γινόταν δεκτός στον τόπο των ευλογημένων, ο οποίος παρουσιαζόταν ως φωτεινή συνέχεια του επίγειου κόσμου. Εάν όμως η ζυγαριά έγερνε υπέρ της καρδιάς και αυτή αποδεικνυόταν ανάξια, ο νεκρός παραδιδόταν σε έναν φριχτό δαίμονα με κεφάλι κροκοδείλου, ο οποίος τον έπαιρνε μαζί του στον Κάτω Κόσμο, όπου τότε και στο εξής θα έπρεπε να ανεχθεί την απελπιστική του ύπαρξη περιφερόμενος σε ανήλιαγα σπήλαια.
Ο τόπος των ευλογημένων   Στη διάρκεια της μακράς ιστορίας των αιγυπτιακών βασιλείων δεν υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στις αντιλήψεις των ανθρώπων σχετικά με το υπερπέραν. Εκτός από την πίστη ότι ο νεκρός εξακολουθεί να ζει στον τάφο του, συνυπήρχε η θεώρηση ότι το υπερπέραν φιλοξενούσε τους τόπους των ευλογημένων, που βρίσκονται πάνω ή κάτω από τη Γη. Το βασίλειο των ενάρετων νεκρών βρισκόταν στη δύση, εκεί που ήλιος βασιλεύει κάθε ημέρα. Η θεά Νουτ, μητέρα του θεού των νεκρών Όσιρη, προσωποποιούσε αυτό το ουράνιο υπερπέραν. Πίστευαν ότι η Νουτ ξαναγεννιόταν κάθε μέρα και κάθε νύχτα μέσα από τον ήλιο και τα αστέρια, και ότι ο εναγκαλισμός της θα έφερνε κάποια μέρα την αναγέννηση των νεκρών. Το σκοτεινό βασίλειο των αμαρτωλών νεκρών, οι οποίοι επιζητούν απεγνωσμένα τη λύτρωση, ήταν το Ντουάτ, ανήλιαγο σπήλαιο στον κάτω κόσμο. Κάθε νύχτα ο Θεός του Ηλίου περνούσε με τη βάρκα του μέσα από το σπήλαιο, και οι κάτοικοί του ήταν υποχρεωμένοι να του προσφέρουν θυσίες, έτσι ώστε κάποια μέρα να αναγεννηθούν.                                                                          http://to-emblima.blogspot.gr/

Τρία Ελληνικά σπήλαια με τις πιο παράξενες ιστορίες - Μυστήρια που δεν λύθηκαν ποτέ

Τα μυστήρια σπήλαια της Ελλάδος...
Το σπήλαιο της Πεντέλης:
Το σπήλαιο της Πεντέλης είναι ίσως το γνωστότερο από τα σπήλαια της Ελλάδας στα οποία λαμβάνουν χώρα παράξενα φαινόμενα λόγω του ότι βρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη των Αθηνών.
Το σπήλαιο ήταν ήδη γνωστό από την αρχαιότητα, από τότε που οι αρχαίοι Αθηναίοι έψαχναν το όρος της Πεντέλης για το παγκοσμίου φήμης πεντελικό μάρμαρο.
Το συγκεκριμένο σπήλαιο αποτέλεσε κατά την αρχαιότητα ιερό του Πανός και των νυμφών. Αυτό συνεπάγεται πως οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως στην περιοχή εμφανιζόταν ο τραγόμορφος θεός και οι ακόλουθοί του, καθώς και οι νύμφες.

Στα Βυζαντινά χρόνια αποτέλεσε ησυχαστήριο Χριστιανών μοναχών, ενώ αργότερα χτίστηκαν κοντά στην είσοδό του δύο εκκλησάκια, όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή να γίνεται στα μέρη όπου κάποτε υπήρχαν αρχαίοι ναοί και ιερά.
Υπήρχαν δε αναφορές και για ανθρώπους οι οποίοι εξαφανίζονταν στο σπήλαιο εκείνο. Αργότερα το σπήλαιο χρησιμοποιήθηκε από τον περιβόητο λήσταρχο Νταβέλη ο οποίος, καθώς λέγεται, είχε βρει κρυφές διόδους που τον οδηγούσαν σε διάφορα σημεία του λεκανοπεδίου.
Στην σύγχρονη εποχή, το μεγαλύτερο μέρος τους σπηλαίου έχει σφραγιστεί και, ως εκ τούτου είναι απρόσιτο στον ερευνητή ενώ κοντά στο σπήλαιο βρίσκονται στρατιωτικές εγκαταστάσεις.
Υπάρχουν επίσης αναφορές για εμφανίσεις περίεργων όντων τόσο μέσα, όσο και έξω από το σπήλαιο ενώ άλλοι αναφέρουν εμφάνιση εξωγήινων. Το σπήλαιο της Πεντέλης λοιπόν είναι ίσως το πιο παράξενο σπήλαιο ολόκληρης της Αττικής.
Οι σπηλιές του Ταΰγετου:
Τα σπήλαια που βρίσκονται στον Ταΰγετο αποτελούν ένα ακόμα παράδειγμα παράξενων σπηλαίων.
Στην αρχαιότητα πιστευόταν πως εκεί κατοικούσε η κατώτερη θεότητα Ταϋγέτη ενώ, από αρχαιολογικές έρευνες έχουν βρεθεί στην περιοχή αναθήματα που χρονολογούνται στην Μυκηναϊκή εποχή.

Το πλούσιο μυθολογικό υπόβαθρο σε συνδυασμό τόσο με το πυραμιδοειδές σχήμα του όρους, όσο και με την μυστηριώδη εξαφάνιση του καθηγητή Λιαντίνη μέσα σε ένα από αυτά, οδήγησαν στο να λεχθούν πολλά πράγματα για την περιοχή, ως και το ότι εκεί υπάρχουν πύλες που οδηγούν σε άλλους κόσμους ή σε άλλες διαστάσεις...
Τα σπήλαια του Τσούτσουρα:
Ο Τσούτσουρας, μία παραθαλάσσια περιοχή της νότιας Κρήτης που βρίσκεται νότια από τα Αστερούσια Όρη είναι ένα χωριό κοντά στο οποίο βρίσκονται σπηλιές - άλλες με χερσαίες και άλλες με θαλάσσιες εισόδους - στις οποίες λέγεται ότι συμβαίνουν παράξενα φαινόμενα.
Τα σπήλαια αυτά ήταν κατά την αρχαιότητα αφιερωμένα στην θεότητα Ειλειθυία που ήταν η θεά της γονιμότητας. Κάποια άλλα σπήλαια της περιοχής σχετίζονται με τον μύθο του Ραδάμανθυ, του γιου του Διός, ο οποίος μπαινόβγαινε στα σπήλαια αυτά με τα νοοκίνητα ιπτάμενα πλοία του.

Η περιοχή του Τσούτσουρα δεν έγινε αντικείμενο έρευνας μέχρι και τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής, υπήρξε κάποια αντιπαράθεση μεταξύ Ιταλίας και Γερμανίας για το ποια θα έχει τον έλεγχο της περιοχής.
Οι Γερμανοί έκαναν έρευνες στην περιοχή, έχτισαν μία ναζιστική βάση μέσα σε κάποια απ' τις σπηλιές και σκότωσαν μεγάλο ποσοστό των ντόπιων κατοίκων - που ίσως είχαν δει πράγματα.
Μετά τον πόλεμο, κατά τον ερευνητή Ι. Φουράκη, έγιναν έρευνες των Αμερικάνων στην περιοχή κατά την δεκαετία του 1960, ενώ οι είσοδοι κλείστηκαν με τσιμέντο μετά το τέλος των ερευνών κι αφού πάρθηκαν από μέσα κάποια πράγματα. Το θέμα του σπηλαίου αυτού ξαναέγινε γνωστό από την τηλεοπτική εκπομπή «Οι Πύλες του Ανεξήγητου», όταν κάποιος Κρητικός, αφού μπήκε στα σπήλαια και είδε, καθώς ανέφερε, αρχαία αντικείμενα εξοπλισμένα με υψηλή τεχνολογία, καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση με την κατηγορία της αρχαιοκαπηλίας.

Οι έρευνες που ακολούθησαν και ιδιαίτερα μία που έγινε σε μία θαλάσσια σπηλιά και στην οποία παρατηρήθηκαν διαταραχές στην ροή του χρόνου, έκαναν μέσα σε μία δεκαετία το σπήλαιο αυτό ένα από τα γνωστότερα σπήλαια σε όλη την Ελλάδα.                                                                                                                                                                                                                                                                        Πηγή: http://www.apocalypsejohn.com

Ο Έλληνας που βρήκε ίχνη αρχαίων εξωγήινων!

Μπορεί οι επιλογές του στην… κομμωτική να φαντάζουν παράξενες, ίσως όμως έπαιξαν κι αυτές ρόλο στη διεθνή καταξίωσή του ως ενός από τους πιο διάσημους υποστηρικτές της θεωρίας ότι τα θεϊκά όντα που αναφέρονται σε όλες τις θρησκείες δεν ήταν παρά επισκέπτες από το Διάστημα! Ο Giorgio Tsoukalos, πασίγνωστος από την τηλεοπτική σειρά «Αρχαίοι εξωγήινοι» του History Channel αλλά και πρώην… bodybuilder, είναι κι αυτός… πατριωτάκι μας!

Ο Γεώργιος Α. Τσούκαλος, όπως είναι το όνομά του, γεννήθηκε από Έλληνα πατέρα και Αυστριακή μητέρα στις 14 Μαρτίου 1978 στη μικρή πόλη Laufenburg της Ελβετίας, λίγα χιλιόμετρα μακριά από τη Βασιλεία. Πήρε το μικρό όνομα του παππού του που ζούσε πάνω από 60 χρόνια στο Μπρούκλιν και το Μπρονξ της Νέας Υόρκης, αλλά ο ίδιος έμεινε στην Ελβετία και πήγε σχολείο στο ινστιτούτο Μοντάνα, κοντά στις Άλπεις.

Το ότι περνούσε σχεδόν όλα τα καλοκαίρια του στα ελληνικά νησιά, τον βοήθησε να γίνει άριστος χειριστής της ελληνικής γλώσσας, ενώ μιλάει επίσης άπταιστα αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά και λίγα ισπανικά! Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι υπήρξε αθλητής του bodybuilding, αλλά το σταμάτησε για να ασχοληθεί με την προώθηση του αθλήματος που ξεκίνησε το 1991 με την υποστήριξη του αντιπροέδρου της Διεθνούς Ομοσπονδίας (IFBB) Wayne Demilia.

Με την εγκατάστασή του στις ΗΠΑ φοίτησε στο κολέγιο Ithaca, από το οποίο πήρε μπάτσελορ το 1998 στην αθλητική επικοινωνία. Ταυτόχρονα οργάνωνε και παρουσίαζε μεγάλα αθλητικά γεγονότα, όπως το ετήσιο Pro Grand Prix, τη Νύχτα των Πρωταθλητών, το Arnold Classic μαζί με τον περιβόητο Σβαρτζενέγκερ και το Super Bowl του επαγγελματικού bodybuilding, το «Mr. Olympia».

«Ηταν μια καλή ευκαιρία να βρίσκομαι κοντά στους αθλητές που θαύμαζα, επειδή έφταναν στα όριά τους την αρμονία και τη δύναμη του σώματος…» λέει με νοσταλγία.

Έστω κι αν ακόμη και σήμερα ασχολείται με την άρση βαρών στις ελεύθερες ώρες του, ο Τζόρτζιο Τσούκαλος αντιλήφθηκε γρήγορα ότι το μέλλον του δεν βρισκόταν κοντά στα αστέρια του αθλητισμού, αλλά στα αστέρια του… Διαστήματος! Οι θεωρίες του διάσημου κατά το ήμισυ συμπατριώτη του Εριχ φον Ντένικεν για τους αρχαίους θεούς που δεν ήταν παρά εξωγήινοι επισκέπτες είχαν συναρπάσει από μικρό τον Τζόρτζιο. Με την ικανότητά του να προμοτάρει ιδέες και γεγονότα, έγινε το δεξί χέρι του Ελβετού ερευνητή και παραμένει επί σχεδόν 15 χρόνια επικεφαλής ερευνών του οργανισμού AASRA (Archaeology, Astronautics and SETI Research Association) που είχε δημιουργήσει: «Συλλέγουμε πληροφορίες, ενδείξεις και αναφορές σχετικά με τις επισκέψεις εξωγήινων στη Γη και τις παρουσιάζουμε σε παγκόσμια συνέδρια. Ο πλανήτης είναι γεμάτος αινιγματικά μνημεία και αντικείμενα που δείχνουν προηγμένη τεχνολογία σε εποχές όπου δεν θα έπρεπε να υπάρχουν και η AASRA αναζητεί την αλήθεια γύρω από αυτά…» λέει.

Από το 2005 ο Τζόρτζιο Τσούκαλος έχει ιδρύσει το Legendary Times, ένα έντυπο αφοσιωμένο στη θεωρία των αρχαίων αστροναυτών. Αλλά δεν αρκείται στις ξένες μαρτυρίες… Ο ίδιος έχει ταξιδέψει σε όλα τα μυστηριώδη μέρη του πλανήτη, με το διαβατήριό του να έχει σφραγίδες από 54 χώρες στις οποίες έχει κάνει επιτόπιες έρευνες! Ωστόσο έχει δημιουργήσει μερικές πραγματικά ανατρεπτικές θεωρίες σε σχέση με τους υπόλοιπους οπαδούς των «αρχαίων αστροναυτών»:

«Πιστεύω ότι οι εξωγήινοι ενέπνευσαν τους γήινους να χτίσουν γιγάντια μνημεία, αλλά δεν τα έχτισαν οι ίδιοι! Ισως έχτισαν μόνο την Pumapunku στη Βολιβία» υποστηρίζει αναφερόμενος σε ένα γεωμετρικής κατασκευής συγκρότημα κτιρίων ηλικίας περίπου 12.000 ετών (!) κοντά στην Τιουανάκου, που αποτελείται από τεραστίων διαστάσεων γρανιτένια μπλοκ τα οποία φέρεται ότι μεταφέρθηκαν από απόσταση έως και 100 χιλιομέτρων -άγνωστο πώς- και τοποθετήθηκαν το ένα δίπλα στο άλλο σε τρόπο που να μη χωρά να περάσει ανάμεσά του ούτε ένα λεπτό φύλλο χαρτί!

Ο Τσούκαλος υποστηρίζει με σθένος ότι εξωγήινοι επισκέπτες λατρεύτηκαν σαν θεοί από λαούς που ούτε την τεχνογνωσία τους διέθεταν, αλλά ούτε και το κατάλληλο λεξιλόγιο για να περιγράψουν αυτά που έβλεπαν. Κάτι τέτοιο συνέβη και στην Ελλάδα: «Οι θεοί της μυθολογίας ήταν διαστημικοί ταξιδιώτες οι οποίοι δημιούργησαν γενετικά μεταλλαγμένα όντα, όπως οι Κύκλωπες και οι Κένταυροι ή ρομπότ όπως ο Τάλως και κινούνταν με ιπτάμενες μηχανές» υποστηρίζει.

Μια άλλη θεωρία που έχει αναπτύξει ο ελληνικής καταγωγής ερευνητής είναι ότι η Ατλαντίδα δεν ήταν ήπειρος που βυθίστηκε, αλλά ένα… μητρικό διαστημικό σκάφος που χάθηκε στον ουρανό!

Ο σταρ με το περίεργο χτένισμα

Το «άστρο» του Τζόρτζιο Τσούκαλος εκτοξεύτηκε από το 2010, όταν έγινε ο υπ' αριθμόν ένα σταρ της επιτυχημένης σειράς «Ancient Aliens» στο History Channel, όπου εμφανίζεται μεταξύ άλλων γνωστών ερευνητών και ο μέντοράς του Εριχ φον Ντένικεν. Η επικοινωνιακή δυναμική του και το ασυνήθιστο… χτένισμά του τον έκαναν παγκοσμίως γνωστό. Ακολούθησαν δεκάδες εμφανίσεις του σε εκπομπές του Travel Channel, του National Geographic και του Sci-Fi Channel, αλλά και ραδιοφωνικές παρουσίες σε εκπομπές του διάσημου για τις θεωρίες συνωμοσίας που αναπτύσσει αμερικανικού Coast to Coast.

Είναι μάλιστα τόσο αναρίθμητοι οι θαυμαστές του Έλληνα ερευνητή, που έφτασε στο σημείο να βγάλει… μπλουζάκια με το πρόσωπό του και τον όρο tsoukalicious, τα οποία έγιναν ανάρπαστα! Ωστόσο στην προσωπική του ζωή προτιμά να απολαμβάνει ένα καλό γεύμα με στενούς φίλους ή να παρακολουθεί μια ταινία, να ακούει τζαζ και όπερα και να κάνει ιστιοπλοΐα και μακροβούτια στη θάλασσα. Όλα αυτά, βέβαια, αν δεν βρίσκεται στο club των Legendary Times για να ανταλλάσσει απόψεις με μέλη της AASRA απ’ όλο τον κόσμο!                                                                                                                                                                                                                                                        Πηγή: http://www.espressonews.gr

Τα υψηλής τεχνολογίας όπλα της αρχαιότητας

Τα τεθωρακισμένα άρματα, τα οπλοπολυβόλα και οι ατομικές Βόμβες είναι εφευρέσεις του σύγχρονου τεχνολογικού κόσμου. Τουλάχιστον έτσι πιστεύουμε. Ιστορικά κείμενα, από τα οποία προκύπτει ότι υπερσύγχρονα όπλα χρησιμοποιήθηκαν πριν από χιλιάδες χρόνια, φαίνεται να αναιρούν αυτήν την άποψη.                                                                                                                                                                 Βιβλικά υπερηχητικά όπλα                                                                     Μια ένδειξη για την υπόθεση αυτή σχετίζεται με την Ιεριχώ του Ισραήλ. Η βασιλική πόλη των Χαναναίων, ηλικίας 7.000 ετών, είναι μια από τις αρχαιότερες πόλεις του κόσμου. Η ονομασία «Ιεριχώ» συνδέεται ωστόσο περισσότερο με την καταστροφή της από τους Ισραηλίτες, παρά με την περίοδο άνθησής της. «Και η Ιεριχώ είχε τα τείχη της κλειστά και οχυρωμένα για να μην μπορέσουν να μπουν οι Ισραηλίτες. Κανείς δεν έβγαινε ούτε έμπαινε στην πόλη», αναφέρει η Αγία Γραφή στο βιβλίο του Ιησού του Ναυή (στ' 1). Ο Ιησούς του Ναυή (περ. 1400 π.Χ.), ηγέτης των Ισραηλιτών, έλαβε εντολή από τον Θεό να περικυκλώσει με τον στρατό του την πόλη για έξι μέρες. «Την έβδομη μέρα θα κάνετε εφτά φορές τον γύρο της πόλης, ενώ οι ιερείς θα σαλπίζουν με τις σάλπιγγες. Όταν τους ακούσετε να δώσουν παρατεταμένο σάλπισμα, τότε όλος ο στρατός θα βγάλει μεγάλο αλαλαγμό και το τείχος της πόλης θα καταπέσει» (Ιησούς του Ναυή, στ' 4-5). Σύμφωνα με τον βιβλικό συγγραφέα, το τείχος έπεσε από τον ήχο των σαλπίγγων και οι Ισραηλίτες κατέκτησαν την Ιεριχώ. Μύθος; Μάλλον όχι, αφού οι αρχαιολογικές έρευνες έφεραν στο φως ίχνη που αποδεικνύουν την πυρκαγιά και τον λιμό που ξέσπασε στην πόλη.                                                                                                                       Αντιφάσεις διατυπώνονται από τους ερευνητές σε σχέση με τη χρονολογία πτώσης της πόλης. Ήταν πράγματι οι Ισραηλίτες αυτοί που κατάφεραν να καταρρίψουν τα τείχη της Ιεριχούς με τα ηχητικά κύματα ή απλός έγινε σεισμός με αποτέλεσμα να πέσουν τα δίπλα τείχη της πόλης; Αυτό που για πολλά χρόνια θεωρείτο αδύνατο, δηλαδή να καταστρέφονται αντικείμενα με ηχητικά κύματα, είναι σήμερα εφικτό με τη χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας υπέρηχων που εφαρμόζεται, για παράδειγμα, ευρέως στην ιατρική για την καταπολέμηση λιθιάσεων των νεφρών και της χολής. Είχαν άραγε οι Ισραηλίτες αυτές τις γνώσεις;                                                                                                                                                                             Ινδικές ατομικές βόμβες                                                                     Στο ινδικό έπος «Μαχαμπαράτα», ηλικίας 5.000 ετών, φαίνεται να αναφέρονται πυρηνικά όπλα, όταν γίνεται λόγος για ένα «θεϊκό 'οπλο», το οποίο χρησιμοποιήθηκε εναντίον της φυλής των Βρίσνις και από το οποίο έβγαινε μια εκτυφλωτική φλόγα πιο λαμπρή από χίλιους ήλιους, που έκανε τους ανθρώπους και τα ζώα στάχτη. Πολλοί υπέφεραν από φοβερούς πόνους. Τα μαλλιά και τα νύχια τους έπεσαν. Οι γυναίκες απέβαλλαν τα μωρά τους. Ο Ινδός μελετητής των σανσκριτικών κειμένων Ντιλέπ Καντζιλάλ, από την Καλκούτα (γενν. 1933), επισημαίνει ότι αναφέρονται ακόμα και ισχυρές καταιγίδες και βροντές, χωρίς να υπάρχουν σύννεφα στον ουρανό, ένας σεισμός που ακολούθησε και κατόπιν συσκότιση, και προσθέτει: «Είναι ώρα να αναθεωρήσουμε την ιστορία της ανθρωπότητας και να τοποθετήσουμε αυτήν την ξεχασμένη πτυχή των αρχαίων τεχνολογιών στη θέση που της αρμόζει».

                                                                                                      Πυροβόλα όπλα ακριβείας
Το πιο αινιγματικό εύρημα που οδηγεί στην υπόθεση ότι πυροβόλα όπλα υπήρχαν και κατά τα προϊστορικά χρόνια, είναι το κρανίο ενός ανθρώπου του Νεάτερνταλ, που έζησε πριν από 40.000 χρόνια, και το οποίο ανακαλύφθηκε το 1921 στη Ζιμπάμπουε. Έχει μια οπή που φαίνεται να δημιουργήθηκε από τον πυροβολισμό ενός όπλου μεγάλης ακριβείας και ταχύτητας, ένα χαρακτηριστικό διαμέτρημα βλήματος που διέλυσε το πίσω μέρος του κρανίου διαπερνώντας το. Το δεύτερο μυστήριο εύρημα βρίσκεται στο παλαιοντολογικό μουσείο της Αγίας Πετρούπολης στη Ρωσία. Πρόκειται για την οπή στο κρανίο ενός βίσονα, που έζησε πριν από 4.000 και η οποία φαίνεται να προκλήθηκε από βλήμα. Σε αντίθεση με τα «κρύα όπλα», όπως βέλη και λόγχες, τα πυροβόλα όπλα προκαλούν ρωγμές και κακώσεις. Ποιος όμως χρησιμοποιούσε τέτοια όπλα κατά την παλαιολιθική εποχή;
                                                                                                           

                                                                                                               Ένα ασσυριακό επιτείχιο ανάγλυφο στο παλάτι του βασιλιά Β' (9ος αι π.χ.), που φυλάσσεται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, απεικονίζει ένα άρμα μάχης με πυροβόλο, όπως αυτά που χρησιμοποιήθηκαν στους πολέμους των τελευταίων αιώνων. Οι ερευνητές υποθέτουν ότι υπερσύγχρονα όπλα υπήρχαν ήδη στην αρχαιότητα.                                                                                                                                 http://to-emblima.blogspot.gr/

Η έρευνα της συνείδησης

Η συνείδηση είναι η τελευταία άγνωστη περιοχή της ανθρώπινης γνώσης και ταυτόχρονα αποτελεί τη βάση για ότι γνωρίζουμε. Ως σημείο αναφοράς των βιωμάτων μας, η συνείδηση περιλαμβάνει την αντίληψη, την ανάμνηση, τη φαντασία, το συναίσθημα, τη διάθεση, τη σκέψη αλλά και τη γνώση για όλα αυτά. Έτσι, στην καθημερινότητα η συνείδηση εμφανίζεται και ως συνείδηση του εαυτού μας. Το γεγονός ότι γνωρίζουμε ελάχιστα για τη συνείδηση οφείλεται σε «τεχνικά» προβλήματα.                                                                                           Το μεθοδολογικό πρόβλημα                                       

Η συνείδηση μπορεί να μελετηθεί μόνο εφόσον την εκθέσουμε σε διαφορετικές καταστάσεις, για παράδειγμα με τη λήψη ναρκωτικών ουσιών, οι οποίες τη διευρύνουν. Τέτοιου είδους εμπειρίες ωστόσο, θεωρούνται πολύ υποκειμενικές και σχεδόν άχρηστες για την αντικειμενική επιστήμη. Ο Αυστριακός φιλόσοφος των επιστημών Πολ Φεγεράμπεντ (1924-1993) στο πολυσυζητημένο του έργο «Ενάντια στην καταπίεση της μεθοδολογίας» (1976), αντιτάχθηκε στην έπαρση των επιστημών, οι οποίες δέχονται μόνο τις ορθολογικές μεθόδους έρευνας και παραβλέπουν όλα τα φαινόμενα στα οποία εμπλέκονται ασύμβατες ερευνητικές μέθοδοι.                                                                                                                                       Ασυνήθιστες αφετηρίες έρευνας                                                            Ο δρ. Τσαρλς Ταρτ, ένας από τους κορυφαίους ερευνητές της παραψυχολογίας, επισημαίνει τη σημασία της έρευνας της συνείδησης. Ζητά τῃ διαμόρφωση των λεγόμενων «επιστημών που προσαρμόζονται στις καταστάσεις», δηλαδή τις επιστημονικές μεθόδους έρευνας των αλλοιωμένων καταστάσεων της συνείδησης. κατά τις οποίες ο ερευνητής βρίσκεται ο ίδιος σε μια αλλοιωμένη κατάσταση και ο οποίος καταλήγει σε συμπεράσματα και θεωρίες, με τη χρήση μεθόδων που ισχύουν μόνο για την περίπτωση του.                                                                                                                            Πιθανές μορφές συνείδησης 

      Ο Αμερικανός φιλόσοφος και ψυχολόγος καθηγητής Γουίλιαμ Τζέιμς (1842-1910) εξέτασε στις αρχές του 20ού αι. πειραματιζόμενος με τον εαυτό του, την επιρροή ναρκωτικών ουσιών στη συνείδηση: «Πριν από μερικά χρόνια έκανα ορισμένες παρατηρήσεις για τις επιδράσεις του υποξειδίου του αζώτου. Κατέληξα σε ένα συμπέρασμα, το οποίο μου φαίνεται ακόμα και σήμερα έγκυρο. Ότι δηλαδή η φυσιολογική ορθολογική μας συνείδηση, όπως μπορούμε να την ονομάσουμε, αποτελεί μόνο ένα είδος της συνείδησης και ότι γύρω από αυτό το είδος υπάρχουν και άλλες πιθανές μορφές συνείδησης, οι οποίες είναι τελείως διαφορετικές και  χωρίζονται μόνο με μια λεπτή διαχωριστική γραμμή». Ο Τζέιμς πρόλαβε έτσι μια σύγχρονη θεωρία της έρευνας της συνείδησης, η οποία υποστηρίζει ότι οι καταστάσεις αλλοιωμένης συνείδησης, είτε έχουν προκληθεί από τη λήψη ψυχεδελικών ναρκωτικών ουσιών, είτε με άλλον τρόπο, μπορούν να οδηγήσουν σε μια εντελώς διαφορετική ερμηνεία της πραγματικότητας. Εμπειρίες αυτού του είδους βιώνονται ως ανεξήγητες και έντονες καταστάσεις. Αντιθέτως, η συνηθισμένη εμπειρία των αισθήσεων φαίνεται σε μια τέτοια περίπτωση εντελώς ασήμαντη και εξωπραγματική. Τέτοιου είδους βιώματα ονομάζονται μυστικιστικές εμπειρίες. Ο Γουίλιαμ Τζέιμς τις βίωσε κατά τη διάρκεια των πειραμάτων του με υποξείδιο του αζώτου, οπότε του ανακαλύφθηκε σταδιακά μια ολοένα βαθύτερη πραγματικότητα.                                                                                      Η σοφία της Ανατολής                                                                           Οι σύγχρονοι ερευνητές της συνείδησης αρχίζουν να κατανοούν ότι ιδιαίτερα οι διδασκαλίες της Ανατολής θα έπρεπε να αποτελέσουν οδηγό για την έρευνα, αφού σε πνευματικά συστήματα της Ανατολής διδάσκονται εδώ και χιλιάδες χρόνια διάφορες μορφές διαλογισμού, μέσα από τις οποίες δημιουργείται ένα πλήθος αλλοιωμένων καταστάσεων της συνείδησης και οι οποίες με τη σειρά τους μπορούν να το μεταβάλλουν.                                                                                      Οι δάσκαλοι αυτών των συστημάτων ερεύνησαν μέσω του διαλογισμού τις δυνατότητες του πνεύματος και κατέληξαν σε μια βαθιά επισκόπηση του ευρέως φάσματος της συνείδησης.               

                                                                                                                 Ο Γερμανός γιατρός Φραντς Άντον Μέσμερ ήθελε να χρησιμοποιήσει τη θεωρία του σχετικά με τη θεραπευτική δύναμη του μαγνητισμού, πρόδρομο της θεραπείας με υπνωτισμό, για το κοινό καλό. Σύμφωνα με τη θεωρία του, οι εσωτερικές θεραπευτικές δυνάμεις του σώματος ενεργοποιούνται με ένα είδος έκστασης. Σε λανθασμένα χέρια, ωστόσο, οι ασθενείς μετατρέπονταν σε θύματα των τσαρλατάνων (χαλκογραφία περίπου του 1860).
                                                                                                                 Υπνοβασία

Πρωτοπόρος στην έρευνα της συνείδησης ήταν ο Φραντς Άντον Μέσμερ (1734-1818) ο οποίος ανέπτυξε τη θεωρεία του ζωικού μαγνητισμού.Υποστήριξε ότι μια «μαγνητική δύναμη που επιδρά από μακριά ("ρευστό") δρα μέσα από τον αέρα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για θεραπευτικούς σκοπούς». Σύμφωνα με τον Μέσμερ το ρευστό αυτό που διατρέχει το σώμα του ασθενούς μπορεί να ελεγχθεί με απαλές κινήσεις στο σώμα του. Κατασκεύασε ξύλινα δοχεία, μέσα στα οποία υπήρχαν μπουκάλια με νερό το οποίο είχε μαγνητίσει με απαλές κινήσεις του χεριού. Από τα μπουκάλια προεξείχαν σιδερένιες ράβδοι τις όποιες ακουμπούσαν οι ασθενείς για να θεραπευθούν. Στις επόμενες «μεσμερικές συνεδρίες» σημειώθηκαν περίεργα φαινόμενα. Κάποιοι ασθενείς έκαναν έντονες χειρονομίες, άλλοι έπεφταν σε βαθύ λήθαργο, κατά τον οποίο κινούνταν σαν υπνοβάτες, ενώ ήταν ξύπνιοι άκουγαν και ήταν πρόθυμοι να κάνουν ότι τους έλεγαν . Κατά τη διάρκεια αυτών των συνεδρίων μεταβλήθηκε ακόμα και η συνηθισμένη λεκτική τους συμπεριφορά: αφηγούνταν περίεργα πράγματα και είχαν μαντικά βιώματα. Ο Μέσμερ είχε ανακαλύψει την υπνοβασία, τον πρόδρομο της ύπνωσης. Στη συνέχεια, το πειραματικό ενδιαφέρον στράφηκε σε καταστάσεις αλλοιωμένης συνείδησης, στις επιδράσεις της έκστασης, των ναρκωτικών και των μυστικιστικών και παραφυσικών εμπειριών, χωρίς ωστόσο να προκύψει μια αυτόνομη επιστήμη της συνείδησης.
                                            http://to-emblima.blogspot.gr/