Η μαγεία του Αχέροντα - Στην πύλη του κάτω κόσμου!

Ο Αχέρων είναι ποταμός της περιφέρειας Ηπείρου και διασχίζει τους Νομούς Πρεβέζης, Θεσπρωτίας και Ιωαννίνων.

Το όνομα του προέρχεται από τη λέξη «άχος» που σημαίνει θλίψη και αναφέρεται στη θλίψη του θανάτου. Ο ποταμός συνδέεται με τη μυθολογία, την ιστορία, τη θρησκεία και τη λαογραφία.

Σύμφωνα με τη μυθολογία η πεδιάδα του Αχέροντα ήταν ο τόπος όπου κατοικούσαν οι ψυχές των νεκρών. Ο ποταμός ήταν ο δρόμος μέσω του οποίου ο Χάροντας οδηγούσε τις ψυχές στη Λίμνη Αχερουσία, στα έγκατα της οποίας βρισκόταν το βασίλειο του Άδη.

Στο βορειοανατολική όχθη της Αχερουσίας λίμνης ιδρύθηκε ο σπουδαιότερος χώρος λατρείας των θεών του Κάτω Κόσμου και επικοινωνίας με τις ψυχές των νεκρών, το Νεκρομαντείο του Αχέροντα.

Οι επισκέπτες θέλοντας να επικοινωνήσουν με τους αγαπημένους τους που έφυγαν από τη ζωή υποβάλλονταν σε πολυήμερη προετοιμασία που περιελάμβανε πλήρη απομόνωση και ειδική διατροφή. Έπειτα οδηγούνταν στις υπόγειες αίθουσες του Νεκρομαντείου, όπου επικοινωνούσαν με τα πνεύματα των αγαπημένων τους που προφήτευαν το μέλλον.

Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση λοιπόν, ο Αχέρων κατέληγε στην παγωμένη και έρημη Αχερουσία λίμνη, χωρίς ίχνος ζωής γύρω της. Τις Πύλες του Άδη φρουρούσε ο άγριος και άσπλαχνος σκύλος Κέρβερος που είχε τρία κεφάλια, χαίτη από φίδια και αγκαθωτή ουρά. Ο βαρκάρης-χάροντας παραλάμβανε τις ψυχές των νεκρών και τις μετέφερε με τη βάρκα του στον Κάτω Κόσμο.




Το αντίτιμο για το ταξίδι στον Άδη ήταν ένας οβολός, γι” αυτό και οι αρχαίοι Έλληνες ενταφίαζαν τους νεκρούς τους με το αντίστοιχο ποσό. Η ψυχή που δεν μπορούσε να πληρώσει ήταν καταδικασμένη να περιπλανιέται και να βασανίζεται αιώνια στις όχθες του ποταμού. Εκτός από τον Αχέροντα, στον Άδη οδηγούσαν ο Κωκυτός και ο Πυριφλεγέθοντας, οι οποίοι συμβόλιζαν τα μαρτύρια που περνούσε μια ψυχή όταν κατέβαινε στον Άλλο Κόσμο.




Οι μύθοι δε σταματούν όμως εδώ, στη μυθολογία επίσης αναφέρετε ότι κατά την τιτανομαχία οι Τιτάνες έπιναν νερό από τον Αχέροντα για να ξεδιψάσουν γεγονός που προκάλεσε την οργή του Δία ο οποίος μαύρισε και πίκρανε τα νερά του. Τα νερά του ποταμού παρέμεναν πικρά λόγω ενός «στοιχειού» που ζούσε στις πηγές του και δηλητηρίαζε τα νερά.

Ο Άγιος Δονάτος, πολιούχος της Μητρόπολης Παραμυθιάς Θεσπρωτίας, σκότωσε το στοιχειό και τα νερά του Αχέροντα έγιναν γλυκά, έτσι πήρε και το όνομά του το χωριό Γλυκή.

Το φαράγγι του Αχέροντα ταυτίζεται με τις Πύλες του Άδη ενώ επίσης αποτελεί ένα μέρος με τεράστια περιβαλλοντική σημασία συνθέτοντας ένα τοπίο μεγάλης οικολογικής και ιστορικής αξίας. Μυθολογία και φυσικό περιβάλλον μετατρέπουν τον Αχέροντα σε μια από τις πιο όμορφες γωνιές της πατρίδας μας που αξίζει να επισκεφθούμε                                                                                                                trivago.gr

Αριστουργηματικές φωτογραφίες από την Ελλάδα του 1900-1946

Ο Ελβετός Φρεντ Μπουασονά απαθανάτιζε τοπία και ανθρώπους της Ελλάδας πριν από 100 χρόνια.
O Φιλέλληνας Ελβετός Fred Boissonnas είναι ο πρώτος ξένος φωτογράφος που περιηγήθηκε τόσο πολύ στον Ελληνικό χώρο, από το 1903 και για περίπου τρεις δεκαετίες αργότερα. Ταξίδεψε από την Πελοπόννησο ως την Κρήτη και τον Όλυμπο και από την Ιθάκη ως το Άγιο Όρος.
Περιηγήθηκε, φωτογράφισε, έγραψε. Το έργο του, πρωτοποριακό αλλά και καθοριστικό για την εξέλιξη της Ελληνικής φωτογραφίας κατά τον 20ό αιώνα. Μέσα από τις φωτογραφίες και τα λευκώματά του παρουσιάζει ένα πανόραμα της Ελλάδας του μεσοπολέμου, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης για την Ελλάδα την ίδια περίοδο. Η οικογένεια των Boissonnas κατάγεται από τη νότια Γαλλία, από το Livron, ένα χωριό κοντά στη Μασσαλία.
Όταν στη Γαλλία το κλίμα για τους προτεστάντες έγινε εχθρικό οι πρόγονοι του Fred – μαζί με πολλές άλλες οικογένειες- αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Γενεύη. Η καταγωγή της οικογένειας έκανε τον Fred να πιστεύει πως ήταν απόγονος γενναίων Ελλήνων θαλασσοπόρων που είχαν εγκατασταθεί εκεί, κοντά στις εκβολές του Ροδανού.(Gad Borel, ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, BOISSONNAS, Ριζάρειο Ίδρυμα Αθήνα 2001 σ. 18.)
Ο Henri-Antoine Boissonnas, ο πατέρας του Fred, ιδρυτής της φωτογραφικής δυναστείας, άσκησε στην αρχή το επάγγελμα του χαράκτη στο ωρολογοποιείο του πατέρα του, η αδυναμία του , όμως, ήταν η φωτογραφία. Αυτή η αγάπη – που την κληρονόμησαν οι γιοι του- ήταν η αιτία που, αργότερα, άνοιξε στούντιο στη Γενεύη.
Πρόβατα κάτω από την Ακρόπολη, 1903

Ο Fred(eric) Boissonnas γεννήθηκε στις 18-6-1858.
Ήταν το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά του Henri-Antoine και της Sophie, (Fred, Edmond-Victor, Caroline, Eva). (Τα στοιχεία για τη ζωή του F. Boissonnas λήφθηκαν κυρίως από το έργο του NICOLAS BOUVIER, BOISSONNAS UNE DYNASTIE DE PHOTOGRAPHES 1864-1983, PAYOT LAUSANNE 1983).
Πολύπλευρο ταλέντο, ο Fred κατάφερνε να συνδυάζει τα σπορ – ο αλπινισμός ήταν η μεγάλη του αγάπη- με τις σπουδές – παρακολουθούσε μαθήματα σχεδίου στη Σχολή Καλών Τεχνών- και τη μουσική- ήταν θαυμάσιος πιανίστας. Μια καρδιακή κρίση του πατέρα του τον υποχρέωσε, πριν τελειώσει το γυμνάσιο, να αναλάβει για μερικούς μήνες το εργαστήριο. Παρά την απειρία του κατάφερε να τα βγάλει πέρα.
Μετά από αυτό, ο πατέρας του αποφάσισε να τον στείλει να βελτιώσει τις γνώσεις του, πρώτα στη Στουτγάρδη, στο στούντιο του Brandseph, και αργότερα στον Ούγγρο Kohler. Ο τελευταίος επηρέασε αποφασιστικά τον Fred. Ο Fred επέστρεψε από την Ουγγαρία το 1880. Γρήγορα, μεταμόρφωσε το ατελιέ του πατέρα του σε μαγικό σκηνικό, χρησιμοποιώντας έπιπλα, διακοσμητικές συνθέσεις και σκηνογραφικά υπόβαθρα με απόλυτα νεωτεριστικό πνεύμα και ιδιαίτερα ελκυστικό αποτέλεσμα. Οι φωτογραφίες του χαρακτηρίζονταν για τη ζωντάνια τους και χάρισαν στον Fred διεθνή αναγνώριση. Το ατελιέ του ήταν διαρκώς γεμάτο.
Από το 1896 και μετά κέρδισε, πολλά βραβεία στη Γενεύη, το Παρίσι, τη Βέρνη, τη Βιέννη, το Σικάγο. Τα επόμενα χρόνια πολλαπλασίασε τις μελέτες του γύρω από το φως. Μελέτησε τον καλπασμό ενός αλόγου, χωρίζοντάς τον σε πολύ μικρά διαστήματα, της τάξης του 1/100 του δευτερολέπτου (αντίστοιχα με τη σχετική μελέτη του Maybridge) (βλ. Άλκης Ξανθάκης, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ 1839-1975, ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ Αθήνα 1994-99 σ. 59-60.).
Ανέλαβε φωτορεπορτάζ, διαφημίσεις κλπ. Στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού του 1900 κέρδισε το πρώτο βραβείο. Μετά και από αυτό το θρίαμβό του, ο Fred άρχισε να εγκαινιάζει ατελιέ στο Παρίσι, τη Λυών και τη Μασσαλία. Το 1902 – μαζί με τον Γερμανό Eggler- αγόρασε το ατελιέ του Ιταλού Passeta, στην πλατεία Niefski της Μόσχας. Ο Eggler κατάφερε γρήγορα να προσελκύσει όλη την καλή κοινωνία της πόλης στο κατάστημα τους.
Κυρίες επί των τιμών, δούκες, δούκισσες, βοεβόδες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες άρχισαν συρρέουν για ένα πορτρέτο. Πριν φύγει για την Αμερική ο Edmond-Victor Boissonnas (O Edmond Boissonnas πέθανε στην Αμερική από τύφο. Μετά το θάνατο του αδελφού του, ο Fred εργάστηκε σκληρά μόνος του αυτή τη φορά, γύρω από τη οπτική και τη χημεία της φωτογραφίας.) είχε ετοιμάσει για τον αδερφό του μερικές μεγάλες φωτογραφικές πλάκες.
Είχε καταφέρει να απομονώσει ένα φωτοευαίσθητο υλικό, την εωσίνη, και τη χρησιμοποίησε καθαρή, σε μεγάλες ποσότητες, με θεαματικά αποτελέσματα. ( O Edmond Boissonnas δεν ανακάλυψε την εωσίνη. Μερικοί φωτογράφοι τη χρησιμοποιούσαν, ήδη. Η επιτυχία του ήταν ότι τη χρησιμοποίησε σε καθαρή μορφή.)
Τον ίδιο καιρό ο Fred φωτογράφησε από μακριά το Mont-Blanc, με τηλεφακό που κατασκευάστηκε στην Αγγλία. Για πρώτη φορά στην ιστορία της φωτογραφίας ξεχώρισε το μπλέ (ουρανός) από το άσπρο (χιόνι). Η κορυφή από μόνη της κάλυψε μία πλάκα 15×16 εκ. Η φωτογραφία αυτή έκανε το γύρο του κόσμου.
Άποψη της Ακρόπολης από το Θησείο,1920

Ο Fred Boissonnas στην Ελλάδα
Λίγα χρόνια αργότερα (1902) ο Fred πήρε ένα τηλεγράφημα από το Σκωτσέζο λόρδο Nappier, που του παράγγειλε: «Πηγαίνετε να κάνετε για μένα στον Παρνασσό αυτό που κάνατε στο Mont-Blanc». Μαζί με το τηλεγράφημα, ο Nappier έστειλε και 1000 λίρες, ποσό που μπορούσε να καλύψει τα έξοδα της αποστολής. Επικαλούμενος φόρτο εργασίας, αρνήθηκε. Επέστρεψε τα χρήματα και πρόσθεσε: «…αν σε ένα χρόνο έχετε την ίδια διάθεση…».
Ένα χρόνο αργότερα (1903) βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του νέο τηλεγράφημα με το ίδιο λακωνικό περιεχόμενο. Αυτή τη φορά αποδέχτηκε την πρόταση. Πήρε μαζί του το φίλο του Daniel Baud-Bovy,( Ο Daniel Baud-Bovy ήταν κατά 12 χρόνια νεότερος από το Fred. Γιος ζωγράφου, μεγάλωσε σε καλλιτεχνικό περιβάλλον.
Είχαν συνεργαστεί με τον Fred στις εκδόσεις: «Οι ζωγράφοι της Γενεύης» και «Το ημερολόγιο της Γενεύης» και τους συνέδεε βαθιά φιλία και κοινή καλλιτεχνική αίσθηση) πρύτανη της Σχολής Καλών Τεχνών, και - μαζί με τις συζύγους τους- αναχώρησε για την Ελλάδα. Πρώτος σταθμός τους στην Ελλάδα η Κέρκυρα. Η παρέα θαμπώθηκε από τον πολιτισμό των Ιονίων. Εντυπωσιάστηκε πιο πολύ από τα πασχαλιάτικα έθιμα του νησιού.
Έφτασαν τελικά στην Αθήνα και από εκεί στον Παρνασσό. Σχεδόν δυο μήνες πήρε η προσπάθεια του Fred να τραβήξει ένα πλάνο αυτού του τιμημένου βουνού, που να τον ικανοποιεί. Τελικά, ο Fred κι ο Daniel εγκαταστάθηκαν στο Ζεμενό Κορινθίας απ’ όπου μπορούσαν να έχουν πανοραμική άποψη του Παρνασσού.
Στο χωριό, που δεν είχε ξαναφανεί φωτογράφος, διοργανώθηκε γιορτή. Ο παπάς του χωριού τούς παραχώρησε το δωμάτιό του. Ο ίδιος αρκέστηκε στο στάβλο που έβαζε το γάιδαρό του. Όταν ο καιρός δεν επέτρεπε τη φωτογράφηση του Παρνασσού, ο Fred φωτογράφιζε τους χωρικούς στις καθημερινές ασχολίες τους.
Από το πρώτο κιόλας ταξίδι του στην Ελλάδα, ο Fred σκέφτηκε να συνδέσει τη δουλειά του με την τουριστική προβολή της χώρας. (Βλ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΘΑΣ, ΤΟΠΙΑ και ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΠΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ του FRED.BOISSONNAS, μια έκδοση του περιοδικού «Συλλογές» Αθήνα χ.χ.) Με διαδοχικά υπομνήματά του πρότεινε στην ελληνική κυβέρνηση τη χρηματοδότησή του για τη φωτογράφηση της Ελλάδας, αλλά και των περιοχών που επρόκειτο να ενσωματωθούν σ‘ αυτήν (Κρήτη, Μικρασιατικά παράλια, Ήπειρος, Μακεδονία).
Έθεσε τις υπηρεσίες του στην προβολή των ελληνικών θέσεων στο εξωτερικό με τη δύναμη της φωτογραφικής εικόνας. (Δυστυχώς η πρωτοποριακή αυτή πρόταση δεν έγινε δεκτή παρά αργότερα όπως θα δούμε παρακάτω για την περίπτωση της Ηπείρου και της Μακεδονίας). (Βλ. HENRI-PAUL BOISSONNAS Μικρά Ασία 1921,Ειρήνη Μπουντούρη, Η Μικρά Ασία του H.P. Boissonnas, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα.) Τον Οκτώβριο του 1907 ο Fred, γυρίζοντας από την Αίγυπτο, βρέθηκε στην Ακρόπολη.
Είχε πολλά να κάνει εκεί: χρειαζόταν πλάνα για το βιβλίο που ετοίμαζε με τον Daniel καθώς και για την καταγραφή των μνημείων της Αθήνας που του είχε ζητήσει ο εκδότης Eggimann από την Ευρώπη. Ο φωτισμός ήταν αξιοθαύμαστος, η θέα καταπληκτική, ο Παρθενώνας αποκλειστικότητά του: «…πραγματοποιώ ένα όνειρο, είμαι ολομόναχος… Είναι ωραίο να απολαμβάνω τέτοιο θαύμα…», έγραφε ο ίδιος .
(Την ίδια εποχή τα μνημεία της Ελλάδας τα φωτογράφιζε και ο συμπατριώτης του Boissonnas αρχαιολόγος Waldemar Deonna, που αργότερα θα συνεργαστεί μαζί του (Δύο Ελβετοί αρχαιολόγοι φωτογραφίζουν την Ελλάδα Waldemar Deonna και Paul Collart 1904-1939, Αθήνα 2001). Αργότερα, ανεβασμένος στην κορυφή μιας σκάλας 12 μ. που είχε παραγγείλει σε ένα ντόπιο ξυλουργό, φωτογράφισε την ζωφόρο του Παρθενώνα. Κάποιοι θεώρησαν βλασφημία αυτή τη φωτογράφηση.
Αθήνα, οδός Ερμού 1920

Τα γλυπτά, έλεγαν, είχαν φτιαχτεί για να τα βλέπει κανείς από το έδαφος. Όλοι όμως επαίνεσαν τις φωτογραφίες που τράβηξε στον Παρθενώνα μετά από μια δυνατή νεροποντή. Το 1908 ο Fred ταξίδεψε και πάλι στην Ελλάδα. Αποβιβάστηκαν στην Αίγινα από όπου πέρασαν στην Επίδαυρο, στην Αττική και κατέληξαν στα Μετέωρα.
Τον Αύγουστο του 1910 κυκλοφόρησε το λεύκωμα «En Grèce par monts et par vaux» (Στην Ελλάδα μέσα από τα βουνά και τα λαγκάδια), με τις υπογραφές των Fred και Daniel. Παρά το γεγονός ότι ήταν πανάκριβο, το λεύκωμα, σύντομα εξαντλήθηκε. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές.
Ο Daniel έγραψε: «εκεί όπου οι άλλοι δεν ψάχνουν παρά μόνο για ερείπια εμείς ανακαλύψαμε μια φύση και ένα λαό». Από παντού έφθαναν συγχαρητήρια γράμματα. Όλοι, από τον πιο ασήμαντο νεαρό Έλληνα φοιτητή ως τον Ελευθέριο Βενιζέλο, έγραφαν για να εκφράσουν το θαυμασμό τους.
Τον Οκτώβριο του 1911 ο Fred και ο Daniel ξανάρθαν στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά προορισμός τους ήταν τα νησιά του Αιγαίου. Περιόδευσαν στη Σκύρο, την Τήνο, τη Μύκονο, τη Δήλο, τη Νάξο, την Αμοργό, τη Σαντορίνη, τη Σίκινο, τη Σίφνο, την Πάρο και την Ίο και κατέληξαν στην Κρήτη. Ο Βενιζέλος τους άνοιξε όλες τις πόρτες.
Το 1912 ο Fred συνόδεψε στο σκάφος «Καληδονία» τον ελληνιστή Victor Berard (Διάσημος Γάλλος ελληνιστής, ο οποίος μετέφρασε την «Οδύσσεια» στα γαλλικά.) στο ταξίδι αναζήτησης της πορείας του ομηρικού ήρωα Οδυσσέα σ’ όλη τη Μεσόγειο. Η «Καληδονία», πέρασε και από την Πάργα.
Οι τουρκικές αρχές δεν επέτρεψαν τη φωτογράφηση κι έτσι ο Fred αρκέστηκε να τη φωτογραφίσει από τη θάλασσα. Λίγο καιρό μετά, όταν ελευθερώθηκε η Πάργα, ο Fred πανηγύριζε που θα μπορούσε, επιτέλους, να τη φωτογραφίσει από κοντά. (βλ. ημερολόγιο F. Boissonnas). Καρπός αυτής της προσπάθειας υπήρξε το βιβλίο «Dans le sillage d’ Ulysse», που εκδόθηκε στο Παρίσι στα 1932, με κείμενα του Victor Berard και φωτογραφίες του Fred.
Τον Ιούνιο του 1913 επέστρεψε στην Ελλάδα με τον Daniel. Αυτή τη φορά ήρθαν «να περιηγηθούν στο Βορρά», με σκοπό τη δημιουργία ενός άλμπουμ. Η ελληνική κυβέρνηση ανταποκρίθηκε, τελικά, στο αίτημα του Fred να χρηματοδοτήσει τη φωτογραφική αποτύπωση των περιοχών της Ηπείρου και της Μακεδονίας, που είχαν περιέλθει στο ελληνικό κράτος με τις νίκες στους βαλκανικούς πολέμους. (Το 1913-14 ο Fred έλαβε από τον τότε έλληνα πρέσβη στο Παρίσι και πρώην υπουργό των Εξωτερικών Άθω Ρωμάνο και το πενιχρό ποσό των 5.000 δρχ. που είχε εγκρίνει το 1907 ο Γεώργιος ο Α΄. βλ. Ειρήνη Μπουντούρη.
Η οικογένεια Boissonnas και η «προβολή των ελληνικών θέσεων», Μικρά Ασία ο.π. σ. 35.) Από αυτή την περιπλάνηση στην Ήπειρο προέκυψε το λεύκωμα «L’ Épire berceau des Grècs» ( Ήπειρος, το λίκνο της Ελλάδας), ενταγμένη στη σειρά «L’ image de la Grèce». Με το λεύκωμα γινόταν φανερό πως , παρά τη μακραίωνη δουλεία της, η περιοχή είχε ακατάλυτους δεσμούς με την αρχαία Ελλάδα.
Βοσκοί στην κορυφή του Παρνασσού, 1903

Έντονη ήταν η παρουσία και του βυζαντινού παρελθόντος, συνυφασμένου με τη θρησκευτική συνείδηση των κατοίκων της περιοχής. Η παρουσία του ελληνικού στρατού στα πλάνα ήταν διακριτική. Τέλος, η έξοχη ιδέα να επιλεγεί για το εξώφυλλο η φωτογραφία της Δωδώνης με τις ιερές βελανιδιές σφράγισε την έκδοση αυτή, που αποτέλεσε τον πιο αυθεντικό εκφραστή των ελληνικών θέσεων στο εξωτερικό!
Μετά την Ήπειρο, ο Fred και ο Daniel ακολούθησαν τα βήματα του νικηφόρου ελληνικού στρατού και έφτασαν ως τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα φωτογραφίζοντας τις «νέες χώρες» που απελευθερώθηκαν. Στις 2 Αυγούστου 1913, με οδηγό το Χρήστο Κάκκαλο, κατέκτησαν την ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου το Μύτικα (2918μ.), που μέχρι τότε παρέμενε απάτητη. (Στον Όλυμπο ανέβηκαν άλλες δύο φορές: το 1919 και το 1927.)
Στις 23 Αυγούστου ο Fred και ο Daniel απέστειλαν μακροσκελή επιστολή στο Γενικό πρόξενο της Ελλάδας στη Γενεύη Πέτρο Καψαμπέλη, στην οποία πρότειναν την ίδρυση εκδοτικού καλλιτεχνικού οίκου για την εκτύπωση εικονογραφικών λευκωμάτων και «…εν γένει επιχείρησιν πάσης καλλιτεχνικής εργασίας, ήτις θα ηδύνατο να αναπαραστήση φωτογραφικώς και καταστήσει γνωστάς τας καλλονάς των ελληνικών χωρών ανά την υφήλιον…» ( Αποκαλυπτική για τις προθέσεις της ελληνικής πλευράς, αλλά και των προθέσεων του Fred είναι η επιστολή του Καψαμπέλη προς τον υπουργό των εξωτερικών:
«…ότι η επιχείρησις αύτη καλώς οργανουμένη ηδύνατο να αποδώση ημίν ανεκτιμήτους υπηρεσίας από πολιτικής, οικονομικής και πάσης άλλης απόψεως, είνε αναμφισβήτητον. Οι αναλαμβάνοντες ταύτην δεν αποβλέπουσι κυρίως εις αυτήν ως εις κερδοσκοπικήν επιχείρησιν. Αναμφιβόλως δεν ρίπτονται εις αυτήν εξ απλής μόνον αισθηματολογίας αλλά κυρίως επιθυμούσι να συμπληρώσωσιν έργον, εις ό αφιερώθησαν ήδη από 15ετίας…». Υπηρεσία Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του Υπουργείου Εξωτερικών, (Αρχείο Κεντρικής Υπηρεσίας 1922, φάκελος 98, υποφάκελος 4 (φάκελος Boissonnas ) Νο 553.).
Αθήνα, Πλάκα, 1920

Στις 14 Δεκεμβρίου 1918 υπογράφτηκε συμφωνία μεταξύ του Fred και του υπουργού των Εξωτερικών Νικολάου Πολίτη για τη διοργάνωση μιας έκθεσης στο Παρίσι με θέμα την Ελλάδα. Το οριστικό συμβόλαιο, που υπογράφτηκε στις 27 Μαρτίου 1919, προέβλεπε την έκδοση μιας σειράς λευκωμάτων (Smyrne, La Thrace, Constantinople και L’ Hellénisme d’ Asie Mineure). (Το συμβόλαιο αυτό φυλάσσεται στην Υπηρεσία Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του Υπουργείου Εξωτερικών. (Αρχείο Κεντρικής Υπηρεσίας 1922, φάκελος 98, υποφάκελος 4 (φάκελος Boissonnas ) Αριθ. Πρωτ. 2907.)
Οι εκδόσεις που θα ακολουθήσουν πιστοποιούν την ελληνική παρουσία στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και – ταυτόχρονα – προλειαίνουν το έδαφος και για τα επόμενα βήματα στην πραγματοποίηση της «Μεγάλης Ιδέας». Με την αμέριστη αρωγή του Ελευθέριου Βενιζέλου, ο οποίος γνώριζε και θαύμαζε το έργο του Fred Boissonnas, ο «προπαγανδιστικός μηχανισμός της εικόνας» έφθασε στο απόγειο του μέσα από εκδόσεις και εκθέσεις.
Το Μάιο του 1919, λίγες μέρες μετά την απόβαση των ελληνικών στρατευμάτων, ο Fred στέλνει στη Σμύρνη τον πρωτότοκο γιο του Edmond να φωτογραφίσει την πόλη για την έκδοση του ομώνυμου λευκώματος.
Ο ίδιος, μαζί με τον τρίτο του γιο τον Henri πήγε στη Θεσσαλονίκη και τις υπόλοιπες περιοχές της Μακεδονίας, να εξασφαλίσει υλικό για την έκδοση των άλλων λευκωμάτων. (…Συγκροτούν το ιδεολογικό και το εικονογραφικό έρεισμα της «προβολής των ελληνικών θέσεων» και το τεκμήριο της ελληνικότητας των περιοχών μέσω της φωτογραφίας και των επιλεγμένων κειμένων…γράφει εύστοχα η Ειρήνη Μπουντούρη ο.π. σ. 37.).
Μέσα στο 1919 κυκλοφόρησαν τα λευκώματα «Smyrne» και «Salonique, la ville des belles églises». Το 1920-21 εκδόθηκαν δύο τόμοι για την εκστρατεία στη Μακεδονία, «La campagne de Macédoine, 1916-17» και «La campagne de Macédoine, 1917-18».
Οι εκδόσεις αυτές στάλθηκαν σε όλες τις ελληνικές πρεσβείες και σε κάθε σημαντικό πολιτικό πρόσωπο της εποχής. Στις 5 Ιουνίου του 1921 κατέφθασε στη Σμύρνη ο Henri-Paul με σκοπό να καλύψει ως φωτορεπόρτερ την εκστρατεία του ελληνικού στρατού μαζί με τον έμπειρο συνταγματάρχη Fernand Feyler, που θα έγραφε τις ανταποκρίσεις από το μέτωπο. Ο Fred είχε καταφέρει να πείσει τη νέα ελληνική κυβέρνηση να συνεχίσει την πολιτική του Βενιζέλου ως προς το έργο που είχε αναλάβει, και την ομαλή ροή των συμφωνηθέντων ποσών.
(Στο σημείο αυτό ο N. Bouvier γράφει λανθασμένα ότι: «…Τα σχέδια τους ακυρώθηκαν από τα γεγονότα: ο Βενιζέλος έχασε την εξουσία..» Όπως βλέπoυμε όμως το εμπορικό δαιμόνιο του Fred τα είχε καταφέρει για τελευταία φορά, αν και οι καθυστερήσεις των συμφωνηθέντων ποσών από την ελληνική κυβέρνηση ήταν αφόρητες.
Στις επιστολές του πρεσβευτή της Ελλάδας στη Γενεύη προς το υπουργείο του περιγράφεται με μελανά χρώματα η κατάσταση: «…Ευρισκόμεθα δ’ εν δυσχερεστάτη θέσει, διότι ο κ. Boissonnas δεν παύει απευθυνόμενος προς τε το Προξενείον και ημάς, αιτούμενος την ταχίστην αποστολήν της ληξιπροθέσμου απαιτήσεώς του…» 24-12-1921 και «…ευαρεστούμενοι χορηγήση μοι σχετικάς οδηγίας, δυναμένας ίσως να λυτρώσωσι την Βασιλικήν Πρεσβείαν των απαύστων οχλήσεων του αναφερομένου καλλιτέχνου…» 19-6-1922, Αρχείο Κεντρικής Υπηρεσίας 1922, φάκελος 98, υποφάκελος 4 (φάκελος Boissonnas) .
Η Μικρασιατική Καταστροφή σηματοδότησε την οικονομική κατάρρευση των εκδόσεων Boissonnas. Λίγο μετά το 1922 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου αγόρασε το ατελιέ Cherry-Rousseau.
Στην πελατεία συγκαταλέγονταν εκλεκτά ονόματα της διανόησης και των τεχνών αλλά οι καλές εποχές είχαν περάσει ανεπιστρεπτί. Ο ακούραστος Fred όμως, συνέχισε τα ταξίδια με τον ενθουσιασμό ενός εφήβου. Μαζί με τον μηχανικό Paul Trembley επισκέφτηκε την Αίγυπτο (1929) και τον επόμενο χρόνο το Φθινόπωρο φωτογράφισε το Άγιον Όρος.
(FRED BOISSONNAS, ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 1930, κείμενα BETRAND BOUVIÉR, ΑΜΜΟΣ, 1994.) Ένα χρόνο αργότερα εξέδωσε το βιβλίο «Le Tourisme en Grèce» με πλούσιο φωτογραφικό υλικό απ’ όλη τη δουλειά του στην Ελλάδα και δικά του κείμενα. Τα οικονομικά του προβλήματα τον οδήγησαν στην πώληση, ανάμεσα στα άλλα, του ιστορικού ατελιέ της Γενεύης στο Quai de la Poste καθώς και του σπιτιού του.
Από δω και στο εξής ο Fred ζούσε με τις οικογένειες των παιδιών του. Η Augusta, η γυναίκα του Fred, δεν άντεξε τον ανεξήγητο θάνατο της κόρης τους Lilette. Έπαθε σοβαρό νευρικό κλονισμό και πέθανε, το 1940. Ο Fred την ακολούθησε έξι χρόνια αργότερα.

                                                                                                            Τις τελευταίες μέρες της ζωής του τις πέρασε σε ένα μικρό δωμάτιο κοντά στη μικρή του κόρη Daniele. Από τα γραπτά των δύο τελευταίων χρόνων της ζωής του, που περιγράφουν παράξενα γεγονότα, φαίνεται ότι ο Fred έφτασε στα όρια μεταξύ διαυγούς διάνοιας και τρέλας: πίστευε ότι βρισκόταν σε ένα πορφυρένιο παλάτι, άκουγε παράξενες μουσικές και τραγουδούσε αποσπάσματα από το Μαγεμένο Αυλό.                                                                                                                                    apocalypsejohn

Αλ Σάλεχ Αφροδίτη. Υποψήφια ευρωβουλευτής με την ελιά... ζητάει την ψήφο μας. Όσο υπάρχουμε ακόμα, διότι κατά την ιδία, θα ήταν καλό για την ανθρωπότητα, οι Έλληνες να μείνουν μερικές χιλιάδες το πολύ!

                                                                                                                                                                                                                                                    Στο παρακάτω σχόλιό της στο facebook απαντάει σε χρήστες «Ξύδι σε όσους τους "έτσουξε" η νίκη των μεταναστών!...» η βέρα Ελληνίδα.

     

Ένα κομμάτι της Ελλάδας - μια θαυμάσια απόδειξη του εκπληκτικού ελληνικού τοπίου με time-lapse τεχνολογία.

                                                                                                                                 "Το αληθινό αρχιτεκτονικό έργο, είναι μια ΚΑΤΑΣΚΕΥΉ, σαν ένας ανθρώπινος οργανισμός, που ανθεί σε ένα συγκεκριμένο έδαφος (τοπίο) σύμφωνα με τους ίδιους νόμους που πλάθουν ένα φυτό, έναν άνθρωπο ή ένα ζώο.Και αυτό είναι, λοιπόν, η αρχιτεκτονική: - να κατασκευάζεις οργανισμούς, που να ζούνε με το τοπίο."
– Άρης Κωνσταντινίδης, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ, 'Αγρα 1987.                                                                                                                                                                                                                           

H ΣΥΜΒΑΣΗ COOPER !!! Ξετυλίγει το κουβάρι μιας απίστευτης υπόθεσης στην Ελλάδα ...

Νέες συγκλονιστικές αποκαλύψεις - Από το 1940 πως φτάσαμε στη χρεοκοπία του 2010 - Η ανανέωση της σύμβασης Cooper ίσως αποτελεί απάντηση στο γιατί η Ελλάδα χρεοκόπησε το 2010, τον χρόνο κατά τον οποίον έληγε και τυπικά η σύμβαση cooper - Γιατί εκτέλεσαν τον οικονομολόγο Δημήτρη Μπάτση το 1952!

     Πολλοί θα αναρωτιούνται, γιατί άραγε κανείς πολιτικός στην Ελλάδα από το 1974 και εντεύθεν δεν απετόλμησε να αποκαλύψει τον πλούτο τον οποίον “έκρυβε και κρύβει” η Ελληνική επικράτεια, παρά τίς κατά καιρούς αμφισβητήσεις της κυριαρχίας της απο γείτονες, όργανα συμφερόντων και άσπονδους “φίλους”.

Δεν εγνώριζαν !!!, δεν υπήρχαν στοιχεία !!!, ή υπήρχε κάτι άλλο το οποίο τούς απαγόρευε ρητά και δια "ροπάλου" έστω και την παραμικρή αναφορά περί του θέματος του “ορυκτού πλούτου” της Ελλάδος, συμπεριλαμβανομένων των (υπεδάφιων και υποθαλάσσιων) υδρογονανθράκων.

Σε ποιους παρεχωρήθη η χώρα, ή τουλάχιστον η διαχείρισή της, ώς οικόπεδο άνευ ιδιοκτήτου ;;;
Προκαλεί έντονο ενδιαφέρον και συγχρόνως προβληματισμό, το ότι μία χώρα σαν την Ελλάδα με μοναδικό ορυκτό πλούτο στο υπέδαφός της, να μην έχει αναπτύξει ανάλογη βιομηχανία, και μάλιστα εάν κρίνουμε από τα “ορυκτά” στα οποία θα αναφερθώ παρακάτω, η βιομηχανία αυτή θα αποτελούσε και “μονοπώλιο” στην Ευρώπη, μιάς και τέτοια ορυκτά δεν υπάρχουν σε αυτήν.

Όπως ο καθένας αντιλαμβάνεται τα έσοδα από ανάλογη βιομηχανική δραστηριότητα είναι τεράστια, εξ αιτίας του γεγονότος ότι αυτά τα ορυκτά χρησιμοποιούνται ώς προαπαιτούμενα στην κατασκευή μηχανημάτων, πολεμικού υλικού, διαστημικών εξαρτημάτων και άλλων “χρησίμων” κατασκευών και υπάρχουν αποκλειστικά και σε ποσότητες εκμεταλλεύσιμες στον ορυκτό πλούτο της Ελλάδος.Το δημόσιο χρέος της Ελλάδος το έτος 2009 και σήμερα βέβαια, φαντάζει “παρωνυχίδα” μπροστά στο μέγεθος του ποσού των Εσόδων τα οποία θα προέκυπταν από αντίστοιχη και ανάλογη ανάπτυξη βιομηχανικής δραστηριότητος στην Ελλάδα.

Ως φαίνεται η “ομερτά” στα υψηλά κλιμάκια των κυβερνήσεων από το 1940 και εντεύθεν στην Ελλάδα προέκυπτε από ανάλογες συμβάσεις με αυτήν της λεγόμενης “cooper”, ή αλλιώς την σύμβαση εκπροσώπων του Ελληνικού Δημοσίου με την Hugh Cooper & co, την οποίαν απεκάλυψε ο Δ. Μπάτσης στο βιβλίο του με τίτλο “Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα”.

Οφείλω να επισημάνω ότι την τελευταία 35ετία υπήρξε πλήρης αποβιομηχάνιση της χώρας, συνειδητά ή όχι από ένα πολιτικό προσωπικό, ας το κρίνει ο κάθε αναγνώστης.

Ένα είναι βέβαιο, ότι το "Γουδί" πρέπει να ξαναλειτουργήσει, μας "φτωχοποιούν" με σχέδιο υφαρπαγής του πλούτου της χώρας.
Και υπάρχουν Έλληνες πολιτικοί οι οποίοι συνεννούν, Δυστυχώς !!!
Ο μακαρίτης ο Δ. Μπάτσης στο βιβλίο που ειχε γράψει το 1947 με τίτλο "Η βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα", αποκάλυψε την ύπαρξη της λεγόμενης "σύμβασης Cooper" και τούς αντισυμβαλλόμενους αυτής, (υπεγράφη το 1940 και έληξε το 2010). Υπάρχει στο υπουργείο βιομηχανίας και παραδίδεται κάτι σαν "ιερό κείμενο", από υπουργό σε υπουργό, βάσει της οποίας τα λεγόμενα "στρατηγικά ορυκτά" της Ελλάδος, καθώς και ο υδάτινος μας πλούτος (με ότι αυτός συμπεριλαμβάνει), τίθενται υπό την αποκλειστική αιγίδα και διαχείριση, ενός Αμερικάνικου consortium εταιρειών, τού οποίου υψηλά ιστάμενα στελέχη αφίχθησαν προσφάτως εν Αθήναις. Το αποτέλεσμα αυτής της αποκάλυψης ήταν να εκτελεστεί ο Δημήτρης Μπάτσης μαζί με τον Νίκο Μπελογιάννη το έτος 1952. Απο τους "12", που ήταν για "ντουφέκι", επέλεξαν μόνον τούς "3", ένας εκ των οποίων ήταν και ο Δ. Μπάτσης. Εκτοτε κανένας πολιτικός δεν αποτόλμησε να ακουμπήσει τα παρθένα κοιτάσματα ορυκτού πλούτου που βρίσκονται στην Ελλάδα.

Εξ ού και οι δημόσιες αρνήσεις εντός της βουλής των Ελλήνων, των ΓΑΠ, Θ.Πάγκαλου, και άλλων, περί της υπάρξεως υδρογονανθράκων στον Ελλαδικό χώρο. Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη με σιδηρο-χρώμιο και νικέλιο και άλλα "βαρέα" μέταλλα, αλλά δεν παράγουμε ούτε γραμμάριο ανοξείδωτου χάλυβα, ούτε ξυραφάκι. Νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα.
                                                                                                                                                                                                                                 Ο ακριβής τίτλος και το περιεχόμενο της "σύμβασης" μεταξύ του Ελληνικού δημοσίου και της Hugh Cooper & Co, απεκαλύφθη σε σύγγραμμα το οποίο δημοσίευσε, ο οικονομολόγος και δικηγόρος Δημήτρης Μπάτσης, συγγραφέας του σημαντικού έργου «Η βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα» (εκδ. «Τα νέα βιβλία», το έτος 1947) στο οποίο αναλύει τους μηχανισμούς παράνομου πλουτισμού που συνδέθηκαν με την παραλαβή, κατεργασία και διανομή των εφοδίων της ΟΥΝΡΑ στη μεταπελευθερωτική Ελλάδα.

Και βέβαια μια τέτοιας μορφής εκμετάλλευση της συμμαχικής βοήθειας 45 Εθνών (ΟΥΝΡΑ), αποτελεί παράβαση θεμελιώδους διατάξεως του Καταστατικού Χάρτου της ΟΥΝΡΑ, που ορίζει ρητά και κατηγορηματικά ότι απαγορεύεται η χρησιμοποίηση των εφοδίων της για προνομιακή ωφέλεια, οικονομική ή πολιτική, ορισμένης μερίδας του πληθυσμού (τούς αντισυμβαλλόμενους δια της συμβάσεως cooper) και ότι η διανομή πρέπει να είναι δίκαιη και ίση στον πληθυσμό.

Αποτελεί ή δεν αποτελεί αυτή η σύμβαση (cooper) παράνομο πλουτισμό και αντίθετο προς τις αρχές του Καταστατικού Χάρτη της ΟΥΝΡΑ σε βάρος του συμμάχου Ελληνικού Λαού;

Ναι ή όχι;
Η ανανέωση της σύμβασης "cooper" ίσως αποτελεί απάντηση στο γιατί η Ελλάδα "χρεοκόπησε" το 2010, τον χρόνο κατά τον οποίον έληγε και "τυπικά" η σύμβαση cooper.

Ανανεώθηκε η σύμβαση Cooper και αν ναι από ποιόν και γιατί ;;;
Εχω πει αρκετές φορές σε αντίστοιχα άρθρα μου ότι η λεγόμενη “χρεοκοπία” της Ελλάδος, ή αλλιώς η σχεδιασμένη και ελεγχόμενη “πτώχευσή” της, αποτελούσε αντικείμενο ευρύτερων γεωπολιτικών οικονομικών συμφερόντων, δεν γνώριζα όμως το χρονικό βάθος και το οικονομικό εύρος αυτού του σχεδιασμού, ήταν αδύνατον άλλωστε, όπως πλέον προκύπτει από τα στοιχεία στα οποία εδράζω την πεποίθησή μου περί αυτού.

Έλεγε ο Δ. Μπάτσης στο εισαγωγικό του συγγράμματός του “ Η Ελλάδα θα γίνει οικονομικά και εθνικά πραγματικά ελεύθερη, τότε και μόνο τότε, όταν η ανοικοδόμηση αυτή γίνει από τον λαό της. Θα σπάσουν τα δεσμά και θα αλλάξει ριζικά η διάρθρωση της σημερινής οικονομίας μας, θα ανοίξει δηλαδή ο δρόμος για να λυτρωθούν οι πιο ενεργές παραγωγικές και άξιες δυνάμεις της νεοελληνικής κοινωνίας μας”.

Η οικονομική και Εθνική απεξάρτηση από ξένα οικονομικά κέντρα, είναι δυνατόν να γίνει μέσα από την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας, και αυτό θα πρέπει να αποτελεί ΕΘΝΙΚΟ ΣΤΟΧΟ απαράβατο.

Θα πρέπει να αποτελεί κυρίαρχη Εθνική στρατηγική επιλογή η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας, ανάλογη της αντίστοιχης της παραμονής της χώρας στην ΕΕ, χωρίς δεσμεύσεις και συμβάσεις, υπογεγραμμένες από δοσίλογους πολιτικούς.

Τώρα γνωρίζουν, δεν έχουν κανένα άλλοθι περί μη γνώσης, ή τουλάχιστον ας διασταυρώσουν τα λεγόμενά μας.

Αναφέρομαι συνεχώς στον ορυκτό πλούτο της χώρας μας, και θα πρέπει να αναφέρω και από τί συνίσταται αυτός ο “ορυκτός πλούτος”, για τον οποίον πάρα πολλοί Έλληνες, αφανώς, έδωσαν και την ζωή τους, για να έχουν τα παιδιά μας το δικαίωμα να τον αξιοποιήσουν και να τον εκμεταλλευτούν και όχι να εξαναγκάζονται να “ξενιτεύονται” επειδή κάποιοι, εντός και εκτός της Ελλάδος, αποφάσισαν έτσι.

Τον Φεβρουάριο του 1998 έφτασε στην δημοσιότητα έρευνα που αφορούσε την μεγαλύτερη συγκέντρωση ραδονίου στον Ελληνικό χώρο και συγκεκριμένα στο χωριό Νεράιδα Θεσπρωτίας.

Η μέτρηση ήταν 9550 μπεκερέλ ανά τετραγωνικό μέτρο και με όριο επιφυλακής τα 150.
Παρόμοιες υψηλές μετρήσεις είχαμε και στις περιοχές Σερρών, Θεσσαλονίκης, Μύκονου, Καβάλας, Ικαρίας, Λέσβου, Φθιώτιδα, Λουτράκι, Νιγρίτα, Σουρωτή, κλπ. Το ραδόνιο είναι φυσικό ραδιενεργό στοιχείο και για όσους γνωρίζουν, αποτελεί ένδειξη για την ύπαρξη στο υπέδαφος των άνω τουλάχιστον περιοχών, ΟΥΡΑΝΙΟΥ. Στο όρος Παγγαίο στην Καβάλα επίσης υπάρχει ήδη έντονο ενδιαφέρον από ξένο επενδυτή για την εξόρυξη των τεράστιων κοιτασμάτων χρυσού.

Στην Ολυμπιάδα Χαλκιδικής ήδη έχει ξεκινήσει η εκμετάλλευση του εκεί υπεδάφους από την TVX Gold του George Soros (ο συνομιλητής του ΓΑΠ), η οποία περιέχει αρκετό χρυσό, αλλά και ουράνιο !!!

Μία απόρρητη έκθεση που ήρθε στο φως με δημοσίευμα της εφημερίδας «Επενδυτής» στις 23/2/96, αναφέρει για τα αποτελέσματα των μετρήσεων του ΙΓΜΕ (Ίδρυμα Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών).

Γύρω στο ποσό των 100 τρισεκατομμυρίων δραχμών εκτιμάται η αξία των κοιτασμάτων ουρανίου και άλλων σπανίων μετάλλων για δορυφόρους και πυραύλους.

Το κείμενο της έρευνας υπογράφεται από επτά διακεκριμένους Έλληνες επιστήμονες και κάνει λόγο για κοίτασμα ουρανίου που περιέχει 300 εκατομμύρια τόνους με συμπύκνωμα ουρανίου 16%, καθώς και σπάνια άλλα ορυκτά όπως ρουτίλιο, λουτέσιο και λανθάνιο, που έχουν εξαιρετικά ειδικές χρήσεις στην κατασκευή πυραυλικών συστημάτων.

Αναφέρεται ΜΟΝΟΝ για την περιοχή του όρους “Σύμβολο” του νομού Καβάλας. Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα ουρανίου ΔΙΕΘΝΩΣ.

Η αξία του εμπλουτισμένου ουρανίου (U 235), στην διεθνή αγορά το έτος 1998 ήταν 20.000 δολάρια το γραμμάριο!
O κοσμήτορας της πολυτεχνικής σχολής και πρόεδρος του τμήματος χημικών μηχανικών κ. Βασίλειος Παπαγεωργίου, πραγματοποίησε διάλεξη με θέμα «Η Βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα», η οποία είχε να κάνει με τα αποτελέσματα και της δικής του έρευνας 30 ετών.

Εντυπωσιακό ήταν το ότι σε όλα τα σημεία η έρευνά αυτή συμφώνησε με τα αποτελέσματα παλαιοτέρας αντίστοιχης έρευνας της δεκαετίας του 1940 που τυχαία είχε φτάσει στα χέρια του.

Ο εν λόγω καθηγητής αναρωτιέται πως είναι δυνατόν η Ελλάδα να μην έχει αυτή τη στιγμή ήδη στημένη βαριά βιομηχανία την στιγμή που διαθέτει όχι μόνον ΟΛΕΣ τις απαραίτητες πρώτες ύλες (στρατηγικά ορυκτά) και μάλιστα σε αφθονία, αλλά και για ορισμένα από αυτά, είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ παραγωγός χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και συγκεκριμένα:
1.Λιγνίτης: Ως ορυκτό για την παραγωγή ενέργειας από την καύση του με λιγοστή μόλυνση του περιβάλλοντος. Η Ελλάδα διαθέτει τόσο πολύ λιγνίτη, που εάν τον εκμεταλλευόταν από νωρίς, θα είχε γλιτώσει πολλά δισεκατομμύρια από την εισαγωγή πετρελαίου.

2.Αλουμίνιο: Εδώ και μερικά χρόνια η Γαλλία ελάττωσε την παραγωγή της σε αλουμίνιο και η Ελλάδα πλέον είναι πρώτη στην Ευρώπη σε παραγωγή του αλουμινίου, με χιλιάδες εφαρμογές.

3.Βωξίτης: Η Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη βωξιτοπαραγωγός χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο βωξίτης χρησιμοποιείται και στην κατασκευή αεροσκαφών, ηλεκτρικών συσκευών, μεταλλικών κατασκευών και αλλού.

4.Μαγγάνιο: Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που περιέχει στο υπέδαφός της κοιτάσματα μαγγανίου. Τα κυριότερα κοιτάσματα έχουν εντοπισθεί στο νομό Δράμας.

5.Νικέλιο: Και για αυτό το στρατηγικό ορυκτό όπως ανέφερε ο κύριος Παπαγεωργίου, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως με σημαντικά κοιτάσματα νικελίου στο υπέδαφός της. Υπάρχει ένα συγκρότημα παραγωγής νικελίου, του μεγαλυτέρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά εξάγεται στο εξωτερικό όπως και όλα σχεδόν τα υπόλοιπα όσα εξορύσσονται.

6.Σμηκτίτες:
Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες στην εξόρυξη σμηκτιτών, οι οποίοι έχουν μεγάλο εύρος εφαρμογών, όπως η διάθεση αποβλήτων, τα φάρμακα, τα καλλυντικά και άλλα.
7.Μαγνήσιο: Ο μαγνησίτης που εξάγει η χώρα μας, καλύπτει το 46% της συνολικής παραγωγής της Δυτικής Ευρώπης.

8.Χρωμίτης: Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που περιέχει στο υπέδαφός της σημαντικά εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα χρωμίτη. Τα σημαντικότερα κοιτάσματα βρίσκονται στο Μπούρινο Κοζάνης και χρησιμοποιούνται κυρίως για την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα.

9.Ουράνιο: Όπως ανέφερα ήδη, τα ουρανιούχα μεταλλεύματα έχουν εντοπισθεί στην Κεντρική Μακεδονία και στην Θράκη. Το τεύχος της 28ης Απριλίου 1999 της εφημερίδας «Αθηναϊκή» είχε ως τίτλο «Θησαυροφυλάκιο η Βόρεια Ελλάδα» και αναφερόταν σε αυτό ακριβώς το θέμα.

Η Θράκη λοιπόν είναι ένας στρατηγικός κόμβος, διότι εκτός των πλουσίων κοιτασμάτων ουρανίου, χρυσού και πετρελαίου, επιπλέον από εκεί πρόκειται να περάσουν στο μέλλον και οι αγωγοί φυσικού αερίου και πετρελαίου.

ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ: Υπάρχει άφθονο στο Αιγαίο. Στην ίδια διάλεξη για τα στρατηγικά ορυκτά του κυρίου Παπαγεωργίου έγινε εκτενής λόγος για τα πετρέλαια στο Αιγαίο. Καμία κυβέρνηση δεν είχε μέχρι τώρα το θάρρος να παραδεχθεί την ύπαρξη πλουσιοτάτων κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο και ότι το παιχνίδι με την Τουρκία στην ουσία εκεί παίζεται.

Υπάρχουν εδάφια του αρχαίου ιστορικού Ηροδότου που κάνει λόγο για την «εύφλεκτη πίσσα». Είναι ακόμη γεγονός γνωστό ότι οι Γερμανοί επί κατοχής είχαν ήδη χαρτογραφήσει όλη την Ελλάδα, αφού άμεσα τους ενδιέφεραν και τότε οι όποιες πηγές ενέργειας για την στρατιωτική τους μηχανή.

Με την πτώση του Χίτλερ, οι σχετικοί χάρτες και πληροφορίες έφτασαν και στα χέρια των Αμερικανών της εποχής.

Τα τελευταία χρόνια και με την βοήθεια ειδικών δορυφορικών φωτογραφήσεων είναι γεγονός ότι ήδη υπάρχουν ασφαλή στοιχεία για την ύπαρξη πλουσίων πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Αιγαίο.

Ο πρώην πρεσβευτής της Αμερικής στην Ελλάδα Nicholas Burns σε ζωντανή εκπομπή στο κανάλι MEGA είχε κι αυτός επισήμως παραδεχθεί ότι υπάρχει όντως πετρέλαιο στο Αιγαίο και ότι αυτό ουσιαστικά δημιουργεί την ένταση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.

Σύμφωνα με αποτελέσματα ερευνών που στηρίχτηκαν σε δορυφορικούς χάρτες είναι πλέον γεγονός αναμφισβήτητο ότι: Τα πλουσιότερα κοιτάσματα πετρελαίου στον Ελληνικό χώρο υπάρχουν ανατολικά της νήσου Θάσου, στον Θερμαϊκό Κόλπο, στην περιοχή των Δωδεκανήσων και συγκεκριμένα στην περιοχή κοντά στα Ίμια, στην Ζάκυνθο και στην Φλώρινα.

Επίσημη δήλωση του καθηγητή πυρηνικής φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κυρίου Παπαστεφάνου, αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:

«Από παλιά διέβλεπα ότι, όπως και στην υπόθεση των κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο, έτσι και στην υπόθεση του ουρανίου, ίσως να μην δόθηκαν ποτέ στις ελληνικές κυβερνήσεις τα πλήρη αποτελέσματα των γεωλογικών ερευνών που έκαναν στην Δράμα και τη Θράκη οι Αμερικανοί ερευνητές !!!»

Αρχίζοντας από το περίφημο ΟΣΜΙΟ (σκληρό, άμορφο, μεταλλικό χημικό στοιχείο της ομάδος του λευκοχρύσου) που εντοπίζεται, σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, σε μεγάλες μάλιστα ποσότητες, στα Ίμια και γενικώς στο Αιγαίο ΜΑΣ. Και διερωτώμεθα γιατί οι προηγούμενες αλλά και η νυν πολιτική ηγεσία της Χώρας, σιωπούν επί του θέματος.

Η Ελλάδα επίσης μόνο από το απόθεμα του »μεθανίου» που έχει στην μια άκρη μόνο της Κρήτης φτάνει για 10.000 χρόνια τα αυτοκίνητα του πλανήτη γη να τα τροφοδοτεί με καύσιμα δωρεάν.
Υπάρχουν βάσιμες υποψίες και για άλλα «περίεργα» και πανάκριβα συστατικά στο υπέδαφός μας, όπως το ΟΣΜΙΟ, ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΥΔΡΑΡΓΥΡΟΣ, κ.ά. για τα οποία η έρευνα συνεχίζεται. Ουσιαστικά πρόκειται για 10.000 τόνους Όσμιο και 100.000 τόνους Κόκκινο υδράργυρο !!!                                                                                  

Το ιστορικό της διώρυξης του Ισθμού Κορίνθου

Ο Ισθμός αποτελεί το κατεξοχήν στρατηγικό σημείο του ελλαδικού χώρου κι ένα από τα σημαντικότερα της Ανατολικής Μεσογείου. Η διάνοιξή του αποτέλεσε από την αρχαιότητα μείζον θέμα, καθώς η δημιουργία της διώρυγας θα έλυνε πολλά προβλήματα και θα διευκόλυνε τη ναυσιπλοΐα και το εμπόριο. 
Έτσι, πρώτος συνέλαβε το έργο της διάνοιξης του Ισθμού ο τύραννος της Κορίνθου Περίανδρος, περί το 602 π.Χ., ο οποίος τελικά αρκέστηκε στη δημιουργία της διόλκου. Εν συνεχεία ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, ο Ιούλιος Καίσαρ, ο Καλιγούλας και ο Νέρων διαδοχικά μελέτησαν και επιχείρησαν τη διάνοιξη, όμως χωρίς επιτυχία. Μάλιστα ο τελευταίος, κατά το 67 μ.Χ., άρχισε εργασίες εκσκαφής χρησιμοποιώντας χιλιάδες εργάτες και προχωρώντας σε μήκος 3.300 μέτρων. Ο Ηρώδης ο Αττικός, οι Βυζαντινοί στη συνέχεια και οι Ενετοί τέλος ήταν οι "διάδοχοι" του Νέρωνα στο όραμα της διάνοιξης του Ισθμού, αλλά εγκατέλειψαν την προσπάθεια για διάφορους λόγους.
 

 Έργο του Λεωνίδα Χαϊκάλη "Άποψις Εργοταξίου", με θέμα τη διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου.                                                                                     Τελικώς, μετά την Τουρκοκρατία το νεοσύστατο ελληνικό κράτος εξέτασε σοβαρά την περίπτωση της διάνοιξης και πάλι. Το 1852 ο Λ. Λυγούνης, ο οποίος είχε διατελέσει διευθυντής των έργων του Νείλου, επεξεργάστηκε σχέδιο τομής του Ισθμού και κατέθεσε την πρότασή του στην Ελληνική Κυβέρνηση, ενώ δέκα χρόνια αργότερα ο Γάλλος μηχανικός Grimant De Caux κατέθεσε τις δικές του προτάσεις στην ελληνική βουλή. Αμφότερες όμως, κρίθηκαν από το ελληνικό κράτος ανεδαφικές. Όταν, όμως, το 1869 πραγματοποιήθηκε η διάνοιξη της Διώρυγας του Σουέζ, η τότε Κυβέρνηση του Θρ. Ζαΐμη έλαβε -επιτέλους- την απόφαση τομής του Ισθμού κι ένα χρόνο αργότερα υπέγραψε σχετική σύμβαση με Γάλλους μηχανικούς, η οποία όμως ατόνησε και έτσι το 1881 το έργο κατακυρώθηκε στον στρατηγό Στέφανο Τυρρ μαζί με το προνόμιο εκμετάλλευσης της γέφυρας για 99 χρόνια. 
Οι εργασίες άρχισαν στις 23-4/5-5 του επομένου έτους με μεγάλη επισημότητα, παρόντος του βασιλιά και της βασιλικής οικογένειας, ενώ προκρίθηκε ως οικονομικότερη και σωστότερη η χάραξη που είχε εφαρμόσει ο Νέρων με συνολικό μήκος 6.300 μέτρα. Στις 25-7/7-8 του 1893 -κι αφού το έργο είχε αναλάβει πια η ελληνική εταιρεία με την επωνυμία "Εταιρεία της διώρυγος της Κορίνθου" υπό τον Α. Συγγρό- εν τω μέσω κανονιοβολισμών η Βασίλισσα Όλγα έκοψε με χρυσό ψαλίδι την κορδέλα των εγκαινίων της Διώρυγος, ενώ το πρώτο πλοίο τη διέπλεε επισήμως. Η Διώρυγα, για τη δημιουργία της οποίας είχαν χρησιμοποιηθεί 2.500 εργάτες και τα τελειότερα μηχανήματα της εποχής, ήταν συνολικού μήκους 6.343 μέτρων, πλάτους στην επιφάνεια της θάλασσας 24,6 μέτρων και στο βυθό της 21,3 με ωφέλιμο βάθος 7,5 έως 8 μέτρα και είχαν εξορυχθεί 12 εκατομμύρια κυβικά μέτρα χωμάτων για την κατασκευή της, ενώ σε όλο το μήκος της είχαν κατασκευαστεί κρηπιδότοιχοι μέχρι ύψους 2 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
   

                             Από την διάνοιξη της διώρυγας το 1886                                                                                                                                 Η "Εταιρεία της Διώρυγος της Κορίνθου" εκμεταλλεύτηκε τη Διώρυγα μέχρι το 1906, οπότε την ανέλαβε η Εθνική Τράπεζα μέσω της "Νέας Ανωνύμου Εταιρείας της Διώρυγος της Κορίνθου". Τέλος, από την 1η Νοεμβρίου του 1980 η εκμετάλλευση της Διώρυγας περιήλθε στο Ελληνικό Δημόσιο το οποίο με το Ν. 1067/80 συνέστησε την "Ανώνυμο Εταιρεία Διώρυγος Κορίνθου" η οποία εκμεταλλεύεται μέχρι σήμερα τη Διώρυγα. 
Στα 107 χρόνια της λειτουργίας της η Διώρυγα έχει κατά καιρούς κλείσει, κυρίως λόγω των καταπτώσεων των πρανών της, εξαιτίας της ιδιόμορφης γεωλογικής σύστασης της περιοχής. Έτσι μέχρι το 1940 παρέμεινε κλειστή συνολικά 4 χρόνια λόγω καταπτώσεων -με αποκορύφωμα το 1923 (2 χρόνια). Το 1944 κατά την αποχώρησή τους οι Γερμανοί προκάλεσαν την πτώση 60.000 κυβικών μέτρων χωμάτων και οι εργασίες εκφράξεως κράτησαν 5 χρόνια. Στη Διώρυγα λειτουργούν σήμερα δύο βυθιζόμενες γέφυρες. Μία στην Ποσειδωνία και μία στην Ισθμία που εξυπηρετούν την επικοινωνία μεταξύ Στερεάς και Πελοποννήσου, ενώ κάθε χρόνο το πιο διάσημο κανάλι του ελλαδικού χώρου διαπλέεται από 15.000 περίπου πλοία, 50 τουλάχιστον διαφορετικών εθνικοτήτων, αποτελώντας αυτή τη στιγμή τον αδιαμφισβήτητο θαλασσινό "ομφάλιο λώρο" μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Μεσογείου. 

Η ένδοξη πλεύση του «Αβέρωφ» στην Ιστορία

Λίγες είναι οι περιπτώσεις που ένα πολεμικό πλοίο καθόρισε τις ιστορικές εξελίξεις. Σ΄αυτές περιλαμβάνεται και το θωρηκτό Αβέρωφ, που έκρινε τη ναυτική αναμέτρηση στους Βαλκανικούς πολέμους.

         Το θωρηκτό "Αβέρωφ" σε πίνακα του Βασίλη Χατζή (1865-1915), που βρίσκεται στο Ναυτικό Μουσείο.

                                                                                                                    Αρχίζει η ναυπήγηση του «Αβέρωφ»                                                                          Το πλοίο, με την τόσο ένδοξη ιστορία, άρχισε να κατασκευάζεται το 1909 στα ναυπηγεία Ορλάντο του Λιβόρνο. Η αγορά του από το ελληνικό κράτος έγινε τον  επόμενο χρόνο έναντι ποσού 25.000.000 δραχμών περίπου,το οποίο είχε προέλθει κατά ένα μεγάλο μέρος του από κληροδότημα του εθνικού ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ (που έδωσε και το όνομά του στο σκάφος).          

                                                                                                           Η παραλαβή του έγινε το καλοκαίρι του 1911 και αρχικά ταξίδεψε στην Αγγλία, όπου πήρε μέρος στην τελετή για τη στέψη του Γεωργίου ΣΤ'. Πρωτοήρθε στην Ελλάδα το φθινόπωρο του ιδίου χρόνου και έκτοτε αποτέλεσε τη βασική μονάδα του ελληνικού πολεμικού στόλου.                                                                                                                                                                            

                                                                                                                                Το Αβέρωφ στον πόλεμο.                                                                                     Το «Αβέρωφ» έκρινε τη ναυτική αναμέτρηση Ελλάδας -Τουρκίας κατά τον Α' Βαλκανικό πόλεμο. Έχοντας ως κυβερνήτη τον Παύλο Κουντουριώτη, συνέβαλε καθοριστικά στη θριαμβευτική έκβαση των ναυμαχιών της Έλλης (9 Δεκεμβρίου 1912) και της Λήμνου (5 Ιανουαρίου 1913) και στην «έξωση» του τουρκικού στόλου από το Αιγαίο. Κατά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο συνέπραξε με τον βρετανικό στόλο και μετά την ανακωχή του Μούδρου (1918), μπήκε στον Ελλήσποντο και αγκυροβόλησε θριαμβευτικά στον Κεράτιο Κόλπο, σκορπίζοντας ρίγη ενθουσιασμού στον ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης.                                                  

                                                                                                        Στο κίνημα του 1935 το «Αβέρωφ» πέρασε προσωρινά στους Βενιζελικούς, ενώ κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μετείχε σε επιχειρήσεις στον Ινδικό Ωκεανό. Αποσύρθηκε οριστικά από την πολεμική δράση στα τέλη του 1944 και το 1947 μετείχε στους εορτασμούς για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου. Αργότερα αγκυροβόλησε στον Πόρο.                                                                  

                                                                                                                              Το 1984 το Πολεμικό μουσείο αποφάσισε να το μετατρέψει σε πλωτό μουσείο και το μετέφερε στο Φάληρο. Εκεί βρίσκεται από τότε και τιμάει με την παρουσία του το Ελληνικό Ναυτικό και την ναυτική κληρονομιά της Ελλάδος.                                                                                                                                                to-emblima.blogspot.com

Αγία Λαύρα (25η Μαρτίου): Μύθος ή πραγματικότητα;

Κατά τον Διονύσιο Σολωμό το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ο,τι είναι αληθινό. Με βάση την προηγούμενη αρχή η εθνική ιστορία για να είναι αποδεκτή πρέπει να είναι και αληθινή. Είναι όμως; Με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου διεξάγονται κάθε χρόνο συζητήσεις σχετικά με το αν πραγματικά συνέβη η συγκέντρωση στο Μοναστήρι της Αγίας Λάυρας και για το αν ευλόγησε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός το λάβαρο της επαναστάσεως υπενθυμίζοντάς μας τις παραχαράξεις και τις στρεβλώσεις που έχουν χαραχθεί στην εθνική συνείδηση μεγάλου τμήματος του πληθυσμού. Τα γεγονότα της Αγίας Λαύρας συγκαταλέγονται στην πλειάδα των αστικών μύθων που καλλιεργήθηκαν από το κράτος και την εκκλησία (κρυφό σχολειό κ.λπ.). Το παράδοξο είναι ότι αν και η ιστοριογραφία έχει αποδομήσει πλήρως αυτόν τον μύθο, συνεχίζει ακόμα και σήμερα να αποτελεί πεδίο ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Οι θρησκευτικοί ηγέτες (Μητροπολίτης Καλαβρύτων), οι παράγοντες των τοπικών συλλόγων και της περιφέρειας (βλέπε Καλαβρυτινός Σύλλογος) αλλά και πλήθος κόσμου συνεχίζουν να υποστηρίζουν ότι το περιστατικό συνέβη. Ο συμβολισμός άλλωστε είναι μεγάλος και αναγκαίος για την δημιουργία και διατήρηση της ενότητας του έθνους που υπό τις ευλογίες ενός ιεράρχη, εκπροσώπου της εκκλησίας, διεκδίκησε την ανεξαρτησία του.

Ύψωσις της Σημαίας της Επαναστάσεως

  Με το βασιλικό διάταγμα 908/1838 και τις υπογραφές του βασιλιά Όθωνα και του αρμοδίου υπουργού επί των εκκλησιαστικών, Γεωργίου Γλαράκη, καθιερώθηκε για πρώτη φορά ο εορτασμός της επανάστασης την 25η Μαρτίου.  Οι λόγοι που επιλέχθηκε η συγκεκριμένη ημερομηνία εξάγονται από το ίδιο το διάταγμα, το οποίο αναφέρει μεταξύ άλλων: "θεωρήσαντες ότι η ημέρα της 25ης Μαρτίου, λαμπρά καθ'ευατήν εις πάντα Έλληνα, δια την εν αυτή τελουμένην εορτή του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου, είναι προσέτι λαμπρά και χαρμόσυνος, δια την κατ' αυτήν έναρξιν του υπέρ ανεξαρτησίας αγώνος του Ελληνικού Έθνους". Η σημαντική εορτή της Ορθοδοξίας φαίνεται να ήταν ο βασικός λόγος που επελέγη η 25η Μαρτίου ως μέρα εθνικής εορτής όπως και το γεγονός ότι αυτή η ημερομηνία είχε επιλεχθεί από την ηγεσία της Φιλικής Εταιρείας ως έναρξη της επανάστασης. Το συγκεκριμένο διάταγμα δεν φαίνεται να έχει δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης. Αντίθετα δημοσιεύθηκε στον ημερήσιο τύπο. Πολύ πιθανόν πάντως να δημοσιεύθηκε υπό την μορφή εγκυκλίου και όχι διατάγματος. Ο μύθος έλαβε από την αρχή σημαντική απήχηση και φαίνεται να ήταν η επικρατούσα, αν όχι η μοναδική, εκδοχή της εποχής.

  Σύμφωνα με τον μύθο την 25η Μαρτίου στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας ο Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός τέλεσε δοξολογία, όρκισε τους αγωνιστές και ευλόγησε το λάβαρο κηρύσσοντας με αυτόν την τρόπο την επανάσταση κατά των Οθωμανών. Παρ’όλο που το γεγονός διαδόθηκε και καθιερώθηκε στον λαό ως η έναρξη της επανάστασης, αμφισβητήθηκε από πολλούς ήδη από τον 19ο αιώνα για να καταλήξουμε στον 20ο και 21ο αιώνα, οπότε και η ιστοριογραφία απέρριψε την ιστορική του βασιμότητα. Για να γίνει αντιληπτό γιατί έγινε αυτό είναι αναγκαίο να αναγνώσομε τα απομνημονεύματα των αγωνιστών της εποχής καθώς και τα γραπτά των ιστορικών. 

  Στα απομνημονεύματά του ο Παλαιών Πατρών Γερμανός Γ΄ δεν αναφέρεται σε κανένα σχετικό γεγονός, φροντίζει όμως να καταστήσει σαφές ότι από τις 24 του μήνα βρισκόταν στην Πάτρα. Την ίδια ημέρα, στην πλατεία Αγίου Γεωργίου, έμπηξε έναν σταυρό, ευλόγισε τα μπαιράκια και τέλεσε κάποια μορφή δοξολογίας. Η επανάσταση βέβαια είχε ξεκινήσει ήδη από την 21η Μαρτίου με την επίθεση των Τούρωκν στην οικία του πλούσιου εμπόρου και Φιλικού, Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου. Ο Τάκης Σταματόπουλος, συγγραφέας του βιβλίου "ο π.π. γερμανός χωρίς τον θρύλο", αναφέρει πως ο Γερμανός δεν σήκωσε καμία σημαία αλλά αντίθετα προσπάθησε να ματαιώσει την επανάσταση. Ο Μίλλερ την αποκαλεί παράδοση ποιητική ενώ ο Φιλήμων παχυλόν ψεύδος. Ο Φίνλευ συνηγορεί σε αυτή την άποψη υποστηρίζοντας πως επικρατεί γενικήν γνώμη στην Ελλάδα ότι φθάνοντας στην μονή Αγίας Λαύρας κηρύξανε την επάνασταση. Αυτό δεν είναι σωστό. Ο Σπυρίδων Τρικούπης σημειώνει ότι ψευδής είναι η εν Ελλάδα επικρατούσα ιδέα ότι η εν τη μονή της Αγίας Λαύρας ανυψώθη κατά πρώτον η σημαία της ελληνικής επαναστάσεως. Παραδέχεται δε ότι και ο ίδιος λανθασμένα είχε υποστηρίξει περί της υπάρξεως του περιστατικού σε παλιότερη κοινωνική περίσταση. Άλλοι σημαίνοντες ιστορικοί, όπως ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος και ο ακαδημαϊκος Διονύσιος Κόκκινος, δεν αναφέρουν τίποτα για το περιστατικό. Από τους πατρινούς ιστορικούς ο Βασίλης Λάζαρης, ο οποίος αμφισβητεί την ύπαρξη του περιστατικού, κάνει μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση σχετικά με την αντιφατική στάση του Κώστα Τριανταφύλλου. Ο τελευταίος διαφοροποιεί την άποψή του ανά τις εκδόσεις του Ιστορικού Λεξικού των Πατρών. Αν και στην α΄ έκδοση του έργου αναφ΄ρει πως η ύψωση του λαβάρου πρόκειται για μύθο, στην β΄ παραλείπει κάθε αναφορά ενώ στην γ΄ μεταστρέφοντας τελείως την αρχική του θέση υποστηρίζει πως το περιστατικό υπήρξε βασιζόμενος στην μαρτυρία του Θεόφιλου Βλαχοπαπαδόπουλου, διάκου του Γερμανού και αρχιεπισκόπου Αθηνών.  Κατά τον τελευταίο, σε μονόφυλλο που εκδόθηκε το 1871, ο Γερμανός έφτιαξε εθνική σημαία από το ράσο του Γερμανού και την φουστανέλλα του Ζαΐμη χαράσσοντας σταυρό σε αυτήν. Το 1938 στο περιοδικό "Αχαϊκά" ο Πρωτοψάλτης δημοσίευσε  έγγραφα από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους που αποδεικνύουν ότι η πρώτη αναφορά για το λάβαρο πραγματοποιήθηκε μόλις το 1851. Στο ίδιο άρθρο περιγράφει την διαδρομή του φερόμενου και ως λαβάρου της επανάστασης.

  Υπεύθυνος για την διάδοση του μύθου φαίνεται να είναι ο Φρανσουά Πουκεβίλ, ιστορικός και περιηγητής. Ο τελευταίος υπήρξε εκδότης της εφημερίδας "Le Constitutionnel" που δημοσίευσε μια ομιλία του Γερμανού που είχε εκφωνήσει στην Λαύρα στις 20 Μαρτίου. η οποία και αναδημοσιεύθηκε στον αγγλικό και γαλλικό τύπο. Κατά τον Κρεμμυδά  πρόκειται για ένα κατασκευασμένο κείμενο μιας ομιλίας που δεν έγινε τουλάχιστον στον χρόνο και τον χώρο που αναφέρεται. Άλλωστε το κείμενο   δεν πρόκειται για κάποια διακήρυξη αλλά για λόγο προτρεπτικό υπέρ της επαναστάσεως.  Χαρακτηριστικό είναι ότι στην πρόσφατη διαμάχη ΠΑΜΕ - Μητροπολίτη Αμβροσίου, ο δεύτερος το επικαλέστηκε παραθέτοντάς το μάλιστα στο προσωπικό του ιστολόγιο. Αλλά και στα έργα του, ο Πουκεβίλ αναφέρει το περιστατικό αν και δεν μιλάει πουθενά για ύψωση λαβάρου. Μάρτυρας υποστηρίζει ότι υπήρξε ο Αιγιώτης Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος, έμπορος και στέλεχος της Εθνικής Τράπεζας, ενώ το περιστατικό περιγράφει και ο Ρήγας Παλαμήδης σε ομιλία του. Το κράτος πάντως υιοθέτησε τον μύθο της Αγίας Λαύρας εντάσσοντάς τον στα σχολικά βιβλία, στα οποία παρέμεινε μέχρι και το 2006 οπότε και απαλείφθηκε. Η σκηνή της ύψωσης της σημαίας από τον Γερμανό αποτέλεσε το βασικό θέμα για αρκετούς χαράκτες ή ζωγράφους μεταξύ των οποίων και οι Θεόδωρος Βρυζάκης, Πέτερ φον Ες κ.α. συμβάλλοντας και με αυτό τον τρόπο στην διάδοση του μύθου.

   Η όλη συζήτηση που έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια είναι εν πολλοίς αδιάφορη. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλόγισε τα όπλα στην Πάτρα μια ημέρα νωρίτερα. Ο συμβολισμός αυτής της πράξης είναι που έχει σημασία άσχετα με το αν καταγράφηκε διαφορετικά στην ιστορική μνήμη λόγω της διδασκαλίας κατασκευασμένων ιστοριών. Αν σταθούμε στο καθ' αυτό γεγονός τότε θα εστιάσουμε στις φιγούρες που το απαρτίζουν και σίγουρα θα ανακαλύψουμε πολλά μεμπτά για την ζωή τους (χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό του Παλαιών Πατρών Γερμανού, μιας αρκετά αμφιλεγόμενης προσωπικότητας) χωρίς όμως αυτά να είναι ικανά να αποδομήσουν τον συμβολισμό του.  Ο μύθος της Αγίας Λαύρας συμβολίζει από μια πλευρά την συμπόρευση εκκλησίας - κράτους. Μέσω αυτού του μύθου εξασφαλίστηκε  η αποτύπωση της εκκλησίας στην εθνική συνείδηση ως κινητηρίου δύναμης του ξεσηκωμού, στοιχείο σημαντικό για την ενότητα του κράτους αν αντιληφθούμε πως η εθνική συνείδηση εκείνη την εποχή ήταν αρκετά θολή στον τοπικό πληθυσμό, αν όχι ανύπαρκτη, με αποτέλεσμα ο συνδετικός κρίκος των πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να είναι η θρησκεία (και δευτερευόντως η γλώσσα). Η επίσημη εκκλησία, δια των ηγετών της, λίγα έπραξε για την οργάνωση της επανάστασης και μάλλον αρχικά ήταν επιφυλακτική προς αυτήν. Σε ατομικό όμως επίπεδο μεγάλος αριθμός κληρικών, ανάμεσά των και μητροπολίτες, συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα χάνοντας ακόμα και την ζωή τους (Φιλάρετος κ.α.). Δυστυχώς αυτοί οι κληρικοί παραγκωνίστηκαν στην ιστορική μνήμη από προσωπικότητες που δεν διακρίνονταν για το αγνό των προθέσεών τους όπως ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Το ίδιο δυστυχώς συνέβη και με μερικούς αγωνιστές του 1821. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι αυτές του Παναγιώτη Καρατζά, του λαϊκού ήρωα των Πατρών που δολοφονήθηκε στην Μονή Ομπλού από οικογένεια κοτζαμπάσηδων επειδή ένιωθαν ότι απειλείται η αποκτημένη δια της κληρονομικότητας ηγετική θέση τους από την δράση του Καρατζά, και του Υδραίου Οικονόμου.                                                                                                                                                                                                                            ΠΗΓΉ: http://istorika-8emata.blogspot.gr/

Η Ανακήρυξη της Ελληνικής Δημοκρατίας

1924-2014. Ενενήντα χρόνια από την ανακήρυξη της ελληνικής δημοκρατίας.                                                                                                                                      Το Μάρτιο του 1924 καταλύεται επισήμως το μοναρχικό πολίτευμα και εγκαθιδρύεται η αβασίλευτη δημοκρατία. Κυρίαρχος του παιχνιδιού είναι τώρα ο πολυσπασμένος βενιζελογενής χώρος.                                                                                                             Η τελική φάση της πορείας προς την καθεστωτική αλλαγή αρχίζει ουσιαστικά με την καταστολή του φιλομοναρχικού κινήματος Γαργαλίδη - Λεοναρδόπουλου, που παρά λίγο να οδηγήσει την Ελλάδα σε σκληρό εμφύλιο πόλεμο. Δυο μήνες αργότερα το πολιτικό τοπίο ξεκαθαρίζει με την πλήρη επικράτηση των κομμάτων του βενιζελογενούς χώρου στις πρώτες μετά την καταστροφή εκλογές και την ουσιαστική εκδίωξη του πολιτικά αποδυναμωμένου βασιλιά Γεωργίου Β' στο εξωτερικό [Δεκέμβριος]. Λίγες ημέρες αργότερα αρχίζει τις εργασίες της η νέα Βουλή [Εθνοσυνέλευση] και επιστρέφει στην Ελλάδα ο Ε. Βενιζέλος, ο οποίος και σχηματίζει κυβέρνηση [12 Ιανουαρίου]. Η προσπάθεια του να επιβάλει ήπιο κλίμα στην πολιτική ζωή αποτυγχάνει πλήρως και ο ίδιος, τελείως απογοητευμένος, εγκαταλείπει και πάλι την πρωθυπουργία και την Ελλάδα.                                                                                                             Τον διαδέχεται στην εξουσία ο Γ. Καφαντάρης [11 Φεβρουαρίου] κι αυτόν μετά από λίγο ο Α. Παπαναστασίου [12 Μαρτίου], επί του οποίου δρομολογείται πλέον και τυπικά η πολιτειακή αλλαγή. Στις 24 Μαρτίου η κυβέρνηση Παπαναστασίου παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή [259 υπέρ, 3 κατά, 125 αποχές] και την επόμενη μέρα, μέσα στο πανηγυρικό κλήμα για τον εορτασμό της εθνικής επετείου, προχωρεί στην πράξη κατάλυσης της μοναρχίας. Η αλλαγή επικυρώνεται με τη θετική ψήφο και των 283 παρόντων βουλευτών. Στο σχετικό ψήφισμα της βουλής αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι: <<Κηρύττει οριστικώς έκπτωτον την Δυναστείαν των Γλυξβούργων, στερεί όλα τα μέλη αυτής παντός δικαιώματος επί του θρόνου και της ελληνικής ιθαγενείας και απαγορεύει εις αυτά την εις Ελλάδα διαμονής>>.                                                                                    

              Ο ναύαρχος Κουντουριώτης, ο πρώτος Έλληνας πρόεδρος Δημοκρατίας.  

Την ανακήρυξη της Δημοκρατίας ακολουθούν μεγάλες και ενθουσιώδεις λαϊκές εκδηλώσεις, υπέρ της κυβέρνησης Παπαναστασίου και του Παύλου Κουντουριώτη, που μεταπηδά από το αξίωμα του αντιβασιλέα σ' εκείνο του προέδρου της νεοσύστατης Ελληνικής Δημοκρατίας. Η πολιτειακή μεταβολή της 25ης Μαρτίου 1924 θα επικυρωθεί με το λαϊκό δημοψήφισμα της 13ης Απριλίου, κατά το οποίο ψήφισαν 1.084.065 πολίτες, ενώ αποκλείστηκαν όσοι υπηρετούσαν στις ένοπλες δυνάμεις, καθώς και οι πρόσφυγες που δεν ήταν εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               Υπέρ της Δημοκρατίας ψήφισαν 758.422 ψηφοφόροι [δηλαδή ποσοστό 69.95%] και υπέρ της μοναρχίας 325.322 [δηλαδή ποσοστό 30.05%]. Σημειώνεται ότι τα ποσοστά αυτά είναι σχεδόν ταυτόσημα με εκείνα του αντίστοιχου πολιτειακού δημοψηφίσματος του 1974. Τα αποτελέσματα  του δημοψηφίσματος του 1924 αμφισβητήθηκαν από τη φιλοβασιλική παράταξη, της οποίας κύριος εκπρόσωπος υπήρξε ο Π. Τσαλδάρης. Ο τελευταίος διατήρησε τις επιφυλάξεις του για την πολιτειακή αλλαγή μέχρι το 1932.                                                                                                                                                           to-emblima.blogspot.gr

Το νέο Πόνυ θα φέρνει 1 δις ευρώ ετησίως στην Ελλάδα. Θα το αφήσουν;

                                                                                                                    Η ιστορία του παλιού Πόνυ είναι πονεμένη, αφού εκείνοι που θέλουν να μας πωλούν τα δικά τους αυτοκίνητα, δεν επέτρεψαν ποτέ να ολοκληρωθεί η επένδυση της ΝΑΜΚΟ, στο Λιμνότοπο Κιλκίς.

Το ίδο έγινε και με το εργοστάσιο του Θεοχαράκη, στο Βόλο, που δεν επετράπη να μετεξελιχθεί σε μια σύγχρονη ελληνοϊπαωνική αυτοκινητοβιομηχανία, όπως έγινε με την TOYOTA-SABANCI στην Τουρκία.

Τώρα έρχεται το Πόνυ 2.

Να δούμε, θα αρχίσουν και πάλι τις τρικλοποδιές, όχι οι ξένοι, οι ελληνόφωνοι κένταυροι του ελλαδικού κράτους!

source:infognomonpolitics.blogspot.gr

Τα «Σεπτεμβριανά» της Κωνσταντινούπολης

                                                                                                                                        Στις 6 Σεπτεμβρίου 1955 η τουρκία εξαπολύει ένα πρωτοφανές πογκρόμ εναντίον του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης. Είναι η αρχή του τέλους για την εκεί ελληνική παρουσία.                                                                                                                                            Η ιστορία ξεκινά τη νύχτα της 5ης προς 6η Σεπτεμβρίου 1955, με την έκρηξη βόμβας στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης. Πράξη, που, όπως αποδείχτηκε, είχαν κάνει οι ίδιοι οι Τούρκοι. Αμέσως, τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης πληροφορούν το κοινό τους ότι «οι 'Ελληνες πυρπόλησαν το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ» (που ανήκει στο συγκρότημα του προξενείου) και δημιουργούν ένα κλίμα εθνικιστικής υστερίας.                                                                                                                                                   

                                         Ακολουθεί μια πρωτοφανής κινητοποίηση του τουρκικού όχλου της Κωνσταντινούπολης (στον οποίο μετέχουν και πάμπολλοι κούρδοι) και στις 8 το απόγευμα της 6ης Σεπτεμβρίου εκδηλώνεται μια ολομέτωπη «επέλαση» εναντίον της ανθούσας ακόμα ελληνικής ομογένειας.                                              

                                                                                                                             Αυτά που ακολουθούν είναι έξω από κάθε περιγραφή. Οι εξαγριωμένοι τούρκοι και κούρδοι σκορπίζουν την καταστροφή στο διάβα τους και μέσα σε λίγες ώρες καταστρέφουν περίπου 2.500 ελληνικά καταστήματα, 4.000 ελληνικά σπίτια και 19 ορθόδοξες εκκλησίες. Ακόμα, παρά την εντολή που είχαν πάρει να μην κάνουν βιαιοπραγίες εναντίον προσώπων, κακοποιούν δεκάδες μέλη της ελληνικής ομογένειας, ενώ καταγγέλλονται και αρκετοί βιασμοί.                                                                                                 

                                                                               Παράλληλα, εκδηλώνονται και βιαιότητες επιθέσεις εναντίον της ελληνικής στρατιωτικής αποστολής στη Σμύρνη. Την επομένη, η τουρκική κυβέρνηση του Αντάν Μεντερές προσπαθεί να αποποιηθεί κάθε ευθύνη για τους βανδαλισμούς (ρίχνοντας τα βάρη στους κομμουνιστές), ενώ η ελληνική κυβέρνηση του ετοιμοθάνατου Παπάγου διαμαρτύρεται «ευπρεπώς».                                                                                                

                                                                                                                                                                   Μέσα σ' αυτό το χάος γίνεται πλέον κοινή συνείδηση ότι πλησιάζει το οριστικό τέλος του ελληνισμού της Πόλης.                           to-emblima.blogspot.gr